PAŃSTWOWA WYŻSZA SZKOŁA ZAWODOWA

W SULECHOWIE

Formy organizacyjno-prawne gospodarki komunalnej

Autorzy:

Gabriela Fursewicz

Gr. 301 ZAP

 

SULECHÓW 2010

Wstęp

Reforma, która wprowadzona była ustawą z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie terytorialnym oraz ustawą z dnia 22 marca 1990r. o terenowych organach rządowej administracji ogólnej w Rzeczpospolitej Polskiej spowodowała, że JST stały się aktywnymi uczestnikami życia gospodarczego kraju[1]. Jednostki samorządu terytorialnego posiadają wyodrębniony majątek, obejmowany w trybie komunalizacji mienia Skarbu Państwa w celu rozwoju przedsiębiorczości na jego terenie[2].

JST prowadzą gospodarkę komunalną głównie w formie:

1.  Zakładu budżetowego;

2.  Jednostek budżetowych;

3.  Spółek prawa handlowego [3] (spółki handlowe: osobowe i kapitałowe):

    • - spółka jawna;
    • - spółka komandytowa;
    • - spółka partnerska;
    • - spółka komandytowo-akcyjna;
    • - spółka akcyjna;
    • - spółka z ograniczoną odpowiedzialnością.

4. Samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej oraz instytucje kultury.

JST mogą również zleca zadania osobą prawnym lub jednostką organizacyjnym nie posiadającym osobowości prawnej w formie umowy na zasadach ogólnych. W przypadku zadań przekraczających możliwości pojedynczych gmin lub powiatów, JST mają możliwość współdziałania w formie związków międzygminnych lub związków powiatowych.

1. JEDNOSTKI ORGANIZACYJNE SEKTORA FINANSÓW PUBLICZNYCH

Jednostkami sektora finansów publicznych są głównie jednostki budżetowe i zakłady budżetowe. O ich utworzeniu, przekształceniu w inną formę organizacyjno-prawną, łączeniu oraz likwidacji, decydują organy stanowiące JST, tak więc mogą być gminne, powiatowe lub wojewódzkie jednostki i zakłady budżetowe. Podmioty te funkcjonują zgodnie z ustawą z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. 2009 nr 157 poz. 1240). Ich cechą wspólną jest brak osobowości prawnej, co w znacznym stopniu ogranicza zakres odpowiedzialności za podejmowane przez nie działania.[4] 

1.1  ZAKŁADY BUDŻETOWE

Zakład budżetowy to wyodrębniona organizacyjnie jednostka sektora finansów publicznych, prowadząca działalność gospodarczą na zasadzie odpłatności i pokrywająca koszty tej działalności z własnych przychodów.[5] Zakład budżetowy pomimo odrębności finansowej jest ściśle związany z budżetem JST, ponieważ wszystkie swoje nadwyżki przychodów nad kosztami są odprowadzane do budżetu JST, zaś niedobór jest pokrywany dotacjami z budżetu. Zakład budżetowy może otrzymywać:

  • dotacje przedmiotowe,
  • dotacje podmiotowe,
  • dotację celową na dofinansowanie kosztów inwestycji
  • nowo tworzony zakład może otrzymać jednorazowe dotacje z budżetu na pierwsze wyposażenie w środki obrotowe.

Dotacje dla zakładu budżetowego nie mogą przekroczyć 50% kosztów jego działalności, z wyłączeniem dotacji inwestycyjnych.

1.1.1 Zakres działania samorządowych zakładów budżetowych

W informacji udostępnionej przez Ministerstwo Skarbu Państwa, na koniec roku 2008 najliczniejszą grupę stanowiły gminne zakłady budżetowe, którym głównym przedmiotem działania jest uzdatnianie i rozprowadzanie wody, następnie zakłady budżetowe realizujące zadania z zakresu komunalnej gospodarki mieszkaniowej i pozostałych usług komunalnych.[6] Przy czym najwięcej wodnokanalizacyjnych zakładów budżetowych występuje w gminach wiejskich, a w grupie komunalna gospodarka mieszkaniowa i pozostałe usługi komunalne w gminach miejskich i miejsko-wiejskich.

