Caravaggio. Światło i cień - charakterystyka bohaterów
Caravaggio – genialny, ale skrajnie niespokojny malarz przełomu XVI i XVII wieku. Jako sierota po zarazie w Mediolanie szybko dojrzewa artystycznie, lecz ma gwałtowny charakter: wdaje się w bójki, żyje na granicy prawa. Autor opisuje go jako prekursora, którego trudno zaszufladkować. Świat widzi przede wszystkim przez światło i cień. Te dwa elementy nie są dla niego tylko efektem malarskim, lecz sposobem myślenia.
Giordano Bruno – filozof i dawny zakonnik, który popadł w konflikt z Kościołem. Herling przypomina jego tułaczkę po Europie i spalenie na stosie na Campo dei Fiori w 1600 roku. Bruno interesuje się problematyką światła, natury i nieskończonego wszechświata – w eseju jest pokazany jako człowiek, który widzi w świetle pewien klucz do rozumienia Boga i świata. Jego los i poglądy zostają zestawione z postacią Caravaggia.
Karol Boromeusz – pojawia się jako reformator Kościoła związany z nurtem tzw. „pauperyzmu” kontrreformacyjnego. W eseju jest wspomniany jako osoba, która promowała ideał Kościoła „ubogiego” i prostego, skierowanego do zwykłych wiernych.
Kardynał Federico Borromeo – kuzyn Karola Boromeusza, ważny duchowny i teoretyk sztuki, autor traktatu o malarstwie religijnym. W tekście pojawia się jako patron i protektor Caravaggia, zainteresowany sztuką sakralną.
Caterina Vannini – wymieniona jako współczesna Caravaggiowi kobieta – dawna prostytutka, która wstąpiła do klasztoru i pod koniec życia została uznana za osobę bliską świętości. Zmarła na puchlinę wodną. Herling przytacza hipotezę, że właśnie jej ciało mogło posłużyć Caravaggiu jako model do „Morte della Vergine”.
Pascal – pojawia się jako myśliciel, którego słowa o Bogu częściowo ukrytym i częściowo odsłoniętym Herling wykorzystuje do opisania pewnej postawy religijnej. To on formułuje myśl o potrzebie „światła i ciemności” w relacji człowieka do Boga.
