„Czas jest jedyną rzeczą, której nie da się odkupić.”

Theodor Fontane
 

Wybrałam tę myśl, ponieważ wydaje mi się ona, że ma ona duży związek z życiem, jakie prowadzą ludzie.
 

Niejednokrotnie kłócimy się z kimś, mówimy na niego przykre słowa, których potem żałujemy. W momencie, gdy je wypowiadamy, nie zdajemy sobie sprawy, jak dużą wagę mają. Zależy nam wtedy tylko i wyłącznie na tym, aby sprawić przykrość osobie, z którą się sprzeczamy. Jednak jak już wcześniej wspomniałam, tego co mówimy często żałujemy. Osoba, którą w ten lub inny sposób upokorzymy bardzo długo potem pamięta wypowiedziane przez nas słowa, które ciążą w jej sercu jak kawał lodu, a przez jakiś czas tworzą pomiędzy dwojgiem ludzi niewidzialną barierę, ciężką do ominięcia.

Moja mama często mówi, że gdy umarła babcia przypomniały się jej nawet te najdrobniejsze sprzeczki pomiędzy nimi. Uświadomiła sobie wtedy, że nie były one potrzebne, a czasu na nie straconego nie dało się odkupić i już nigdy się nie da. 

Tak jest i z dzisiejszą młodzieżą: kłócimy się ze starszymi od nas ludźmi, a czas i tak pokazuje, że mieli oni rację. Wtedy głupio jest nam spojrzeć w oczy mamie, tacie, babci czy dziadkowi i powiedzieć „przepraszam”.
 

Podsumowując, nasuwa się tak słynna myśl księdza Jana Twardowskiego:

„Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą.”

Jednym słowem czas jest bezcenny i naszym zadaniem jest przeżyć życie tak, aby na łożu śmierci nie żałować czynów przeszłości.