Na poniższym schemacie przedstawię zakres zadań realizowanych za pośrednictwem zakładów budżetowych przez poszczególne rodzaje jednostek samorządu terytorialnego.

- komunikacja miejska;

- wodociągi i kanalizacja;

- dostawa energii elektrycznej i cieplnej;

-oczyszczanie;

-zieleń miejska i drogownictwo;

-komunalna gospodarka mieszkaniowa;

-pozostałe usługi komunalne;

-usługi z zakresu ochrony zdrowia;

-pozostałe usługi społeczne.

 

ZAKŁADY BUDŻETOWE

 
00031917.gif 

Schemat 1. Zakres działania samorządowych zakładów budżetowych

2.1  JEDNOSTKI BUDŻETOWE

Jednostki budżetowe to jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych, które pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiednio: dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego[7]. 

Podstawą gospodarki finansowej jednostki budżetowej jest plan dochodów i wydatków, zwany planem finansowym. Prawo tworzenia, łączenia, przekształcania i likwidacji państwowych jednostek budżetowych mają ministrowie, kierownicy urzędów centralnych, wojewodowie oraz organy wskazane w ustawach. To samo uprawnienie w przypadku gminnych, powiatowych lub wojewódzkich jednostek budżetowych mają organy stanowiące samorządu. 

Wyodrębniona z jednostki budżetowej, pod względem organizacyjnym i finansowym, część jej podstawowej działalności lub działalność uboczna, która pokrywa koszty swojej działalności z uzyskiwanych przychodów własnych, tworzy gospodarstwo pomocnicze. Jednostka budżetowa nie jest tym samym co zakład budżetowy. Zakład budżetowy, który także jest jednostką organizacyjną sektora finansów publicznych, wykonuje wyodrębnione zadania odpłatnie i pokrywa koszty swojej działalności z przychodów własnych.

2.1.1  Zakres działania samorządowych jednostek budżetowych

W informacji udostępnionej przez Ministerstwo Skarbu Państwa, na koniec roku 2008 najliczniejszą grupę stanowiły gminne jednostki budżetowe 634 podmiotów (gminy miejskie- 300; wiejskie- 216; miejsko-wiejskie- 118), w następnej kolejności powiatowe jednostki budżetowe- 329 i wojewódzkie jednostki budżetowe-40[8]. Wśród jednostek budżetowych najliczniejszą grupę stanowiły podmioty świadczące „pozostałe usługi społeczne” stanowią one ponad 1/3 wszystkich samorządowych jednostek budżetowych oraz działające w sferze zieleni miejskiej i drogownictwa i pozostałych usług komunalnych.

Powiatowe i wojewódzkie jednostki budżetowe funkcjonują głównie w sferze usług związanych z utrzymaniem, budową a przede wszystkim zarządzaniem drogami.

Na poniższym schemacie przedstawię zakres zadań realizowanych za pośrednictwem jednostek budżetowych.

-komunikacja miejska;

-wodociągi i kanalizacja;

-oczyszczania;

-zieleń miejska i drogownictwo;

-komunalna gospodarka mieszkaniowa;

-pozostałe usługi komunalne;

-usługi z zakresu ochrony zdrowia;

-pozostałe usługi społeczne.

 

GMINNE

 
00031918.gif 

Schemat 2 Zakres działania samorządowych jednostek budżetowych.

2.  SPÓŁKI PRAWA HANDLOWEGO

Gospodarka komunalna wykraczająca poza zadania o charakterze użyteczności publicznej nie może być prowadzona w formie zakładu budżetowego. W pewnych wypadkach wykonywanie takiej działalności można powierzyć spółce prawa handlowego.

Przepis art. 9 ustawy o gospodarce komunalnej doprecyzowuje, że JST mogą tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki akcyjne, spółki komandytowe, spółki komandytowo-akcyjne, a także mogą przystępować do takich spółek. W dwóch ostatnich typach spółek samorządy nie mogą jednak uczestniczyć na prawach komplementariusza.

