MUZYKA Muzyka Muzyka symbolizuje sferę niebiańską, harmonię, chwałę Pańską, złudzenie duszy i zmysłów, pośrednictwo między duszą a zmysłami, czar, proroctwo, szczęście, magię, pociechę, ... Czytaj dalej Słownik symboli literackich PIERWSZYCH CHRZEŚCIJAN

Jej początki nierozerwalnie wiążą się z powstaniem i rozwojem chrześcijaństwa, z czerpaniem z kultury Wschodu, muzyki synagogalnej- jako muzyki Ludu Wybranego, w którym przyszedł na świat Jezus Chrystus.

Pierwsze śpiewy chrześcijan wiązały się ściśle z ich wiarą, z wyznawaną religią. Ponieważ pierwsi chrześcijanie byli Żydami i w środowisku żydowskim dorastał też Chrystus- śpiewy chrześcijan nawiązywały do ówczesnej muzyki żydowskiej, która była czysto wokalna, jednogłosowa, zawierała dużą ilość melizmatów- co charakterystyczne dla kultury wschodniej.

Nawiązanie do liturgii synagogalnej miało ułatwić przybliżenie Żydom przesłania Chrystusa i Jego orędzia. W rzeczywistości było też rozwiązaniem najbardziej logicznym i rozsądnym, najbardziej naturalnym dla ludzi wyrosłych w judaizmie. Dotychczasową liturgię nieco przekształcono, by zaakcentować nie tylko zapowiedź Mesjasza zawartą w Starym Testamencie, ale przede wszystkim oznajmić ludziom wypełnienie Bożej obietnicy, której realizacją miało być życie Chrystusa.

Wkrótce jednak chrześcijaństwo zaczęło się rozprzestrzeniać wśród innych narodów. Pojawiło się pytanie o formę głoszenia im Dobrej Nowiny. Sprzeczne zdanie Zdanie odrębny segment wypowiedzi zbudowany z wyrazów ułożonych zgodnie z regułami składniowymi i gramatycznymi, który jest całością znaczeniową i intonacyjną.
Czytaj dalej Słownik terminów literackich
na ten temat dwóch "głównodowodzących" apostołów doprowadziło do zwołania Soboru Jerozolimskiego, na którym zastanawiano się, czy nie- Żydzi powinni być poddani obrzezaniu i czy powinni zachowywać zwyczaje żydowskie. Zwyciężył wówczas pogląd św. Pawła i od nowoochrzczonych nie wymagano wcielenia się w kulturę żydowską. To z kolei doprowadziło do zróżnicowania kulturalnego w obrębie grupy chrześcijan. Dwa podstawowe chrześcijańskie światy to grecki i rzymski. Do IV wieku w liturgii chrześcijańskiej dominowała greka, później jednak- wraz z rosnącą rolą Rzymu- równouprawniona stała się łacina. W IV wieku Rzym ugruntował swą pozycję jako stolica Stolica miasto stołeczne. Miasto, w którym znajduje się siedziba parlamentu, rządu i rezydencja głowy państwa, spełniające funkcje zapewniania sprawnej kontroli nad krajem. W niektórych ... Czytaj dalej Słownik geograficzny chrześcijaństwa- co pogłębiło wewnętrzny rozłam, wpłynęło na większy rozdział między Kościołem Zachodnim (Rzymem) a Wschodnim (Bizancjum). Proces ten nasilił się jeszcze bardziej, gdy upadło Cesarstwo Rzymskie, a powstało Cesarstwo Wschodnie.

Datą przełomową dla chrześcijan jest rok 313, kiedy po ponad dwustu latach prześladowań wyznawców tej religii, cesarz Konstantyn ogłosił swobodę wyznania, wydając edykt mediolański.. Skończył się  czas Czas jedna z podstawowych (obok przestrzeni) kategorii organizujących świat przedstawiony w dziele literackim. Porządkuje ona zdarzenia pod względem chronologicznym na różnych poziomach utworu, np. ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich cichych i ukrywanych przed światem nabożeństw chrześcijańskich, a zaistniała możliwość jawnego odprawiania nabożeństw- a co za tym idzie wzbogacenia ich oprawy, również muzycznej. Problemem okazała się po raz kolejny różnorodność- poszczególne gminy chrześcijańskie- dotąd zbierające się w ukryciu- wykształciły tez różne melodie śpiewów, różne ich rodzaje, i ich unifikacja na tym etapie okazała się zadaniem niewykonalnym. Trudność tę pogłębiała nieznajomość zapisu nutowego. Różne grupy chrześcijan nie mogły po prostu wymienić się powstałymi w ich środowisku śpiewami, gdyż były one zapisywane jedynie w pamięci.

