Podstawowe zadanie, jakie stoi przed Wodnym Ochotniczym Pogotowiem Ratunkowym (WOPR) do przede wszystkim doprowadzenie do stanu, aby statystyka osób tonących z roku na rok malała. Ogólnym celem jest pomoc i ratowanie życia osobom na wodach. Liczba członków tworząca WOPR to prawie 60 tyś. Osób, w tym 52 tyś ratowników. Możemy wyróżnić kilka stopni ratowników: młodszy ratownik, ratownik, starszy ratownik, oraz stopnie instruktora jak instruktor i instruktor wykładowca. Aby zdobyć jakikolwiek stopień należy wykazać się nie lada umiejętnościami i odwagą. Ośrodki WOPR powstają w szczególności tam gdzie jest taka potrzeba, a więc we miejscach gdzie wody, w tym jeziora, rzeki, morza, także kąpieliska i baseny są ogólnie dostępne. Ustawa związana z kulturą fizyczną art. 54 ust. 2 wyraźnie podkreśla, że nad bezpieczeństwem osób korzystających na wyznaczonych terenach z kąpieli, sportów wodnych powinny czuwać osoby prawne i fizyczne prowadzące nad wodą tego typu działalność, działalność także odpowiedzialne są za to organy administracji rządowej i związane z danym terenem gminy. Z zarządzeniem władzy i administracji państwowej, gminy i powiaty, na których istnieją obszary wodne powinny posiadać swoje oddziały WOPR w celu przeciwdziałania tragediom na wodach. Do pracowników WOPR należą nie tylko osoby zajmujące się ratowaniem osób, konkretnie na danym terenie. W województwach w części powiatowej lub rejonowej obejmującej kilka powiatów działają drużyny, pracownicy administracyjni oraz szkoleniowcy. Praca WOPR jest przede wszystkim działalnością społeczną, gdzie pracownicy około 1200000 godzin przez cały rok pracują dla organizacji. WOPR jest coraz bardziej popularne. Z roku na rok do organizacji zgłasza się wielu młodych ludzi, którzy chcą zostać ratownikami wodnymi i pomagać ludziom. Jednak nie wszyscy nimi zostają. Podczas szkoleń ma miejsce selekcja, która wyłania najsprawniejszych, odpowiedzialnych a najbardziej zaangażowani otrzymują stopień ratownika wodnego. Tych, których przyjemność ta nie spotkała doskonalą się w pływaniu a w ramach potrzeby mają podstawy by móc uratować komuś życie. Wymagania stawiane przez WOPR podczas kwalifikacji do pracy są bardzo wysokie. Młodszy ratownik przede wszystkim powinien zdobyć odpowiednia wiedzę. Stopień ratownika otrzymują osoby, które wiedzą i jednocześnie wiedzę tą potrafią praktycznie wykorzystać. Starszy ratownik poza wiadomościami, jakie musi posiąść ratownik WOPR powinien potrafić kierować grupą, odznaczać się dobrą organizacją zespołową. Natomiast instruktor WOPR powinien poza wszystkimi wcześniejszymi umiejętnościami potrafić nauczać i przekazywać niezbędną wiedze innym. Organizacja pozarządowa, WOPR, która zajmuje się ratowaniem ludzi na obszarach wodnych, zabezpieczając obiekty rekreacyjne i sportowe, pomagać ludziom, którzy ulegli wypadkom na wodzie. Te wszystkie informacje dotyczące działalności WOPR zawarte są w ustawie o kulturze fizycznej podpisanej dnia 18 stycznia 1996 roku. Strategiczny cel, realizowany przez WOPR jest na kilka sposobów. Przede wszystkim organizuje służbę ratowniczą, ale także zajmuje się odnową środowiska naturalnego w tym środowiska wodnego.

