Korzenie nauk pedagogicznych wywodzą się od pewnego bardzo znanego przedstawiciela pedagogiki nowożytnej, a mianowicie Jana Amosa Komeńskiego. To on jest twórcą i zarazem propagatorem idei wychowania zgodnego z naturą i właściwościami psychicznymi człowieka oraz z przemianami społecznymi, jakim on podlega, będąc w kontakcie z najbliższym otoczeniem. Późniejszy rozkwit pedagogiki opierał się o różne zjawiska, które miały miejsce w okresie rozciągającym się na przestrzeni lat 1700-1900. Również w tym czasie wielu interesujących się wyżej wspomnianą nauką ujawniło swoje umiejętności. Do przeżywania "dobrej passy" przez pedagogikę przyczynili się m.in. Jean Jacques Rousseau (1712r.- 1778r.), który twierdził, iż wychowanie powinno sprowadzać się do umożliwienia dziecku swobodnego wzrostu i dojrzewania oraz chronienia tego rozwoju przed zgubnymi wpływami zewnętrznymi; Johann Heinrich Pestalozzi (1746r.-1827r.), który uważał z kolei, że głównym celem nauczania jest rozwijanie moralności i umysłu dziecka, a możliwości takiego działania kryją się w samym podmiocie naszego działania, w jego naturalnych skłonnościach, zdolnościach i siłach (nauczanie wychowujące); Friedrich Wilhelm August Fröebel (1782r.- 1852r.), będący autorem przedsięwzięcia określanego nazwą ogrodów dziecięcych, w których dzieci miały się czuć jak rośliny pielęgnowane z troską przez ogrodnika-wychowawcę i w ten sposób miały się uczyć samodzielności i współpracy z innymi ludźmi; Wilhelm von Humboldt (1767r.-1835r.), który twierdził, że w wychowaniu najważniejsze jest zinterioryzowanie wartości i głównego celu życia człowieka, jakim jest harmonijny rozwój z uwzględnieniem indywidualnych dyspozycji i uzdolnień; Johann Friedrich Herbart (1776r.-1841r.),który w swoich badaniach opierał się na etyce i psychologii, a jego głównym założeniem w pracy pedagogicznej było określenie zadania wychowania, które powinno polegać na ukształtowaniu woli i charakteru oraz na obudzeniu w człowieku szerokich zainteresowań (cele wychowania powstałe na podstawie etyki) i odpowiednim doborze środków wychowawczych (opierających się na głęboko przemyślanej wiedzy psychologicznej). Środki te i cele po zmodyfikowaniu w ramach działalności W. Reina można określić jako: wstępne poznanie zjawiska; oparcie tego o fachowa literaturę; znalezienie podobieństw i różnic; zebranie w całość informacji i wysunięcie wniosków, celów działania; postępowanie według wytyczonych celów. We współczesnych czasach pedagogika Herbarta jest teorią, na której opiera się w myśleniu i działaniu wielu pedagogów. To właśnie tak pojmowana nauka jest nazywana pedagogiką tradycyjna, a Rousseau, Pestalozzi i in. swoją działalnością podsunęli pomysł Herbartowi. Wiele założeń, na które zwrócił on uwagę nigdy nie ulegną przedawnieniu, ale w dzisiejszych tak szybko zmieniających się czasach trzeba poszukiwać coraz to nowszych rozwiązań. Takie poczucie mieli już pedagodzy z czasów międzywojennych.

U schyłku XIX wieku obok pedagogiki Herbarta powstają coraz to nowe oblicza nauki o wychowaniu. Tej sytuacji sprzyja "scena" społeczna i ekonomiczna świata, zmieniająca się z olbrzymim rozmachem i rozpędem. Współcześni uczeni zajmujący się pedagogiką często strofują teorie tradycyjną za nadmierne: konserwatyzm w nauczaniu, surowość w wychowaniu, jednokierunkowość w myśleniu, czy postrzeganie ucznia jako pasywnego obiektu oddziaływań, które nijak się mają do codziennych problemów i w ostateczności do nauki, jaką w założeniach jest pedagogika.