Gmina może tworzyć spółki lub przystępować do nich w następujących przypadkach[9]:

1) jeśli łącznie spełnione są następujące przesłanki:

a) istnieją niezaspokojone potrzeby wspólnoty samorządowej na rynku lokalnym,

b) występujące w gminie bezrobocie wpływa ujemnie w znacznym stopniu na poziom życia wspólnoty samorządowej, a zastosowanie innych działań i wynikających z obowiązujących przepisów środków prawnych nie doprowadziło do aktywizacji gospodarczej, a w szczególności do znacznego ożywienia rynku lokalnego lub trwałego ograniczenia bezrobocia.

2) jeżeli zbycie składnika mienia komunalnego, mogącego stanowić wkład niepieniężny gminy do spółki, albo też rozporządzanie nim w inny sposób spowoduje dla gminy poważną stratę majątkową,

3) gdy gmina posiada akcje lub udziały spółek zajmujących się czynnościami bankowymi, ubezpieczeniami oraz działalnością doradczą, promocyjną, edukacyjną i wydawniczą na rzecz samorządu terytorialnego, a także innych spółek ważnych dla rozwoju gminy.

Specyfika spółek prawa handlowego z udziałem JST:

  • burmistrz pełni funkcję zgromadzenia wspólników w spółce ze 100% udziałem gminy,
  • obowiązkowa rada nadzorcza,
  • rada nadzorcza powołuje i odwołuje zarząd spółki,
  • członkowie rady nadzorczej reprezentujący JST. muszą mieć zdany egzamin przed MSP,
  • radni nie mogą być członkami rady nadzorczej, burmistrz może być członkiem, jeżeli zostanie wyznaczony,
  • komisja wewnętrzna rady nie może bezpośrednio kontrolować spółki z udziałem gminy.

Z jednej strony przepisy wyrażają zasady braku aktywności komercyjnej gmin oraz nie konkurowania gminy z własnymi mieszkańcami na polach działalności gospodarczej. Z drugiej zaś zezwalają gminie na prowadzenie takiej działalności w sytuacjach szczególnych, w sferach lub w dziedzinie ważnej dla rozwoju gminy i miasta.

Spółek z udziałem gmin (w większości jednoosobowych) w skali kraju jest coraz więcej, gdyż gminy kierują się przede wszystkim względami ekonomiczno-organizacyjnymi. Patrząc jednocześnie na doświadczenia bliższych i dalszych sąsiadów, w coraz większym stopniu decydują się na tę formę gospodarowania. Na koniec 2008 r. w Polsce były 2124 spółki z udziałem gmin[10]. Większość z nich została utworzona w trybie przekształcenia przedsiębiorstwa komunalnego lub zakładu budżetowego.

Spółki z udziałem JST to w zdecydowanej większości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Spółka taka może być utworzona przez jedną albo więcej osób w każdym celu prawnie dopuszczalnym.

Większość spółek gminnych to spółki jednoosobowe. Źródłem stosunku takiej spółki jest umowa spółki poprzedzona stosowną uchwałą rady gminy. Spółka jest osobą prawną od chwili wpisania jej do Krajowego Rejestru Sądowego. Jeżeli 100 proc. udziałów należy do gminy, jest to samorządowa osoba prawna. Organami spółek z ograniczoną odpowiedzialnością są: 

  • zgromadzenie wspólników,
  • rada nadzorcza,
  • zarząd spółki.

Zgromadzenie wspólników jest najwyższą władzą spółki. Do jego głównych kompetencji należy:

a) rozpatrzenie i zatwierdzenie sprawozdania zarządu z działalności spółki, sprawozdania finansowego za ubiegły rok obrotowy oraz udzielanie absolutorium członkom organów spółki z wykonania przez nich obowiązków,

b) podejmowanie uchwał o podziale zysku albo pokryciu straty,

c) wyrażanie zgody na zbycie i nabycie nieruchomości, użytkowania wieczystego lub udziału w nieruchomości,

d) podejmowanie uchwał o zmianie umowy spółki, podwyższeniu lub obniżeniu kapitału zakładowego.

Funkcję zgromadzenia wspólników w jednoosobowej spółce gminy pełni wójt, burmistrz lub prezydent miasta.