Profilaktyka prowadzona prze WOPR pozwala na bezpieczne korzystanie z wód a także korzystanie mając na uwadze ochronę środowiska wodnego. Wszystkie działania WOPR umożliwiają kreowanie nowej jakości korzystania z obszarów wodnych. Pracownicy WOPR są szkolenie w zakresie ujawniania zagrożeń związanych z korzystaniem z wód. Mają także uprawnienia do występowania do władz w celu usunięcia zagrożenia oraz użytkownika obiektów czy urządzeń wypoczynkowych związanych ze sportem, rekreacją, turystyką, które położone są nad wodą a zagrażają bezpieczeństwu osób z nich korzystających. Do ich działalności należy również ekspertyza i opiniowanie o bezpiecznym korzystaniu z wód. Dokonują przeglądu pływalni oraz kąpielisk, wskazują zagrożenia na obiektach bądź urządzeniach. Dobre przygotowanie kadry ratowniczej wynika z prowadzenia szkoleń specjalistycznych, dzięki którym osoby zainteresowane zdobywają umiejętności ratownicze, uprawniania do prowadzenia akcji ratowniczych, stopnie ratownicze. Organizacja WOPR zajmuje się także nauczaniem i doskonaleniem umiejętności pływania wśród dzieci i młodzieży. Jest to w ramach szeroko rozumianej profilaktyki, gdzie młodsi zdobywają ogólna wiedzę, otrzymując w zamian dyplomy i karty pływackie.

Prace badawcze podejmowane a przede wszystkim wynikające z inicjatywy WOPR dotyczą bezpieczeństwa na obszarach wodnych a także oceniają i opiniują sprzęt ratowniczy. Jest to możliwe także dzięki współpracy i wymianie doświadczeń z podobnymi organizacjami krajowymi a także zagranicznymi.

Sprawność ratowników doskonali się dzięki prowadzonym działalnością sportowym w naszym kraju, jest to również pewien element marketingowy. Polscy ratownicy niejednokrotnie wykazali się w zawodach na forum międzynarodowym, będąc mistrzami świata czy Europy.

Wraz ze zmianami europejskimi dotyczącymi ratowania ludzi na wodach zmienia się również obraz polskiego WOPR, które jest przychylnie do zmian nastawione. Nadzorowanie działalnością WOPR spoczywa na Ministrze Spraw Wewnętrznych i Administracji, a organami, które organizują cała działalność jest Minister Edukacji Narodowej i Sportu i Minister Zdrowia. Wraz ze zmianami związanymi z naszym krajem zmienia się i modernizuje organizacja a w tym także przeobraża się system finansowania ubezpieczeń. Inne spojrzenie jest także na badania profilaktyczne, łączność, szkolenia i przekazywanie informacji. Specjalne Grupy Operacyjne WOPR w skrócie GO powstają na terenie jednostek wojewódzkich. Ich zadaniem jest współdziałanie i współpraca z administracją rządową, samorządową i z podmiotami, których zainteresowanie leży w obronności, bezpieczeństwie na terenach wodnych i ochroną środowiska. Przede wszystkim jednak głównym zainteresowaniem GO jest udział w różnego rodzaju akcjach i operacjach ratowniczych, które wiążą się z zagrożeniami powszechnymi, katastrofami naturalnymi, awariami technicznymi i podwoziami. GO WOPR podlegają okresowym ćwiczeniom, dzięki którym doskonalą umiejętności ratownicze w najróżniejszych warunkach ekstremalnych jak i związanych z klimatem. Specjalistyczne kursy szkoleniowe dla grup operacyjnych odbywają się ze współpracą Policji czy Straży Pożarnej. GO pozostają w razie zagrożeń powszechnych w dyspozycji urzędów wojewódzkich a dokładnie wydziału zarządzania kryzysowego. Jedna zmiana GO powinna obejmować 5 ratowników wodnych: kierownika grupy-żeglarza stermotorzystę, instruktora płetwonurkowania albo instruktora WOPR, oraz trzech stermotorzystów, którzy powinni posiadać prawo jazdy kategorii B, E oraz przeszkolenie w zakresie ratownictwa medycznego, biorąc pod uwagę standardy PSP. Środki płatnicze, dzięki którym utrzymuje się i są szkoleni koordynatorzy GO WOPR wg standardów UE to: samochód zaopatrzony w wyciągarkę z hakiem holowniczym do przewożenia osób i towarów, łódź motorowa posiadającą silnik zaburtowy, przyczepa podłodziowa, sprzęt radiowo nadawczy stacjonarny i nasobny, zestaw medyczny WOPR, w tym nosze ortopedyczne i sprzęt do nurkowania. WOPR postrzegane jest przez organy wojewódzkie jako podmiot, który posiada strukturę organizacyjną do przeprowadzania akcji ratowniczych na wodach, jako nowoczesna grupa ratowników wodnych.

