Prawo cywilne jest to cały zespół norm, które regulują stosunki majątkowe oraz pewną ilość stosunków osobistych pomiędzy równorzędnymi podmiotami w określonej sprawie. Normy prawa cywilnego można odróżnić od innych norm prawnych na tej podstawie, gdyż reprezentują one tzw. cywilistyczną metodę regulacji. Chodzi tu o to, iż podstawami w tym przypadku są autonomia i równorzędność między podmiotami prawa cywilnego.

  • Podstawowym pojęciem prawa cywilnego jest, jak to wynika z wyżej przedstawionej definicji, stosunek cywilno prawny. Rozpatrując autonomię podmiotów stosunku cywilnoprawnego na myśli mieć należy to, że mają one swobodę w kształtowaniu własnych praw oraz obowiązków i to zgodnie z własną wolą wolą. Przez pojęcie równorzędność podmiotów należy rozumieć, iż pomiędzy nimi nie występuje stosunek nadrzędności, a znaczy to więc, iż jeden nie posiada władzy nad drugim (jak to ma miejsce w stosunku administracyjnoprawnym). Jest rzeczą oczywistą, iż równorzędności podmiotów prawa cywilnego nie wolno rozumieć jako ich "równości" w sensie faktycznym. Przy ustalaniu, więc czy podmioty określonego stosunku prawnego mają taką równorzędną pozycję, przeanalizować należy przede wszystkim okoliczności tego stosunku. Bowiem dwa te same podmioty w jednym stosunku prawnym mogą występować jako równorzędne podmioty, w innym znowuż pomiędzy nimi może istnieć podporządkowanie. Przykład:

1. organ administracyjny zawiera z przedsiębiorcą umowę cywilnoprawną na wykonanie robót budowlanych - oba podmioty mają autonomię i równorzędność,

2. organ administracyjny wydaje decyzję nakazującą przedsiębiorcy rozbiórkę - organ w tym przypadku działa w ramach swojej władzy (imperium); przedsiębiorca musi podporządkować się decyzji wydanej jednostronnie przez organ.

Prawo cywilne w Polsce jest prawem stanowionym (od wieku XIX) i skodyfikowanym (od1965). Kodeks cywilny jest jego podstawowym źródłem, a obowiązuje on od 1965 roku. Prawo cywilne podzielić można kilka podgałęzi. Szczególne miejsce mają prawo do pracy, prawo własności intelektualnej i prawo handlowe, które to zostały wyodrębnione się z prawa cywilnego, ale zachowały c jednak wiele z jego cech. We klasycznym, właściwym, cywilnym prawie wyodrębnia się:

  • prawo osobowe,
  • prawo rzeczowe,
  • prawo rodzinne,
  • prawo spadkowe.
  • prawo zobowiązań,

Poza tym rozróżnieniem istnieje jeszcze wiele węższych gałęzi prawa, łączących zazwyczaj cywilnoprawny oraz administracyjny sposób regulacji. Zespół norm, które określają prawo jakiego państwa jest właściwe by dokonać oceny międzynarodowych stosunków osobistych jeśli idzie o zakres prawa cywilnego znajduje się w dziale zwanym prawem prywatnym międzynarodowym.

Prawo karne, w szerokim znaczeniu, jest zbiorem przepisów prawnych, które dotyczą zagadnień odpowiedzialności karnej człowieka za popełnione czyny, które są zabronione groźbą kary kryminalnej.

Prawo karne sensu largo dzielone jest wg kryterium przedmiotu regulacji na:

  • prawo karne materialne, także zwane prawem karnym sensu stricto, będącym zespołem przepisów prawnych normujących:

- czyny będące przestępstwami,

- środki prawne stosowane wobec ich sprawców,

- zasady odpowiedzialności za te czyny oraz

  • prawo karne procesowe, które określane jest również jako prawo karne formalne, które jest zespołem przepisów prawnych, które normują postępowanie w sprawach o czyny zabronione przez prawo karne materialne,
  • prawo karne wykonawcze, które są zespołami przepisów prawnych normujących wykonywanie:

- kar,

- środków karnych i zabezpieczających oraz

- innych rozstrzygnięć wydawanych w sprawach karnych.