W spółkach z udziałem gmin rada nadzorcza występuje obowiązkowo. Głównym celem jej działania jest sprawowanie nadzoru nad wszystkimi sferami działalności spółki. Do obowiązków rady nadzorczej należy w szczególności:

  • ocena sprawozdań zarządu z działalności spółki i finansowego za ubiegły rok,
  • ocena wniosków zarządu dotyczących podziału zysku lub pokrycia straty,
  • powoływanie lub odwoływanie członków zarządu.

Członkami rad nadzorczych nie mogą być: członek zarządu, prokurent, likwidator, główny księgowy, radca prawny lub adwokat. W spółkach z udziałem gmin w radach nadzorczych nie mogą zasiadać radni danej gminy. Natomiast wójtowie, burmistrzowie lub prezydenci, sekretarze gmin, skarbnicy mogą być członkami rad nadzorczych spółek komunalnych, o ile zostali wyznaczeni jako reprezentanci gmin[11].

Członkowie rad nadzorczych reprezentujący w spółce jednostkę samorządu terytorialnego są powoływani spośród osób, które złożyły egzamin przed komisją Ministerstwa Skarbu Państwa. Nie dotyczy to zasiadających w radzie nadzorczej pracowników wybranych przez załogę.

Do kompetencji zarządu spółki należą sprawy niezastrzeżone dla innych organów spółki. Zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje ją na zewnątrz.

Członek zarządu spółki z udziałem gminy jest powoływany i odwoływany uchwałą rady nadzorczej. Członka zarządu można odwołać w każdym czasie, co nie pozbawia go roszczeń wynikających ze stosunku pracy.

Zarząd może powołać jednomyślnie prokurenta. Odwołać prokurę może każdy członek zarządu.

Spółki jako przedsiębiorcy podlegają kontrolom o charakterze skarbowym, sanitarnym, środowiskowym itp. Jednoosobowe spółki komunalne dodatkowo mogą być kontrolowane przez NIK i RIO.

Kontrola NIK może być prowadzona pod względem legalności, gospodarności i rzetelności. Kontrola RIO obejmuje gospodarkę finansową (w tym realizację zobowiązań podatkowych) oraz zamówienia publiczne, na podstawie zgodności z prawem i zgodności dokumentacji ze stanem faktycznym.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym, rada gminy kontroluje działalność organu wykonawczego oraz gminnych jednostek organizacyjnych - w tym celu powołuje komisję rewizyjną.

2.1  Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

Forma organizacyjna właściwa dla spółki z ograniczoną odpowiedzialnością znajduje najszersze zastosowanie prze organizacji małych i średnich wielkości przedsięwzięć gospodarczych, co czyni tę formę szczególnie atrakcyjną dla działalności JST.

W sprawozdaniu złożonym Ministrowi Skarbu Państwa, JST podały, że na koniec 2008r. funkcjonowało 1914 spółek z ograniczoną odpowiedzialnością z udziałem JST. W liczbie tej znalazło się 1500 spółek z wyłącznym udziałem kapitału JST, w tym 1454 spółek gmin, przy czym zdecydowana większość to spółki gmin miejskich (855) , w gminach miejsko-wiejskich było 468 spółek, natomiast w gminach wiejskich 131. Powiatowe i wojewódzkie spółki z wyłącznym udziałem kapitału JST stanowiły zdecydowaną mniejszość (powiatowe-24, wojewódzkie-22)[12].

  Zakres działania spółek z ograniczoną odpowiedzialnością z udziałem kapitału samorządowego wg danych Ministerstwa Skarbu Państwa to spółki wykonujące zadania związane z dostarczaniem i oczyszczaniem wody, zajmujące się komunalną gospodarką mieszkaniową, podmioty zajmujące się dostarczaniem energii elektrycznej i cieplnej. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z udziałem JST realizują również szereg innych zadań, które przedstawione są na poniższym schemacie.

00031919.gif 00031920.gif 00031921.gif 00031920.gif 00031923.gif 00031924.gif

Schemat 3 Zakres działania spółek z ograniczoną odpowiedzialnością z udziałem kapitału samorządowego.