Początkiem ratownictwa wodnego w Polsce był koniec wieku XIX. Organizacja ta znajdowała się na ziemiach kaliskich. Wówczas w prasie kaliskiej znalazła się informacja odnośnie działalności w mieście kółka wioślarskiego z przewodniczącym Józefem Radwanem. Stowarzyszenie to było działalnością nieformalną, gdyż władze carskie stanowczo zakazywały jakiejkolwiek jej działalności. Wielkim przeciwnikiem zalegalizowania kółka wioślarskiego był ówczesny warszawski generał-gubernator Josif Hurka, zaciekły rusyfikator. Grupa kaliska nie poddawała się i nadal walczyła o swoje prawa, urządzając nielegalne spotkania i imprezy. Prześladowanie kaliskich wioślarzy doprowadziło do przejęcia przez carskie władze sprzętu pływackiego, jaki był do dyspozycji, zakupionego ze składek. Diametralnie sytuacja odmieniła się, kiedy Hurk w 1894 roku odszedł ze stanowiska. Dzięki poparciu nowego gubernatora Michała Piotrowicza Daragana, który był przychylny Polakom a także zawzięciu i dalszej werwy działaczy kaliskich wioślarzy powstał Okręg Kaliski z Józefem Radwanem na czele. Zagodę na utworzenie Okręgu Kaliskiego musiał wydać Zarząd Główny Carskiego Rosyjskiego Towarzystwa Ratowania Tonących w Petersburgu. Ów organizacja była pierwszą legalnie działającą na terenie Polskim organizacją ratowniczą, posiadającą własny statut i zarejestrowanie w urzędzie. Prasa, która w późniejszych czasach opisywała działalność towarzystwa omijała przymiotnik "carski" i "rosyjski" kojarząc organizację jako Kaliskie Towarzystwo Osób Tonących. Na uwagę zasługuje fakt, iż Józef Radwan jako osoba stojąca na czele kaliskiej organizacji odegrał w nim znaczącą rolę, dlatego też ważne są jego dzieje. Urodzony w Warszawie, po zakończeniu nauki w gimnazjum rozpoczął naukę prawa w Warszawskim Uniwersytecie. W 1884 podjął pracę w okręgowym sadzie w Kaliszu i z miastem tym był związany do końca swojego życia. Założył własna kancelarię adwokacką, po czym zaczął sam wydawać i redagować " Gazetę Kaliską". Aktywnie działał w straży ogniowej, dzięki czemu zdobył dożywotnie stopień ogniomistrza. Przyczynił się również do rozwoju kultury w mieście Kalisz a zwłaszcza Muzycznego Towarzystwa i Teatralnego na tym terenie. Jego hobby było związane z cyklistyką. Z jego inicjatywy w 1919 powstał Polski Związek Towarzystw Wioślarskich gdzie był pierwszym prezesem. Dzięki umiejętnościom i doświadczeniu, jakie zdobył w ciągu całego życia kaliska organizacja rozwijała się z roku na rok w bardzo szybkim tempie. Cele i zadania, jakie należały do organizacji to utrzymywanie bezpieczeństwa na terenie wodnym, niesienie pomocy osobom tonącym, udział w czasie powodzi, które corocznie spotykało miasto Kalisz a także nauka pływania. Działalność towarzystwa była widoczna i słyszana na terenie całego Królestwa a także na ziemiach carskiego imperium. Wysoka ranga kaliskiego okręgu, była spowodowana honorowym członkostwem warszawskiego generała-gubernatora najjaśniejszego Księcia Aleksandra Konstantynowicza Imeretyńskiego i gubernatora kaliskiego Michała Piotrowicza Daragana. Od początków działalności towarzystwo rozwijało się bardzo dobrze. Zamieszczone w prasie sprawozdanie, w którym zaznaczone było, iż towarzystwo po roku swojej działalności miało na wyposażeniu 8 łodzi różnego rodzaju oraz niezbędny sprzęt do ratowania, środki rzeczowe oraz finansowe, które wynosiły 900 rubli. Działalność organizacji kaliskiej uzyskała uznanie władz rosyjskich, które skierowały inspektora barona Nolkena na teren kaliski, w celu sprawdzenia i dokonania rewizji towarzystwa. Informację taka podała prasa " Ratunek na wodach". Sprzęt a w szczególności umiejętności ratowników zostały ocenione bardzo wysoko. Protokół sporządzony przez inspektora podkreślał zwłaszcza odpowiedni kierunek pracy towarzystwa. Jak wynikało również z informacji zamieszczonych w biuletynie " Ratunek na wodach" kaliski okręg otworzył szkołę pływania a także rozpoczął starania o wybudowanie nowej przystani. Prasa nadmieniła problem pomiaru wody Prosna, gdyż była ona zdradliwa i jak wcześniej wspomniano często dochodziło do powodzi. Rekonstrukcja wydarzeń z tego okresu możliwa jest dzięki muzealnej części prasy, w której brak jest niestety biuletynu "Ratunek na wodach". Cenny artykuł ukazał się w "Gazecie Kaliskiej", prawdopodobnie autorstwa Leona Wernica, który był członkiem towarzystwa i autorem popularnej broszury "Jak ratować tonących". Poruszył on problematykę pływania i uprawiania tego sportu. Zawarte są w nim wskazówki dotyczące nauki pływania i bezpiecznego korzystania z wód, które są aktualne po dzień dzisiejszy. Praca Wernic uzupełnia tematykę ratowania ludzi tonących w tamtym okresie. Zawarł w niej najnowsze sposoby ratowania, czyli jak pisze cucenia ludzi, do których zalicza się czynności uciskania mostka zwaną metodą dr Laborda, czyli wysunięcie języka przy cuceniu. Z ówczesnych doniesień "Gazety Kaliskiej" wynika, że towarzystwo kaliskie wykazało się w tamtym czasie skutecznymi akcjami ratowniczymi, które szczegółowo zostały opisane. Jak dowiadujemy się rzeka Prosna była dość głęboka i niebezpieczna z licznymi wirami i grząskim dnem. Sukcesy organizacji kaliskiej i jej działalność dobiegała powoli do końca. Narastające konflikty między członkami spowodowały jej likwidację. Członkowie, weszli w skład nowo utworzonego w 1907 roku, Kaliskiego Towarzystwa Wioślarskiego. Stanowisko prezesa w nowej organizacji nie zmieniło się, nadal obejmował je Józef Rydwan. Działalność jego cyrkulowała się wokół rozwoju sportu wioślarskiego, nauki pływania jak i ale w mniejszym stopniu niesieniu pomocy tonącym, która po kilku latach działalności przestała odgrywać istotną rolę. Tak oto przedstawia się historia ratownictwa wodnego na ziemiach polskich, które niestety przez konflikty i prywatne interesy działaczy nie przetrwała. Około pół wieku Polacy musieli czekać na powstanie niezależnej organizacji ratowniczej, jaką dzisiaj jest WOPR.

