1. Cytra to instrument muzyczny należący do grupy chordofonów (instrumentów strunowych) szarpanych, z płaskim korpusem rezonansowym, bez szyjki, zwykle o kształcie zbliżonym do prostokąta, na który naciągnięte jest kilkadziesiąt strun. Część z nich - struny melodyczne - jest nastrojona diatonicznie, struny najniższe, służące do akompaniamentu strojone są w kwintach i kwartach. Odmianą jest cytra typu salzburskiego, która posiada podstrunnicę pozwalającą na skracanie palcami biegnących nad nią strun. Cytra jest instrumentem rzadko używanym w dzisiejszych czasach, największą popularnością cieszyła się w XIX w.

2. Lutnia również należy do grupy chordofonów szarpanych. Charakterystyczne jest mocno wypukłe pudło rezonansowe o kształcie połówki migdała oraz krótka szyjka z wygiętą do tyłu główką, na której znajdują się kołki do naciągu strun. 6-16 podwójnych strun strojonych jest w kwartach i w tercjach. Istnieje wiele odmian lutni, zwłaszcza basowych, takich jak teorban czy arcylutnia. Lutnia została przyniesiona do Europy z krajów arabskich w średniowieczu. Zdobyła popularność jako instrument akompaniujący śpiewom solowym zwłaszcza u poetów-muzyków w Prowansji (trubadurzy) i w północnej Francji (truwerzy). Wykorzystywana była również jako instrument solowy. Największy rozwój muzyki lutniowej przypada na wiek XVI. Wykształcił się wtedy specjalny rodzaj zapisu muzyki lutniowej - tabulatura (melodię zapisywano na liniach symbolizujących struny, na których zaznaczano cyframi progi - miejsca, gdzie dana struna miała być przyciśnięta). Główni przedstawiciele muzyki lutniowej to: F. da Milano, P. Borrono (Włochy), A. le Roy, A. de Rippe (Francja), M. Newsider (Niemcy), L. Milan (Holandia), J. Dowland, T. Morley (Anglia).

3. Organy należą do grupy aerofonów (instrumentów dętych - w których źródłem dźwięku jest drgający słup powietrza). Składają się z szeregu piszczałek o różnej budowie i walorach brzmieniowych, uporządkowanych według wysokości dźwięku, oraz tzw. stołu gry, w którym mieści się klawiatura. Można wyróżnić organy z trakturą (mechanizm uruchamiający wentyle w wiatrownicach za pomocą klawiatury) mechaniczną, pneumatyczną, elektropneumatyczną i elektryczną. Organy znane były już w starożytnym Egipcie, Kartaginie, Rzymie i w Bizancjum. Początkowo były potępiane przez Kościół, wkrótce stały się jednak podstawowym instrumentem towarzyszącym katolickiej liturgii. W Kościele prawosławnym nie zostały jednak zaakceptowane. Do najbardziej zabytkowych organów w Polsce należą organy w bazylice oo. Bernardynów w Leżajsku, opactwie cystersów w Oliwie oraz w Katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryji Panny w Pelplinie.