2.2  Spółki akcyjne

Konstrukcja spółki akcyjnej najbardziej odpowiada działalności w większych rozmiarach, wymagających znacznych nakładów finansowych. Proces jej tworzenia jest bardziej złożony niż spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, dlatego też spółek akcyjnych z udziałem JST jest znacznie mniej niż spółek z o.o.[13].

Spółki akcyjne z udziałem kapitału JST, działają głównie w działach gospodarki zajmującej się pozostałymi usługami komunalnymi, wodociągami i kanalizacją, dostarczaniem energii elektrycznej i cieplnej. W znacznej liczbie występują również w grupie podmiotów działających poza sferą użyteczności publicznej.

Zauważalne jest, iż jeżeli JST decydują się już na formę spółki akcyjnej, jako formy dostosowanej do działalności w większości przypadków decydują się na tworzenie spółek akcyjnych z udziałem osób trzecich- 69%[14].

3.  SAMODZIELNE PUBLICZNE ZAKŁADY OPIEKI ZDROWOTNEJ ORAZ INSTYTUCJE KULTURY

3.1 SPZOZ

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej (SPZOZ) jest to jednostka organizacyjna, utworzona przez jeden z poniższych podmiotów:

  • ministra lub centralny organ administracji rządowej,
  • wojewodę,
  • jednostkę samorządu terytorialnego,
  • państwową uczelnię medyczną lub państwową uczelnię prowadzącą działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych.

SPZOZ jak każdy zakład opieki zdrowotnej prowadzi działalność polegającą na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Od swoich niepublicznych odpowiedników odróżnia się tym, że stanowi w 100% własność publiczną, bez możliwości prawnej udziału podmiotów prywatnych oraz specyficznym systemem zarządzania i wewnętrznego ustroju niespotykanym w innych sektorach gospodarki. Charakteryzuje go między innymi brak możliwości upadłości i brak odpowiedzialności finansowej dyrektora za długi przekraczające majątek firmy co powoduje brak bieżącej motywacji wśród osób zarządzających do racjonalizowania kosztów działania i profilu SPZOZ[15].

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej posiada osobowość prawną, samodzielność działania, źródło utrzymania czerpie głównie ze środków przekazywanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia w zamian za świadczenia zdrowotne udzielone osobom ubezpieczonym w Funduszu. Zakład może również udzielać świadczeń zdrowotnych poza systemem powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego (odpłatnie), ale tylko osobom nie ubezpieczonym w NFZ, zaś od osób ubezpieczonych może pobierać opłaty tylko za świadczenia zdrowotne określone w obowiązujących przepisach jako świadczenia nie finansowane ze środków publicznych (np. operacje zmiany płci, implanty stomatologiczne). Działalność SPZOZ regulują przepisy ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 1991 r. Nr 91, poz. 408 z późn. zm. ).

W roku 2008 r. JST wykazały  756 samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej[16].

3.2 Samorządowe instytucje kultury

Ustawa z 25 października 1991r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (DzU z 2001 r. nr 13 poz.123 z późn. zm.) rozróżnia dwie formy jednostek prowadzących działalność kulturalną: państwowe oraz samorządowe instytucje kultury. Organizator wydaje akt o utworzeniu instytucji kultury, określa jej nazwę, rodzaj, siedzibę i przedmiot działania. Ponadto ma obowiązek zapewnienia środków niezbędnych do rozpoczęcia i prowadzenia działalności kulturalnej oraz do utrzymania obiektu, w którym ta działalność jest prowadzona. Instytucje kultury działają na podstawie aktu o utworzeniu oraz statutu nadanego przez organizatora. Organizację wewnętrzną instytucji kultury określa regulamin organizacyjny nadawany przez dyrektora tej instytucji, po zasięgnięciu opinii organizatora oraz opinii działających w niej organizacji związkowych i stowarzyszeń twórców. Instytucje kultury uzyskują osobowość prawną i mogą rozpocząć działalność z chwilą wpisu do rejestru prowadzonego przez organizatora. Instytucja kultury z urzędu podlega wpisowi do rejestru, którego zasady prowadzenia określił w drodze rozporządzenia z 17 lutego 1992 r. minister kultury i sztuki (rozporządzenie w sprawie sposobu prowadzenia rejestru instytucji kultury DzU nr 20 poz. 80).