Od początków istnienia świat dobro człowieka i jego życie było bardzo cenione. Pierwsze opisy dotyczące ratowania tonących możemy odnaleźć w Biblii, dokładnie w Księdze Królewskiej. Są to krótkie wzmianki, ale bardzo cenne dla odtworzenia historii pomagania ludziom tonącym. W trzeciej Księdze Królewskiej znajdujemy opis ratowania dziecka przy użyciu metody "usta-usta". Sprawcą tego czynu był prorok Eliasz około 586 roku p.n.e., dzięki czemu stosowana przez niego metoda zwana była wówczas metodą Eliasza. W innym rozdziale znaleźć można opis ożywienia dziecka, które z pozory wydawało się martwym przez wymienionego już proroka. W starożytnym Rzynie pod pojęciem "kulturalnego człowieka", rozumiano tego, który oprócz czytania i pisania posiadł umiejętność pływania. Tam też organizowano pierwsze nauki pływania, które wg rzymian miało wpływ na prawidłowy rozwój fizyczny. W starożytnej Grecji natomiast około II wieku p.n.e. został wynaleziony zabieg operacyjny, polegający na przecięciu tchawicy zwany tracheotomią. Również w utworach greckich znalazły się wzmianki dotyczące użycia nurków podczas akcji wojennych. Następnie w XVI wieku został wprowadzony do medycyny zabieg udrażniający górne drogi oddechowe. Operacja to polegała na wprowadzeniu do tchawicy cienkiej, specjalnej rurki. Opisany zabieg, po raz pierwszy w historii został przez chirurga Guy'a De Chaulac'a. W 1767 roku w Amsterdamie zostało utworzone pierwsze ratownictwo wodne na świecie pod nazwą towarzystwo ratowania ludzi utopionych. Kolejnymi podobnymi organizacjami były założone w Hamburgu w tym samym roku Zakłady Ratownicze, w Lille we Francji organizacja założona w 1772 roku przez Reymonta Piteta, Pipeta następnie organizacje w Austrii, we Włoszech, Danii, Anglii.

