List do Pizonów - Środki stylistyczne
Środki stylistyczne w utworze „List do Pizonów” Horacego:
- metafora - np. „szmat purpurowy”; „wiersze on kuje”
Funkcja w tekście: obrazowe ukazanie sztuczności i przesady; ukazanie poety jako rzemieślnika.
- porównanie - np. „Jak ze śmiejącym się śmieją ludzie, tak płaczą z płaczącym”
Funkcja w tekście: zobrazowanie zasady oddziaływania emocjonalnego; wzmocnienie argumentu.
- apostrofa - np. „O Pizonowie!”, „O bracia!”
Funkcja w tekście: bezpośredni zwrot do adresata; nadanie formy epistolarnej i tonu pouczenia.
- ironia - np. „Jak przed człowiekiem, którego trapi żółtaczka… tak przed szalonym poetą człowiek rozsądny ucieka”
Funkcja w tekście: ośmieszenie grafomanów; krytyka braku umiaru.
- personifikacja - np. „Ta góra w porodzie myszkę maleńką ulęże"
Funkcja w tekście: uwydatnienie kontrastu między zapowiedzią a efektem; efekt komiczn.
- epitet - np. „ludzka głowa”, „marne pomysły”, „szerokie nurty”
Funkcja w tekście: wartościowanie; doprecyzowanie obrazu.
- wyliczenie - np. „Jak przed człowiekiem, którego trapi żółtaczka,
lub brzydka świerzba, lub szały świąteczne,
albo też Diana w swym gniewie –
tak przed szalonym poetą człowiek rozsądny ucieka…”
Funkcja w tekście: wzmacnia efekt ośmieszenia grafomana.
- sentencja - np. „Poezja ma uczyć i bawić”
Funkcja w tekście: uniwersalizacja zasad; tworzenie ponadczasowego kodeksu estetycznego.
- pytanie retoryczne - np. „Czyż można mieszać ludzką głowę z końską szyją?”
Funkcja w tekście: wzmocnienie argumentacji; ośmieszenie braku jedności kompozycyjnej.
- kontrast - np. dobry poeta vs. grafoman; harmonia vs. chaos; umiar vs. przesada
Funkcja w tekście: jasne wartościowanie wedle reguł funkcjonujących w klasycyzmie.
- aluzja literacka - nawiązania do tragedii greckiej i „Poetyki” Arystotelesa
Funkcja w tekście: umocowanie wywodu w tradycji antycznej.
- parabola - np. „ludzka głowa do końskiej szyi przyłączona”
Funkcja w tekście: metaforyczne zobrazowanie braku spójności w dziele.