Dyrektor

Osobą zarządzającą instytucją kultury i reprezentującą ją na zewnątrz jest dyrektor, powoływany przez organizatora na czas określony lub nieokreślony, po zasięgnięciu opinii właściwych związków zawodowych działających w tej instytucji oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych. Odwołanie następuje w tym samym trybie. Co do zasady, powołanie i odwołanie dyrektora samorządowej instytucji kultury nie wymaga uzyskania zgody właściwego ministra. Wyjątkiem jest odwołanie dyrektora samorządowej instytucji kultury, która została wymieniona w wykazie samorządowych instytucji kultury o szczególnym znaczeniu dla kultury polskiej (wykaz minister kultury ogłosił rozporządzeniem z 19 października 2004 r. nr 242, poz. 2422). W tych instytucjach zasadą jest wyłanianie dyrektora w drodze konkursu, a odwołanie go ze stanowiska wymaga zasięgnięcia opinii ministra właściwego do spraw kultury. Zaznaczyć trzeba, że minister może wyrazić zgodę na powołanie na stanowisko dyrektora, bez przeprowadzenia konkursu.Szczegółowy tryb przeprowadzenia konkursu określa rozporządzenie z 30 czerwca 2004 r. w sprawie organizacji i trybu przeprowadzania konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury (DzU z 2004r. nr 154 poz.1629). Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, aby w państwowych jednostkach kultury i samorządowych, które nie są objęte powyższym rozporządzeniem, przeprowadzić konkurs na dyrektora.

Pracownicy

Do pracowników instytucji kultury stosuje się przepisy kodeksu pracy, z wyjątkami określonymi w ustawie. Przykładowo okres rozliczeniowy czasu pracy w instytucji kultury może, z uzasadnionych przyczyn dotyczących organizacji pracy oraz pod warunkiem przestrzegania ogólnych zasad dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników, zostać przedłużony do 12 miesięcy. Także jako przykład można podać niestosowanie się do art. 15112 kodeksu pracy stanowiącego, iż pracownik pracujący w niedziele powinien korzystać co najmniej raz na 4 tygodnie z niedzieli wolnej od pracy.

Zasady wynagradzania pracowników instytucji kultury ustalił minister kultury i sztuki w rozporządzeniu z 31 marca 1992r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników niektórych instytucji kultury (DzU nr 35, poz. 151 z późn. zm.), dla pracowników zatrudnionych w instytucjach kultury prowadzących działalność kulturalną w formie teatru, opery, operetki, filharmonii, orkiestry oraz estrady i zespołu pieśni i tańca oraz w rozporządzeniu z 23 kwietnia 1999 r. dla innych instytucji kultury (DzU nr 45, poz. 446 z późn. zm.)

Ze sprawozdań przesłanych do MSP wynika, że w 2008r. jednostki samorządu terytorialnego utworzyły 54 samorządowe instytucje kultury[17].

4.  WNIOSKI KOŃCOWE

JST uczestniczą w przedsięwzięciach gospodarczych w różnych formach: jako bezpośredni kontrahenci podmiotów gospodarczych powiązani za pomocą umów, jako kreatorzy warunków prowadzenia gospodarki komunalnej, jak również jako zarządzający i właściciele podmiotów gospodarczych. JST różnią się pomiędzy sobą wielkością, jak i zasobnością w środki finansowe. Wady i zalety poszczególnych form organizacyjno-prawnych prowadzenia gospodarki komunalnej przez JST są trudne do jednoznacznego określenia. Wybór najkorzystniejszych form zależy od lokalnej sytuacji i stanowi ważny element polityki gospodarczej władz samorządowych.

Działania władz samorządowych powinny zatem skupić się na poszukiwaniu takich rozwiązań, które zapewniłby świadczenie usług komunalnych na właściwym poziomie, jak i wzmocniły przedsiębiorstwa lokalne, nie naruszając jednocześnie równowagi na rynku. Niezwykle ważne jest więc w jaki sposób działają komunalne podmioty gospodarcze, bowiem za ich pośrednictwem władze lokalne, mogą korzystnie wpływać i kształtować lokalny rozwój gospodarczy.