Pierwszym podręcznikiem, w którym zawarte zostały zagadnienia ratownictwa wodnego, był podręcznik z 1773 roku autorstwa Jonsona. Następnie Kitea i Curry. We wszystkich opisana została metoda " usta-nos" ustano także zalecenia do jej stosowania. Można było także znaleźć jak można stosować różnego rodzaju masek czy miechów oddechowych. W książce "Gimnastyka dla młodzieży" Guts-Muths, znajdujemy wiele wzmianek o ratownictwie wodnym. W roku 1878 w Marsylii odbył się zjazd przedstawicieli z różnych krajów organizacji ratowania ludzi tonących. Międzynarodowy zajazd osób związanych z ratownictwem został zorganizowany dzięki Instytutowi Ratownictwa Śródziemnomorskiego.

Organizacja, która zrzesz ratowników wodnych z całego świata nazwana Międzynarodową Federacją Ratowników Wodnych, powstała na międzynarodowym zjeździe ratownictwa, pod przewodnictwem prof. Dr Fryderyka Esmarcka, który miał miejsce w Berlinie 10.06.1908r. Dwa lata później odbył się kongres w Saint Quen zorganizowany dzięki Francuskiej Federacji Ratownictwa. Jest to przełomowy moment dla ratownictwa wodnego, zostaje powołane międzynarodowe stowarzyszenie ratownictwa. Owa federacja swoja nazwę zmieniała kilkakrotnie. W 1983 roku zmieniono jej nazwę, która brzmi Międzynarodowa Federacja Ratownictwa Wodnego.

Stany Zjednoczone zajęły się zagadnieniami dotyczącymi ratownictwa wodnego w 1914 roku. Do programu Amerykańskiego Czerwonego Krzyża dołączono kwestię ratowania ludzi tonących.

Kolejny kongres odbył się w Anglii w 1994 roku. Organizacja Ratownictwa i Sportów Użytkowych połączyła się z Międzynarodowym Stowarzyszeniem Ratownictwa Wodnego. W ten sposób powstała Federacja Europejska. Obecnie należy do niej 55 krajów, gdzie 39 członków jest tzw. rzeczywistych, 5 współdziałających a 11 krajów działa jako korespondenci. 38 federacji, które nie są zrzeszone z ILS Federation of Europe utrzymują z nią kontakt. Działalność ILS łączy się z regionalnymi federacjami kontynentalnymi, dzięki czemu praca organizacji jest ujednolicona. Możemy tu wyróżnić federację afrykańską, amerykańską, azjatycką z Oceanią i europejską. Na czele ostatniej stoi Klaus Bartnitzke a na czele Europejskiej Federacji ILS E.Weldon. Siedziba ILS znajduje się w Belgii w mieście Leuven, a siedzibą Europejskiej Federacji jest niemieckie miasto Anendorf.

W Polskim piśmiennictwie pierwsze wzmianki dotyczące ratowania ludzi na wodach pochodzą z 1604 roku, kiedy to Hieronim Gostomski ufundował szpital oraz klasztor w Sandomierzu. Głównym celem zakonników było niesienie pomocy ludziom na Wiśle. Kolejne wzmianki dotyczące historii ratownictwa w Polsce było wydanie książki "O ratowaniu tonących", która powstała dzięki Adamowi Czartoryskiemu w 1775 roku. Następnie w tym samym roku został ogłoszony edykt we Wrocławiu. Uwzględniał on niesienie pomocy osobom, które są ofiarami wód lub ich życiu zagraża niebezpieczeństwo. W książce nadwornego lekarza, Franciszka Kurcyusza została opisana metoda Eliasza "usta-usta".

