Stan splątania - bohaterowie

Główni, młodzi bohaterowie 

Maria – uczennica ambitna, perfekcjonistyczna, żyjąca pod presją oczekiwań i w cieniu zmarłego brata, którego idealny obraz próbuje nieustannie dorównać. Zewnętrznie silna i zdyscyplinowana, wewnętrznie krucha, skłonna do autoagresji. W toku powieści przechodzi drogę od podporządkowania regułom do empatii, buntu i gotowości do odpowiedzialności za innych. 

Lena – dziewczyna introwertyczna, zmęczona emocjonalnie, czująca się „za stara” jak na swój wiek. Żyje w relacji odwróconych ról z matką, wobec której często przyjmuje postawę opiekuńczą. Lękliwa, ale zdolna do odwagi w sytuacjach granicznych. Jej przemiana polega na odzyskaniu sprawczości i wiary we własne możliwości. 

Miłosz – wrażliwy chłopiec, który nie odnajduje się w świecie ocen, punktów i rywalizacji. Niechętnie uczestniczy w „wyścigu szczurów”, buntuje się przeciw przeliczaniu życia na pieniądze i efektywność. Muzyka jest dla niego formą wyrażania siebie i wolności. W relacjach z seniorami dojrzewa emocjonalnie i etycznie. 

Robert – uczeń wycofany, samotny, niewidoczny dla rówieśników i dorosłych. Obserwator szkolnej rzeczywistości, krytyczny wobec jej obłudy, ale pozbawiony realnego wsparcia. Jego samobójstwo staje się tragicznym punktem zwrotnym powieści i oskarżeniem systemu, który ignoruje emocje młodych ludzi. 

Sara – uczennica, której konflikt z wicedyrektorką o makijaż ujawnia mechaniczność i represyjność szkolnych reguł. Postać epizodyczna, ale istotna jako symbol młodzieńczego nonkonformizmu i braku dialogu ze strony instytucji. 

Pensjonariusze „Zacisznej Przystani” 

Jarmina (Ania Wilecka) – była antropolożka, osoba inteligentna, ironiczna i krytyczna wobec systemu opieki nad seniorami. Świadomie buntuje się przeciw uprzedmiotowieniu ludzi starych, czasem prowokacyjnie. Reprezentuje mądrość wynikającą z doświadczenia oraz gotowość do nazywania rzeczy po imieniu. Jest jedną z głównych inicjatorek refleksji etycznej w powieści. 

Elodia – ciepła, otwarta, obdarzona dystansem do siebie i świata, a jednocześnie głęboko samotna. Wierzy w sens relacji i wspólnoty, nawet jeśli wymaga to łamania reguł. To ona najczęściej buduje mosty między młodymi a starymi, oferując uważność, akceptację i prostotę bycia razem. 

Bertram – starszy mężczyzna o kruchej psychice i poczuciu niespełnienia, zmagający się z utratą godności i autonomii. Relacja z synem jest dla niego źródłem bólu. Muzyka, zwłaszcza saksofon, pozwala mu odzyskać poczucie sensu. Jego śmierć ma charakter świadomego, spokojnego odejścia w obecności bliskich. 

Bohaterowie drugoplanowi 

Rodzice Marii (Aleksandra i jej mąż) – ludzie sukcesu, skupieni na kontroli, bezpieczeństwie i społecznych pozorach. Kochają córkę, ale nie potrafią jej wysłuchać ani zrozumieć. Dopiero kontakt z seniorami konfrontuje ich z własnym zmęczeniem i pustką. Ojciec Marii przechodzi wyraźną przemianę, decydując się na odejście z pracy. 

Matka Leny – kobieta emocjonalnie nieobecna, zagubiona, zmęczona życiem po rozwodzie. Często nieświadomie obarcza córkę odpowiedzialnością emocjonalną. Reprezentuje dorosłych, którzy sami nie radzą sobie z własnymi problemami. 

Matka i ojczym Miłosza – rodzice podporządkowani logice sukcesu, punktów i opłacalności. Nie dostrzegają wrażliwości syna ani jego potrzeby sensu. Ojczym reaguje zakazami zamiast rozmową. 

Dyrektorka „Zacisznej Przystani” – uosobienie instytucjonalnego podejścia do opieki nad ludźmi starymi. Kieruje się kalkulacją ekonomiczną i wizerunkiem placówki, traktując pensjonariuszy przedmiotowo. 

Pan Mariusz – pracownik domu seniora, wykonujący polecenia przełożonych, unikający odpowiedzialności. Symbol biernego funkcjonariusza systemu.