Kolejna ważna data to rok 381, kiedy cesarz Teodozjusz ogłasza chrześcijaństwo religią państwową w Cesarstwie Rzymskim. Wówczas też pojawiły się pierwsze plany uporządkowania śpiewów liturgicznych.

REFORMY CHORAŁOWE

Największe zasługi w tym zakresie przypisuje się papieżom: św. Leonowi Wielkiemu, św. Gelazemu i- przede wszystkim- św. Grzegorzowi I Wielkiemu. To on miał zająć się uporządkowaniem i ujednoliceniem melodii śpiewanych przez chrześcijan, ograniczeniem ich melodii i dostosowaniem do odpowiednich tekstów. Od jego imienia chorał zyskał przymiotnik "gregoriański".

Charakterystyka Charakterystyka zestawienie cech charakterystycznych osoby lub rzeczy, analiza, interpretacja, oddanie (w dziele naukowym, artystycznym) cech zewnętrznych i wewnętrznych osoby, postaci literackiej, ... Czytaj dalej Słownik wyrazów obcych chorału gregoriańskiego:

  • teksty w języku łacińskim;
  • wykonywany wyłącznie przez mężczyzn- zasada ta wywodzi się z Pisma Świętego, gdzie w liście do Koryntian święty Paweł pisze o roli mężczyzn i kobiet w Kościele, formuując zasadę, która jeszcze przez wieki będzie wśród chrześcijan obowiązywać: "Mulier tacet in Ecclesia"- "Kobiety milczą w Kościele";
  • rytmika swobodna, nie ma podziału na kreski taktowe, przerwy warunkowane są koniecznością brania oddechu przez śpiewających i podziałem tekstu, notacja chorałowa nie wyraża czasu trwania poszczególnych dźwięków ani relacji zachodzących między długością ich trwania wewnątrz jednego utworu;
  • opiera się na tonacjach kościelnych- ośmiu średniowiecznych modi( doryckiej, frygijskiej, lidyjskiej i miksolidyjskiej, które są modi autentycznymi, i czterech modi plagalnych posiadających przedrostek "hypo-" i tworzonych kwartę niżej niż modi autentyczne);
  • zapisywane były początkowo notacją cheironomiczną- wskazującą wyłącznie kierunek linii melodycznej- w sposób nieprecyzyjny i dziś trudny do odczytania, później zapisywano go na czterech liniach, nutami wyrażającymi już konkretną wysokość dźwięków, stosowano dwa klucze; "c" i "f"; neumy wykorzystywane w zapisie mogły wyrażać pojedyncze dźwięki, bądź oznaczać ich kilka;
  • wykonywany a capella, gdyż instrumenty kojarzone były z muzyką barbarzyńców i długi czas używanie organów było w Kościele zabronione;
  • wywodzi się z muzyki wschodniej, a nie rzymskiej.

LITURGIA PIERWSZYCH CHRZEŚCIJAN

Od samego początku istnienia chrześcijaństwa- najważniejszym nabożeństwem dla jego wyznawców była i pozostaje Msza Święta, sprawowana na pamiątkę męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa, a swój podstawowy kształt zawdzięczająca Ostatniej Wieczerzy Jezusa z uczniami, kiedy polecił im sprawować ją "na Jego pamiątkę". Teksty, które się tam pojawiają siłą rzeczy wyznaczają też muzyczny kształt liturgii.

Stałe części mszy:

  • Kyrie;
  • Gloria;
  • Credo;
  • Sanctus i Benedictus;
  • Agnus Dei.

NOTACJA MUZYCZNA

Melodie komponowane do poszczególnych części Mszy- celebrans i wierni musieli znać na pamięć z dwóch powodów. Po pierwsze- umiejętność czytania i pisania była niezwykle rzadka w czasach rodzącego się chrześcijaństwa. Po drugie- nie istniała jeszcze precyzyjna notacja muzyczna.