Końcem XVIII wieku zostało powołane do życia Krakowskie Pogotowie Ratunkowe. Mimo iż potrzeba ratowania osób tonących była bardzo duża jednak sposoby ratowania mało znane. Z tego względu Jędrzej Śniadecki w "Dzienniku Wieleńskim" zamieścił opisy, w jaki sposób można ratować tonących, mając na uwadze w szczególności kraje z dostępem do wód. Dopełnieniem tego opisu było wydanie książki w 1820 roku we Lwowie, który znajdował się pod zaborem austriackim, o tytule "Nauka i sztuka pływania" autorstwa Karola Heinitza. Zawarte w niej zostały cenne wiadomości jak opis sposobów holowania ofiar czy informacje dotyczące wyposażenia skrzynki ratunkowej. Dzięki przepisom z 1839 roku w Królestwie Polskim obowiązek ratowania, przywracanie sił osobom tonącym zostaje zaznaczony w prawie polskim. Kolejnym postępem w piśmiennictwie było wydanie z inicjatywy Rady Lekarskiej Królestwa, wiadomości na temat ratowania osób, których życie jest zagrożone.

W utworze dr Gawlika z 1869 roku opisane szczegółowo zostają metody, które ratują życie ludzkie min. Sztuczne oddychanie i metody Sylwestra oraz Marschalla-Halla. Coraz częściej autorzy w swoich dziełach związanych z ratownictwem podkreślali wagę i przydatność ratownictwa wodnego. Powstawały poradniki lekarskie, które zawierały, choć jeden rozdział poświęcony ratowaniu ludzi. Wielkim osiągnięciem dla polskiego piśmiennictwa w tym zakresie było tłumaczenie Kazimierza Grafowskiego książki prof. Esmarcka. Kilka lat po tym tłumaczeniu w 1898 roku z inicjatywy Józefa Radwana na ziemi kaliskiej powstaje pierwsze towarzystwo do spraw ratowania osób tonących. Jest to przełomowy moment dla państwa polskiego. Od tego czasu towarzystwo zajmowało się ratownictwem wodnym na ziemiach polskich. Przyczyniło się do powstania wielu publikacji min. Leon Wernic "Jak ratować tonących". Książka ta zawiera istotne wskazówki dotyczące ratowania jak i ważne wiadomości dotyczące bezpiecznego korzystania z kąpieli.

Powstało w Warszawie petersburska organizacja mająca na celu niesienie pomocy osobom zagrożonym z rejonu Warszawy.

Nauczyciel krakowski w roku 1910 wydaje książkę "Pływanie".

Odzyskanie przez Polski niepodległości wpłynęło w sposób naturalny na rozwój wszelkich dziedzin kultury, w tym kultury fizycznej oraz sportu. Powstawały organizacje publiczne, kluby sportowe a także rozwijała się prasa, która poruszała kwestie konkursów i pokazów wodnych. Zaczęło wychodzić czasopismo "Sport wodny". Została powołana komisja zajmująca się ratownictwem wodnym. Dzień 29 czerwca został ogłoszony "dniem ratownika wodnego", co roku w tym dniu odbywały się pokazy na wodzie oraz szkolenia. Pokazy umiejętności ratowników odbywały się min. w Bydgoszczy, Grudziądzu, natomiast w Krakowie zorganizowana bezpłatny kurs szkoleniowy. Polski Związek Pływacki, który powołał komisję do spraw ratownictwa, w 1936organizuje wraz z komitetem wychowania fizycznego pokazy o nazwie "Jak pływać, skakać i ratować tonących". Po II wojnie światowej nadal istnieje PZP, do którego należy ratownictwo wodne. Do wprowadzenia ratownictwa wodnego do programów nauczania szkołach wyższych wychowania fizycznego przyczynił się Dymitr Bogajewski, działacz PZP a co warte podkreślenia kierownik zakładu pływania na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Dzięki Warszawskiemu Okręgowemu Związkowi Pływackiemu zastały zorganizowane szkolenia dla ratowników, których program był zaczerpnięty z obowiązującego programu AWF. Następnie odbył się siedmio dniowy kurs ratowniczy dla instruktorów, który odbył się 1958 roku w Katowicach. Te wszystkie wydarzenia doprowadziły do wprowadzenia w 1959 roku jednakowych legitymacji ratowniczych i instruktorskich. Legitymacje dostali ratownicy II oraz I klasy. W celu ujednolicenia teoretycznych zasad o ratowaniu ludzi na wodach wprowadzono takie same programy nauczania. Ze względu na liczne utonięcia nieletnich w tym czasie, powstała idea, która przemawiała za powołaniem służby ratowniczej. W tym okresie aktywnie działał Tadeusz Olszański, który uważany jest "ojcem chrzestnym" WOPR. Człowiekiem, który wniósł wiele dla polskiego ratownictwa wodnego był M. Witkowski dzięki swojemu dziełu "Ratowanie tonących".

