Z tego artykułu dowiesz się:

Jaką broń nazywamy bronią chemiczną?

Broń chemiczna to właściwie substancja o toksycznych właściwościach, którą wykorzystuje się do spowodowania umyślnej śmierci lub uszczerbku na zdrowiu. Zalicza się do niej także amunicja oraz inny sprzęt zaprojektowany specjalnie do uzbrajania toksycznych chemikaliów.

W przeciwieństwie do broni jądrowej, która wymaga rzadkich materiałów i skomplikowanej inżynierii, broń biologiczną i chemiczną można opracować stosunkowo niskim kosztem i umieścić w zasięgu większości państw.

Czytaj także: Uran. To trzeba o nim wiedzieć

Kto wynalazł broń chemiczną?

W 1918 r. niemiecki chemik Fritz Haber otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii za wynalezienie nowej metody ekstrakcji amoniaku z azotu w atmosferze. Jego odkrycie sprawiło, że pierwiastek ten stał się łatwo dostępny dla wszystkich. Odkrycie Habera zrewolucjonizowało rolnictwo. Niektórzy nazywają je najważniejszym odkryciem technologicznym XX wieku.

Co ma z tym wspólnego broń chemiczna? I wojna światowa wybuchła niedługo po odkryciu metody ekstrakcji Habera. Sam chemik był zagorzałym niemieckim patriotą i szybko przyłączył się do działań wojennych. To właśnie on nalegał na wykorzystanie gazów bojowych na froncie, pomimo sprzeciwów dowódców i faktu, że zakazywały tego traktaty

Obecnie Fritz Haber jest znany jako „ojciec wojny chemicznej”.

Czytaj także: 10 miejsc na Ziemi, których nauka nie może pojąć

Kto pierwszy użył broni chemicznej?

Haber osobiście nadzorował pierwsze użycie chloru na linii frontu w Ypres. Gdy atak okazał się sukcesem, naukowiec już następnego ranka wyruszył na front wschodni, by wykorzystać nową broń przeciwko armii radzieckiej. 

Arsenał chemiczny szybko stał się podstawą działań wojennych, pomimo ogromnej fali krytyki. Korzystały z niego m.in. wojska Rosji, Hiszpanii, Włoch i Japonii. 

Wiele współczesnych armii także polega na sile, jaką zapewnia broń chemiczna. Syria traktuje ją jako swego rodzaju zamiennik arsenałów biologicznych i nuklearnych, którymi ten kraj nie dysponuje. 

Czytaj także: Dezinformacja. Co to jest? Jak bronić się przed rosyjską dezinformacją?

Przykłady broni chemicznej

  • Sarin – zabójczy gaz, który dostaje się do organizmu przez drogi oddechowe. Wymyślili go naukowcy III Rzeszy, jednak nawet Hitler bał się użyć go na polu bitwy. Pierwsze użycia sarinu na masową skalę zanotowano dopiero wiele lat później – była to popularna broń chemiczna w Iraku. Sięgał po nią m.in. Saddam Husajn, przeprowadzając atak gazowy w Halabdży w 1988 r. 
  • Cyklon B – owiany złą sławą gaz, który wykorzystywano w obozach koncentracyjnych. Blokuje proces uwalniania tlenu z czerwonych krwinek, w wyniku czego błyskawicznie zabija. 
  • Środki halucynogenne – ich celem nie jest zabijanie, a jedynie unieszkodliwienie przeciwnika. Stosowała je m.in. amerykańska armia podczas wojny w Wietnamie
  • Środki parzące – wywołują poważne poparzenia, ale zazwyczaj nie są śmiertelne. 

Czytaj także: Wyspa Węży. Tego mogłeś o niej nie wiedzieć

Czy broń chemiczna jest zakazana?

Posiadania broni chemicznej zakazuje wiele międzynarodowych traktatów, w tym m.in. Konwencja o zakazie broni chemicznej z 1997 r. Na jej podstawie nie wolno składować, rozwijać, produkować, przekazywać, nabywać ani używać broni chemicznej. 

Czy Polska ma broń chemiczną? Nie. Nasz kraj przystąpił do konwencji zakazującej posiadania tego typu arsenału. Podobnie postąpiła większość państw świata, w tym także Rosja. 

Interesuje Cię historia i chcesz poszerzyć swoją wiedzę o świecie? Zapoznaj się też z innymi artykułami w sekcji Ciekawostki!


RAPORT UKRAINA — ROSJA

Wojna w Ukrainie — relacje na żywo

„Obudziły mnie strzały". Wywiady, reportaże i historie osobiste z wojny w Ukrainie.

Grupa Polsat Plus i Fundacja Polsat razem dla dzieci z Ukrainy. Dołącz do zbiórki!