Pierwszą notacją była notacja cheironomiczna. Stosowane w niej linie poziome, ukośne, punkty- miały wskazywać ruch Ruch zdolność organizmów do przemieszczania się lub zmiany położenia części ciała czy komórki. Wyróżnia się kilka typów ruchów. Ruch ameboidalny polega na przelewaniu cytoplazmy w ... Czytaj dalej Słownik biologiczny linii melodycznej. Nie oddawały jednak relacji między dźwiękami, nie pokazywały dokładnej odległości między nimi ani też ich wysokości bezwzględnej.

Kolejną notacją była notacja liniowa. Tutaj na czterech liniach poziomych, z zastosowaniem dwóch kluczy regulujących bezwzględną wysokość melodii- zapisywano nuty. Zdecydowanym postępem jest możliwość odczytania autentycznego kształtu tak zapisanej melodii, jednak brakiem tej notacji pozostaje nieoznaczanie czasu trwania kolejnych dźwięków ani relacji między nimi. Nie miało to większego znaczenia w okresie dominacji chorału, gdzie wartości rytmiczne były raczej równe, a wszelkie pauzy i cezury wyznaczała budowa tekstu słownego, jednak okazało się poważnym problemem w momencie ekspansji i rozwoju wielogłosu.

Stworzenie tej przełomowej notacji muzycznej zawdzięczamy toskańskiemu mnichowi- Guidonowi z Arezzo. On jako pierwszy wprowadził klucze, system czteroliniowy (piątą linię dodano około 1200 roku). Udoskonaleniem jej zajął się na początku XIII wieku Franco z Kolonii, który opracował sposób zapisywania nut tak, by jednocześnie oddać czas ich trwania. W ten sposób powstała notacja mensuralna.

Guidon był także autorem systemu śpiewania zwanego solmizacją. Znane po dziś dzień "do", "re", "mi", "fa", "sol", "la", "si" - zawdzięczamy przede wszystkim Guidonowi. Sylaby oznaczające kolejne dźwięki skali zaczerpnął on z hymnu do świętego Jana, który rozpoczynają słowa: "Ut queant laxis...". Guidon każdą pierwszą sylabę kolejnych wersów uczynił nazwą dźwięków. Stopień siódmy skali swą nazwę zawdzięcza tytułowi hymnu- "inicjałom" osoby, której jest poświęcony- Sancte Iohannes. Jedyną modyfikacją, której system solmizacyjny został na przestrzeni wieków poddany, jest zastąpienie pierwszego "ut"- trudnego do wymówienia- "do", będącego pierwszymi dwiema literami nazwiska autora tej zmiany- żyjącego w XVII wieku włoskiego teoretyka muzyki, B. Doniego.

TROPY Tropy figury retoryczne.
Czytaj dalej Słownik terminów literackich
I SEKWENCJE

Wraz ze wzrostem znaczenia Kościoła, rozprzestrzenianiem się religii chrześcijańskiej- wielu zmianom ulegała również muzyka chrześcijańska. Dodawano do niej wstawki wewnątrz poszczególnych części mszalnych- zwane tropami. Z kolei zapamiętywanie długich melizmatów kończących śpiew alleluja ułatwiano sobie dopisywaniem na nich nowego tekstu- co w efekcie dało nowe utwory, zwane sekwencjami. Tropowanie wkrótce stało się powszechną tendencją w całym Kościele. Za jej centralny ośrodek uważa się  klasztor Klasztor zgromadzenie zakonne, a także budynek (lub kompleks budynków), w którym wspólnie zamieszkują zakonnicy lub zakonnice danej reguły zakonnej. Klasztory są charakterystyczne dla większości ... Czytaj dalej Słownik historyczny St. Gallen, zaś najsłynniejszym średniowiecznym twórcą sekwencji jest mnich Notker.

W miarę upływu czasu liczba tropów i sekwencji wzrosła tak bardzo, że sięgnęła kilkunastu tysięcy. Śpiew stał się na tyle różnorodny, że trudno było zapamiętać wszystkie melodie i teksty, a włączenie się w liturgię w obcej gminie chrześcijańskiej stało się niezwykle trudne. Dodatkowym niebezpieczeństwem tych średniowiecznych improwizacji była możliwość powstania dużej liczby herezji, które rodziły się i rozprzestrzeniały- w tym wypadku przede wszystkim- we wnętrzu Kościoła. Stąd konieczność reformy i ograniczenia liczby sekwencji (do czterech na Soborze Trydenckim w latach 1545- 1563) oraz zakazu tropowania części stałych mszy- szczególnie Credo, które miało przekazywać niezbite prawdy wiary.