Lata 60-te przyniosły wiele dyskusji na temat WOPR. Głównym poruszanym problemem w prasie jak i w radiu, koncentrował się na powołaniu samodzielnej organizacji WOPR. Te wywody doprowadziły w dniu 11.04.1962 roku do powołania WOPR przez Główny Komitet Kultury Fizycznej i Turystyki. Od tego momentu WOPR działało jako organizacja z tymczasowym regulaminem. W Poznaniu w 1965 roku miła miejsce sejmik WOPR, który wybrał 12 osobową władzę centralną. Minister Spraw Wewnętrznych nadaje WOPR osobowość prawną. W Warszawie 20 czerwca 1969 roku został przedstawiony projekt programu ratownictwa wodnego latach 1969-1973 na pierwszym krajowym zjeździe WOPR. Zostały wytyczone podstawowe kierunki działalności, określona rola oraz zadania WOPR. W kilka dni po zjeździe, WOPR przejęło wszelkie sprawy ratownictwa od PZP. Rozpoczęły się szkolenia ratowników oraz instruktorów. Wprowadzono stopnie:

-młodszego ratownika,

-ratownika wodnego,

-starszego ratownika,

-instruktora ratownictwa,

-instruktora wykładowcy.

Kongres Fis w Bułgarii przyjął WOPR do członków swojej federacji. W 1970 roku ustalono program dotyczący bezpieczeństwa jak i porządku na obszarach wodnych. Początek lat 70 to okres wielu szkoleń, konferencji dotyczących działalności WOPR. W 1972 roku w Chrzanowie doszło do pierwszych ogólnopolskich zawodów ratowników WOPR.

Po II wojnie światowej, działalność WOPR można podzielić na cztery okresy. Pierwszym jest tzw. okres przygotowawczy, który charakteryzował się próbą organizowania szkoleń dla ratowników jednak nie zawsze były one zakończone powodzeniem. W latach 1958-1969 nastąpił okres, kiedy to PZP szkoli ratowników. Zaczyna formować się Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe, które przygotowuje się przejąć sprawy ratownictwa wodnego w Polsce. Od roku 1969 dynamicznie rozwija się organizacja WOPR. Zaczyna współpracować z Polskim Związkiem Żeglarskim, Ligą Obrony Kraju i inne.

Rok 1979 został nazwany Międzynarodowym Rokiem Dziecka, w trakcie, którego podjęte zostały czynności profilaktyczne mające na uwadze bezpieczeństwo osób odpoczywających nad wodą. Zostały wygłoszone referaty i pogadanki z dziećmi przebywającymi na koloniach o bezpiecznym korzystaniu z kąpielisk. Organizowano naukę pływania dla młodzieży i osób dorosłych. Zaczęły się regularne zabezpieczenia czynnych kąpielisk podczas sezonu rekreacyjnego, rekreacyjnego także różnych imprez przy wodach i na wodzie, zawodów pływackich i innych. WOPR i policja prowadziły kontrole na wodach a także działania mające na uwadze czystość wód i ekologię. Zostały wydawane ulotki dotyczące bezpieczeństwa na obszarach wodnych.