Prawo karne można także podzielić wg kryterium zakresu zastosowania na:

  • prawo karne powszechne, które zawiera normy które dotyczą wszystkich dziedzin życia społecznego i wszystkich osób
  • prawo karne specjalne, nazywane także szczególnym, które zawiera normy chroniące specjalną sferę interesów (prawo karne mówiące o sprawach skarbowych) lub tyczące się szczególnej grupy osób (np. prawo karne wojskowe czy prawo odnośnie osób nieletnich).

Zasadniczymi źródłami obowiązującego obecnie w Polsce spisanego prawa karnego są ustawy: Kodeks postępowania karnego, Kodeks karny, Kodeks karny wykonawczy. Znowuż najważniejszym aktem, który reguluje prawo karne skarbowe jest ustawa Kodeks karny skarbowy. Ustawa - Kodeks karny uchwalona została w 1997 r., a obowiązuje ona od 1 września 1998 r. Sejm 8 października 2004 r. dokonał nowelizacja kodeksów karnego i karnego wykonawczego. Uchwalone wówczas zmiany dotyczyły przepisów o nawiązkach oraz świadczeniach pieniężnych orzekanych przez sądy. Weszły one w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, czyli 16 maja 2005 r.

Jako źródło prawa karnego może także uznać zwyczaj, na przykład jeśli idzie o dopuszczalną intensywność karcenia nieletnich, albo też określenie czym jest publiczna prezentacja pornograficznych treści.

Uwzględniając wagę zabronionych czynów prawo karne można podzielić na prawo dotyczące wykroczeń, które zajmuje się czynami o stosunkowo niewielkim stopniu społecznej szkodliwości oraz prawo karne sensu stricto, które zajmuje się czynami o większym poziomie szkodliwości społecznej.

Prawo administracyjne jest to zbiorem norm, które regulują całą organizacją administracji a także formy oraz przedmiot jej działalności.

W przepisach prawa administracyjnego pojawiają się:

- przepisy dotyczące struktury i organizacji organów administracji,

- przepisy określające sposób załatwiania poszczególnych rodzajów spraw.

- przepisy normujące działalność organów administracyjnych,

Obroną konieczną określa się jedną z najstarszych instytucji prawa. Jej rodowodu można doszukiwać się w starożytności. Podaje się, że jako pierwszy to Marek Tuliusz Cycero uzasadnił prawo do obrony koniecznej w przemówieniu dotyczącym obrony Milona. Wskazał wtedy, iż "istnieje owo niepisane, lecz wrodzone prawo, którego się nie uczymy ani nie czytamy, ale które przyjmujemy i które akceptujemy, iż siłę siłą odeprzeć wolno". Teza ta do dzisiejszych czasów powoływana jest dla uzasadniania prawa do obrony koniecznej. Dzisiejsze systemy prawne większości państw znają stany konieczności, które przewidują możliwość zabicia agresora bez odpowiedzialności karnej osoby, która chroni własne dobro, a jednym z nich jest właśnie obrona konieczna, która jest także jedną z instytucji prawa karnego w Polsce. Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r. w art. 25 reguluje obronę konieczną. Zgodnie z §1 tego przepisu "nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem". Art. 25 §2 k.k. mówi zaś, że "w razie przekroczenia granic obrony koniecznej, w szczególności gdy sprawca zastosował sposób obrony niewspółmierny do niebezpieczeństwa zamachu, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia". Zaś na podstawie art. 25 §3 k.k. "sąd odstępuje od wymierzenia kary, jeżeli przekroczenie granic obrony koniecznej było wynikiem strachu lub wzburzenia usprawiedliwionych okolicznościami zamachu", co stanowi pewną nowość w ujęciu tej instytucji w polskim prawie karnym.