Jeśli chodzi o budowę- tropy były zazwyczaj krótkim komentarzem do śpiewanego tekstu, próbą jego objaśniania, dodaniem czegoś "od siebie", były krótkimi wstawkami wewnątrz tekstu. Sekwencje były tekstami znacznie dłuższymi, często rymowanymi, szybko z dodatku do alleluja przekształciły się w samodzielne utwory. Do zakazu ich wprowadzania przyczyniło się również coraz częstsze wykorzystanie melodii i tekstów świeckich, z których wiele nie miało nic wspólnego z liturgią. Również ich wartość artystyczna pozostawiała wiele do życzenia- i zupełnie odbiegała od stylu poezji Rzymian, dla których podstawą był rytm, w poezji łacińskiej zaś na czoło wysuwał się rym.

MUZYKA ŚWIECKA ŚREDNIOWIECZA

Muzykę świecką średniowiecza możemy najogólniej podzielić na:

  • ludową;
  • miejską;
  • dworską;
  • rycerską;
  • instrumentalną;
  • wielogłosową muzykę świecką.

Muzyka ludowa wiązała się przede wszystkim z najważniejszymi obrzędami rodzinnymi, takimi jak narodziny, wesela, pogrzeby. Towarzyszyła czynnościom wykonywanym na co dzień, pracom w gospodarstwach czy dorocznym świętom ludowym, z których jednym z najpopularniejszych była Noc Świętojańska.

Muzyka miejska uprawiana była głównie przez żaków, wagantów (wychowankowie seminariów duchownych), igrków (igrcy- uczniowie Uczniowie W. Gombrowicz Ferdydurke, bohater trzecioplanowy, zbiorowy; poddają się systemowi nauczania narzucanemu przez nauczycieli, nie próbują się przeciwstawić. Całą swoją inteligencję skupiają ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum rzemieślników). Treść śpiewanych przez nich pieśni była często żartobliwa, ironiczna, złośliwa. Muzyka ta pełniła przede wszystkim funkcję rozrywkową. Do najpopularniejszych pieśni reprezentujących średniowieczną muzykę miejską w Polsce niewątpliwie można zaliczyć "Breve regnum", pieśń opisującą krakowskie juwenalia. Okolicznościowo powstawały takie utwory jak "Quia misera bursa nostra" ("Jak uboga nasza bursa"), które naśladując patetyczne brzmienie utworów poważnych, towarzyszących ważnym uroczystością zaopatrzone były w proste i ironiczne teksty.

Muzyka dworska tworzona była przede wszystkim przez trubadurów i truwerów, w Niemczech przez messingerów. Trubadurzy byli średniowiecznymi rycerzami, poetami, którzy tworzyli i sami wykonywali swoją muzykę. Ich pieśni poruszały tematykę codzienną, miłosną, polityczną. Ich utwory są zazwyczaj jednogłosowe, śpiewowi towarzyszy akompaniament lutniowy, towarzyszenie fletu lub innego instrumentu. Pieśni śpiewane są przede wszystkim w języku narodowym, co również nie pozostało bez znaczenia dla rozwoju poezji w językach narodowych w okresie renesansu. Najwybitniejsi trubadurzy to Adam de la Halle i Rimbault de Vaqueiras.

Muzyka instrumentalna początkowo pełniła jedynie funkcję akompaniamentu do muzyki wokalnej. Jej pełniejszy rozwój przypada na czasy renesansu. W średniowieczu nie miała ona zbyt dużych możliwości rozwoju- w Kościele panował nakaz śpiewania a capella( bez towarzyszenia instrumentalnego), a wokół niego przede wszystkim gromadzili się twórcy najwybitniejsi. W zakresie muzyki instrumentalnej, szczególnie organowej, na wzmiankę zasługuje włoski organista- wirtuoz- Francesco Landino. Tworzył on przede wszystkim samodzielne utwory organowe. Spośród innych form muzyki instrumentalnej na czoło wysuwają się tańce i wszelkie formy pochodne, rondo (które jako forma wokalna występowało w twórczości trubadurów), wariacje. Ważnym przejawem praktycznego wykorzystania muzyki instrumentalnej w średniowieczu są hejnały miejskie- jak np. Ten, który po dziś dzień wykonywany jest na Wieży Mariackiej w Krakowie.

