Monolog dla Kasandry - problematyka
Głównym problemem, jaki Wisława Szymborska porusza w wierszu „Monolog dla Kasandry”, jest tragizm umiejętności przewidywania przyszłości. Kasandra wie, co się stanie, ale jej wiedza jest bezużyteczna, skoro nikt jej nie wierzy. Wiersz pokazuje konflikt między prawdą a wiarą, kiedy sama racja nie wystarcza, jeśli nikt jej nie przyjmuje. Pojawia się tu także problem samotności jednostki przewidującej katastrofę, wykluczonej z życia wspólnoty. Utwór dotyka również granic ludzkiego poznania, ponieważ Kasandra patrzy na świat „spoza życia”, z przyszłości, ale płaci za to utratą zwykłej ludzkiej chwili, ciepła i bliskości. Wreszcie w wierszu pojawia się refleksja nad bezużytecznością spóźnionego tryumfu. Fakt, że „wyszło na moje”, nie przynosi ani satysfakcji, ani ulgi, bo prawda nie ocaliła nikogo.
