"Słoneczniki" - takim tytułem określany jest jeden z najbardziej znanych obrazów słynnego malarza francuskiego pochodzącego z Holandii Vincenta van Gogha (1853-1890). Artysta namalował go w sierpniu 1888 roku w Arles na południu Francji, gdzie właśnie się przeniósł. Zafascynowany słonecznym światłem i bogactwem barw Południa zmienił paletę kolorów, którą się posługiwał, na jasną i czystą. Od tej pory plama barwna składała się z połączenia padającego światła i widzianego koloru. Obraz "Słoneczniki" namalowany jest techniką olejną na płótnie. Była to kolejna wersja stworzonego wcześniej płótna o takiej samej tematyce. Stał się on jednym z najbardziej popularnych i najczęściej reprodukowanych dzieł malarskich na świecie. Obraz przedstawia dwanaście słoneczników w wazonie, które ukazane są z pieczołowitą dokładnością, ale nie jest to jednak zwyczajne odwzorowanie naturalnego piękna kwiatów. Sposób ich namalowania z wprowadzeniem impastowej faktury, naturalny układ z bezładnie sterczącymi płatkami, świetlisty koloryt z przewagą żółcieni, emanujący ciepłem na blado niebieskim tle, świadczą o poszukiwaniu przez malarza esencji i istoty wybranego obiektu. Artysta nie stara się ani o wierne oddanie jego kształtu, ani też identycznej barwy. Najważniejsze dla van Gogha jest przekazanie swojego stanu emocjonalnego, przeżyć i odczuć wobec przedstawianej natury. Na obrazie obok partii złożonych z drobnych pociągnięć pędzla, znajdują się również plamy położone zupełnie jednolicie i gładko, co stanowi o różnorodności faktury. Dzięki zastosowaniu w kompozycji różnych odcieni koloru żółtego - ulubionego koloru artysty - udało mu się zamknąć w tym pełnym naturalności wizerunku, krótką chwilę słonecznego ciepła promieniującego z ułożonych w wazonie kwiatów. Van Gogh kochał słońce i fascynował go fakt, iż barwy natury uzależnione są zawsze od natężenia jego światła.

Artysta pisał:

"Słońce, światło, z braku lepszych określeń, muszę używać słowa żółty, żółty bladosiarczany, żółtocytrynowy, bladozłoty. Jakże piękny jest żółty."