O muzyce wielogłosowej mówi się począwszy od IX wieku. Pierwszymi poważnymi jej twórcami, znanymi z imienia i nazwiska, są działający przy katedrze Notre Dame w Paryżu Leoninus i Perotinus (1160-1220). Komponowali oni wielogłosowe organa, conductusy. W miarę rozwoju muzyki wielogłosowej zaczęła powstawać homorytmia, która miała wspomóc wyrazistość tekstu. Komponowanie pierwszych utworów wielogłosowych napotykało szereg przeszkód w zasadach kompozycji. Dla średniowiecznych teoretyków interwały kwinty i oktawy były konsonansami, pozostałe zaś mogły stanowić jedynie przejścia, stąd mała różnorodność organum. Czerpanie z twórczości ludowej doprowadziło do wykształcenia różnych form pieśniowych. Średniowieczne ballady posiadały np. 2 głosy wokalne i jeden akompaniujący instrumentalny. Angielska chase, włoska caccia i hiszpańska caza- utwory opisujące polowanie, również są wielogłosowe. Często są to formy kanoniczne, z akompaniującym instrumentalnym tenorem.

MUZYKA WIELOGŁOSOWA ŚREDNIOWIECZA

Do jej rozwoju przyczyniły się następujące ośrodki:

  • szkoła St. Martial, gdzie powstawały tropy, sekwencje, organum;
  • szkoła Notre Dame, gdzie działali pierwsi kompozytorzy średniowieczni znani z imienia: Leoninus (1160- 1180) i Perotinus (1180-1220); Leoninus był twórcą dwugłosowych klauzul, z których potem Perotinus uczynił utwory trzy- czterogłosowe; z działalnością tej szkoły wiąże się rozwój techniki discantus, conductusu, powstanie motetu, rozkwit organum;
  • ars nova to czas działalności Philippe de Vitry, Guillame de Machaut; tutaj też powstaje motet izorytmiczny, rozwija się ballada, madrygał, caccia, widoczne jest też odchodzenie od chorału gregoriańskiego- śpiew w językach narodowych i zakaz stosowania równoległych kwint i oktaw; Giullame de Machaut jest twórcą pierwszego wielogłosowego pełnego cyklu mszalnego skomponowanego przez jednego kompozytora;
  • szkoła angielska: działa tutaj John Dunstable, charakterystyczne jest brzmienie średniowiecznej muzyki angielskiej wykorzystującej współbrzmienia tercji i seksty- zakazanych na kontynencie, podstawowe formy muzyczne to anthems, gymel, istnieje tu wokalna muzyka liturgiczna- psalmy, motety, oraz liczne utwory świeckie;
  • szkoła burgundzka: jej najwybitniejszymi przedstawicielami są Gilles Binchois i Guillame Dufay; powstaje tu technika fauxbourdon, zezwalająca na śpiewanie w równoległych tercjach i sekstach, co zapoczątkowało odmienny i specyficzny koloryt brzmienia wielogłosowych utworów renesansowych, w szkole tej powstają: motety, wielogłosowe pieśni religijne i świeckie (ronda, ballady), melodia przeniesiona zostaje z tenoru do sopranu, coraz częściej pojawia się też wykorzystanie pełnego cyklu mszalnego.

ŚREDNIOWIECZNA MUZYKA POLSKA

Osiedlanie się pierwszych Słowian na terenach państwa polskiego datuje się na V w. naszej ery. Niewiele jednak wiemy na temat muzyki, jaka towarzyszyła ich życiu. Instrumenty podczas prowadzenia wykopalisk odnajdowane są rzadko i nadal stanowią zbyt ubogi materiał źródłowy, by coś pewnego o muzyce okresu przedpiastowskiego móc powiedzieć.

Twórczość muzyczna pisana pojawia się po przyjęciu przez Polskę chrztu. Wówczas do Polski sprowadzone zostają zakony z chrześcijańskiej Europy- jako pierwsi benedyktyni, już w X wieku, następnie franciszkanie, dominikanie i cystersi. Ci ostatni przekazali nam też najbogatszy materiał źródłowy i w ich zbiorach zachowało się najwięcej sekwencji.

