Wroniec - geneza i gatunek utworu
„Wroniec” Jacka Dukaja porusza tematykę stanu wojennego. Autor osadził akcję w realiach grudniowej nocy 1981 roku i pokazał ten czas nie w formie realistycznej kroniki, lecz jako świat widziany przez dziecko – pełen lęku, deformacji i dziwnych nazw. Geneza utworu łączy się zarówno z pamięcią historyczną, jak i z próbą przekazania młodszym czytelnikom atmosfery tamtych wydarzeń.
Powieść ukazała się w 2009 roku i od początku była przedstawiana jako baśń o stanie wojennym. Autor nie odtwarza tu wydarzeń politycznych wprost, lecz zamienia je w baśniowo koszmarny obraz PRL-u: WRON staje się Wrońcem, ZOMO przybiera fantastyczne kształty, a język dziecka przekształca groźną rzeczywistość w świat symboli.
Gatunek: powieść alegoryczna o charakterze politycznym, wykorzystująca elementy baśni i groteski. Powieść alegoryczna to utwór epicki, w którym przedstawione wydarzenia i bohaterowie mają oprócz znaczenia dosłownego także znaczenie ukryte, symboliczne i uniwersalne. Dodatkowo autor wykorzystał tu konwencję baśni, tworząc magiczny świat widziany oczami dziecka. Opisane wydarzenia mają jednak swoje odniesienie w wydarzeniach historyczno-politycznych (historia stanu wojennego).