LITERATURA:

1.  Ministerstwo Skarbu Państwa, Informacja o przekształceniach i prywatyzacji mienia komunalnego (wg stanu na koniec 2008r.)

2.  Aneta Zwolińska, Bohdan Wyżnikiewicz: Co z tą prywatyzacją szpitali. Rzeczpospolita, 2010.

3.  Pismo Samorządu Terytorialnego, Wspólnota, 2010r, numer 22: 

4.  Malinowska-Misiąg E., Misiąg W., Finanse publiczne w Polsce, LexisNexis, Warszawa-Rzeszów 2006

5.  Zbigniew Leoński, Samorząd Terytorialny, C.H. BECK, Warszawa 2006

AKTY NORMATYWNE:

1.  Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. 

2.  Ustawa z dnia 20.12.1996r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 1997r., Nr 9, poz. 43, z późn. zm.)

3.  Ustawa z dnia 27 sierpnia o finansach publicznych (Dz.U. 2009 nr 157 poz. 1240 z późn. zm.)

  1. Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2001.142.1591  123 z późn. zm.)
  2. Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r.  o samorządzie powiatowym ( Dz.U.01.142.1592 123 z późn. zm. )
  3. Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U.01.142.1590 123 z późn. zm. )
  4. Ustawa z 25 października 1991r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (DzU z 2001 r. nr 13 poz.123 z późn. zm.)

[1] Zbigniew Leoński, Samorząd Terytorialny, C.H. BECK, Warszawa 2006, str.15

[2] Ministerstwo Skarbu Państwa, Informacja o przekształceniach i prywatyzacji mienia komunalnego (wg stanu na koniec 2008r.)

[3] Ustawa z dnia 20.12.1996r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 1997r., Nr 9, poz. 43, z późn. zm.)

[4] Malinowska-Misiąg E., Misiąg W., Finanse publiczne w Polsce, LexisNexis, Warszawa-Rzeszów 2006,

   s. 562-565

[5] Ustawa z dnia 20.12.1996r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 1997r., Nr 9, poz. 43, z późn. zm.)

[6] Ministerstwo Skarbu Państwa, Informacja o przekształceniach i prywatyzacji mienia komunalnego (wg stanu na koniec 2008r.)

[7] Ustawa z dnia 27 sierpnia o finansach publicznych (Dz.U. 2009 nr 157 poz. 1240 z późn. zm.)

[8] Ministerstwo Skarbu Państwa, Informacja o przekształceniach i prywatyzacji mienia komunalnego (wg stanu na koniec 2008r.)

[9] Ustawa z dnia 20.12.1996r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 1997r., Nr 9, poz. 43, z późn. zm.)

[10] Ministerstwo Skarbu Państwa, Informacja o przekształceniach i prywatyzacji mienia komunalnego (wg stanu na koniec 2008r.)

[11] Pismo Samorządu Terytorialnego, Wspólnota, 2010r, numer 22: 

[12] Ministerstwo Skarbu Państwa, Informacja o przekształceniach i prywatyzacji mienia komunalnego (wg stanu na koniec 2008r.)

[13] Ministerstwo Skarbu Państwa, Informacja o przekształceniach i prywatyzacji mienia komunalnego (wg stanu na koniec 2008r.)

[14] Ministerstwo Skarbu Państwa, Informacja o przekształceniach i prywatyzacji mienia komunalnego (wg stanu na koniec 2008r.)

[15] Aneta Zwolińska, Bohdan Wyżnikiewicz: Co z tą prywatyzacją szpitali. Rzeczpospolita, 2010.

[16] Ministerstwo Skarbu Państwa, Informacja o przekształceniach i prywatyzacji mienia komunalnego (wg stanu na koniec 2008r.)

[17] Ministerstwo Skarbu Państwa, Informacja o przekształceniach i prywatyzacji mienia komunalnego (wg stanu na koniec 2008r.)