Repertuar muzyki polskiej średniowiecza jest w zasadzie repertuarem ogólnoeuropejskim. Polska Polska Rzeczpospolita Polska. Państwo położone w środkowej Europie nad Morzem Bałtyckim. Powierzchnia 312 685 km2. Liczba ludności 38 641 tys. (2001 r.). Stolica Warszawa. Język urzędowy polski. ... Czytaj dalej Słownik geograficzny musiała się z chorałem zapoznać, przyswoić zdobycze innych krajów, by móc wprowadzać tam własne innowacje. Pierwszym polskim kompozytorem znanym z imienia jest Wincenty z Kielc. Pierwszym utworem w języku polskim- "Bogurodzica", która przez wiele wieków pełniła funkcję hymnu państwowego i była śpiewana przez rycerstwo polskie podczas najważniejszych bitew i wydarzeń państwowych.

Muzyka była również przedmiotem wykładanym na Akademii Krakowskiej.

Do najważniejszych zabytków muzycznych średniowiecza zaliczamy hymny i sekwencje- m. in. hymn "Gaude Mater Polonia", powstały z przekształcenia hymnu "Gaude Mater Ecclesia". Ważnym wydarzeniem były również obrady synodu w Łęczycy, w czasie którego arcybiskup Arcybiskup dostojnik kościelny stojący na czele archidiecezji.
Czytaj dalej Słownik wyrazów obcych
Jakub Jakub D. Defoe Przypadki Robinsona Kruzoe, bohater epizodyczny; kolega Robinsona, marynarz. Namawia Robinsona, by uciekł z domu i pożeglował z nim na statku jego ojca. Lekkomyślny, nieprzewidujący. To ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum Świnka postulował głoszenie kazań w języku polskim, co nie pozostało bez wpływu na rozwój rodzimego języka i przeniknięcie go do twórczości artystycznej.

CHORAŁ GREGORIAŃSKI NA ZIEMIACH POLSKICH

Wraz z chrześcijaństwem przyszły do Polski zakony. Średniowieczni mnisi często byli ludźmi wykształconymi, umieli czytać i pisać, zajmowali się przepisywaniem ksiąg starożytnych oraz powielaniem średniowiecznych, często zawierających nuty i teksty ówczesnych pieśni. Wraz z ich przybyciem na ziemie polskie- dotarł tu również chorał gregoriański.

Jednogłosowy śpiew Kościoła sięga swymi korzeniami do śpiewu synagogalnego, stąd również duża liczba melizmatów i podobieństwo ogólnego charakteru tych śpiewów. Mówiąc najkrócej- chorał gregoriański jest śpiewem monodycznym (jednogłosowym), wykonywanym przez chór męski a capella (bez towarzyszenia instrumentalnego), posiadającym rytmikę swobodną i utrzymany w tonacjach ośmiu modi średniowiecznych. Pierwsze melodie chrześcijańskie często były zapożyczane z liturgii żydowskiej i tylko podkładano pod nie nowy tekst. Z czasem- wraz z rozprzestrzenianiem się chrześcijaństwa i wchłanianiem nowych kultur i tradycji, zmieniał się również charakter śpiewu i rosła liczba wykorzystywanych do części stałych mszy melodii. Pierwsi chrześcijanie często pod jeden tekst Tekst każda wypowiedź, utrwalona na piśmie, ale także ustna, stanowiąca skończoną i zamkniętą, z punktu widzenia treści, całość. Różne rodzaje tekstów bada lingwistyka i poetyka, dążąc ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich podkładali wiele melodii, gdyż nie znano jeszcze precyzyjnej notacji muzycznej.

Konieczność ujednolicenia śpiewów kościelnych wywołały dwa doniosłe wydarzenia. Pierwsze- edykt mediolański wydany przez cesarza Konstantyna w 313 roku ogłaszał wolność wyznania w Cesarstwie rzymskim- dając możliwość wyjścia Kościoła z ukrycia. Drugi- to dokument cesarza Teodozjusza z 381 roku, który ustanawia chrześcijaństwo religią państwową. Zgodnie z dotychczasową tradycją Cesarstwa- kult religijny obecny był podczas uroczystości państwowych, dlatego chrześcijanie musieli ustalić wspólną wersję swojej liturgii i towarzyszących jej śpiewów, by przybywający na uroczystości ludzie Ludzie J. R. R. Tolkien Hobbit, czyli tam i z powrotem, bohater zbiorowy; ludzie Trzeciej Epoki są zupełnie podobni do ludzi współczesnych. Tak jak dzisiaj zdarzają się wśród nich postacie ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum z całego Cesarstwa mogli się w nią czynnie włączyć.