Obowiązki WOPR dotyczą niesienia pomocy oraz ratowanie osób przebywających nad wodą. Poza tym zasadniczym celem ma za zadanie organizowanie szkoleń służby ratowniczej. Jest uprawnione do tworzenia programów kursów oraz szkoleń a także w jego zakresie leży nadawanie stopni ratowniczych. WOPR zajmuje się również działalnością profilaktyczną oraz stwierdzaniem niebezpieczeństw na wodach, wydawania ekspertyz. Przedstawiciele WOPR mogą występować do właścicieli obiektów położonych na terenie wodnym, które zagrażają bezpieczeństwu osób z nich korzystających. Mogą oni także zwracać się do administracji samorządowej o wydanie nakazu zamknięcia obiektów i urządzeń albo usunięcie zagrożeń.

Władza ZG WOPR składa się obecnie z:

- Jerzego Telaka na stanowisku prezesa w województwie mazowieckim,

- Bogdana Głowackiego na stanowisku wiceprezesa w województwie opolskim,

- Wiktora Zajączkowskiego na stanowisku wiceprezesa w województwie śląskim,

- Jerzego Gołębiowskiego- członek w województwie mazowieckim,

- Dariusza Skajskiego- członek w województwie pomorskim,

- Marcina Stryczyńskiego- członek w województwie mazowieckim,

- Witolda Szadokierskiego na stanowisku w województwie zachodniopomorskim.

Do pozostałych członków ZG WOPR zaliczamy:

- Lucynę Błoniarz województwo małopolskie,

- Roberta Dworaka województwo podkarpackie,

- Stefana Erda województwo lubelskie,

- Sławomira Gicewicza województwo warmińsko-mazurskie,

- Czesława Gniteckiego województwo lubuskie,

- Andrzeja Jankowskiego województwo łódzkie,

- Bogdana Kozłowskiego województwo śląskie,

- Aleksandra Makowskiego województwo kujawsko-pomorskie,

- Wacława Mozera województwo świętokrzyskie,

- Andrzeja Reuckiego województwo podlaskie,

- Krzysztofa Skrzyniarza województwo dolnośląskie,

- Zbigniewa Szorca województwo opolskie,

- Annę Wysoką województwo wielkopolskie.

Komisja rewizyjna składa się z:

- Zbigniewa Grabda- przewodniczący- województwo pomorskie,

- Krzysztofa Zbrojkiewicza- wiceprzewodniczący- województwo śląskie,

- Teresy Dobrzyńskiej - sekretarz - województwo mazowieckie,

- Franciszka Klimy - członek - województwo zachodniopomorskie,

- Jerzego Lewandowskiego - członek - województwo mazowieckie,

- Stanisława Wolkiewicza - członek - województwo opolskie.

Do przewodniczących sądu honorowego zalicza się:

- Franciszka Majewskiego - przewodniczący - województwo lubuskie,

- Wiesława Paska - wiceprzewodniczący - województwo mazowieckie.

Do honorowych członków WOPR zalicza się:

- Franciszka Baryłę,

- Andrzeja Buczyńskiego,

- Józefa Czajkę,

- Macieja Dobrowolskiego,

- Tadeusza Glinkowskiego,

- Bogdana Głowackiego,

- Józefa Główczewskiego,

- Jana Gorzowskiego,

- Damiana Jurę,

- Stanisława Kosmalskiego,

- Wacława Kowalskiego,

- Jacka Krawczyka,

- Zdzisława Kryskiego.

- Waldemara Lewandowskiego,

- Franciszka Majewskiego,

- Mieczysława Majewskiego,

- Wacława Mozera,

- Wacława Owaka,

- Tadeusza Olszańskiego,

- Wiesława Paska,

- Romualda Pietruszka,

- Wojciecha Płóciennika,

- Tadeusza Reka,

- Tadeusza Rodziewicza,

- Dariusza Skajskiego,

- Ryszarda Smula,

- Henryka Struszewskiego,

- Jana Szorca,

- Stanisława Wolkiewicza,

- Wiktora Zajaczkowskiego,

- Ryszarda Zawierowskiego,

- Krzysztofa Zbrojkiewicza,

- Jerzego Żychlińskiego.

Więcej informacji WOPR zainteresowany może uzyskać sięgają po Statut WOPR, który zawiera prawne informacje na temat działania tej struktury. Składa się on z dwóch rozdziałów zawierających postanowienia ogólne WOPR oraz cele a także sposoby działania.