Pierwszym papieżem zaangażowanym w inicjatywę ujednolicania śpiewów był Leon I Wielki. Jego następca- papież Gelazy- uznał dążenia poprzednika za nierealne i zamiast ujednolicać śpiewy zastane, postulował stworzenie nowych. Największe jednak zasługi na tym polu ma  Grzegorz Grzegorz J. Słowacki Kordian, bohater epizodyczny; stary, oddany sługa, jest przerażony stanem Kordiana (akt I), próbuje wzbudzić w nim uczucia patriotyczne (opowiada o swoich żołnierskich przygodach, ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum I Wielki. W wyniku przeprowadzonej za jego pontyfikatu reformy dobrano stałe melodie do odpowiednich części mszy. Istnieje też legenda, jakoby Grzegorz Wielki był kompozytorem wielu melodii liturgicznych, nie są to jednak wiadomości potwierdzone. Pewne natomiast są jego zasługi dla przeprowadzenia reformy śpiewów kościelnych, ze względu na które średniowieczny, zreformowany jednogłosowy śpiew Kościoła nazywa się chorałem gregoriańskim.

Również na ziemie polskie dotarła praktyka tropowania, tutaj też powstawały sekwencje. Przykładem stosowanych tu tropów może być: "Kyrie- auditorium nostrum in Nomine Domini- eleison"("Panie- wspomożenie nasze w Imieniu Pana- zmiłuj się nad nami"). Z czasem zaczęły powstawać wstawki w języku narodowym i sekwencje rymowane. Rozwój sekwencji miał wpływ na powstanie poezji polskiej- przyczynił się między innymi do powstania formy średniowiecznego wiersza zdaniowego.

Do najpopularniejszych utworów polskiego średniowiecza- poza "Bogurodzicą" zalicza się hymn "Gaude Mater Polonia", powstały na bazie "Gaude Mater Ecclesia" napisanym na cześć św. Dominika. Polska wersja opiewa postać św. Stanisława. Cennym zabytkiem jest pieśń, której autorstwo przypisuje się bł. Władysławowi z Gielniowa- "Judasz Jezusa sprzedał". Pieśń maryjna: "O Najdroższy Kwiecie". W muzyce polskiej spotyka się szereg przeróbek repertuaru ogólnoeuropejskiego. W muzyce ludowej na czoło wysuwają się pieśni żaków krakowskich- z "Breve regnum" jako najpopularniejszym przykładem tego rodzaju muzyki. W hymnach i sekwencjach polskich zaznacza się wpływ muzyki ludowej na chorał gregoriański, wszystkie te utwory na ziemiach polskich śpiewane są na cześć tutejszych świętych- Stanisława, Wojciecha, Jadwigi, Jacka. Ważne miejsce w lokalnej twórczości zajmują też oficja rymowane- ku czci św. Jadwigi i św. Wojciecha.

BOGURODZICA

Najstarszy zapis Bogurodzicy pochodzi z 1407 roku i znajduje się w Bibliotece Jagiellońskiej w Krakowie. Późniejsze jej wersje ulegają modyfikacji i wykazują tendencję do uproszczenia melodyki- by ułatwić śpiewanie pieśni jej wykonawcom.

Bogurodzica uchodzi za pierwszy nieoficjalny hymn polski. Wykonywana była przez polskie rycerstwo pod Nakłem, Wiłkomierzem i Grunwaldem. Wydrukowana została także jako wstęp do Statutów Łaskiego w 1506 roku.

Nieznane jest autorstwo pieśni. Jedynym pewnym stwierdzeniem jest to, że jej kompozytor musiał być osobą wykształconą, stąd przypuszczenie, że wywodził się ze stanu duchownego. Najwcześniej powstały dwie pierwsze zwrotki pieśni, kolejnych dwadzieścia dokomponowywanych było sukcesywnie.

Jako gatunek Gatunek zespół organizmów o podobnej budowie, wspólnym pochodzeniu, mogących się swobodnie krzyżować, dając płodne potomstwo. W procesie specjacji powstają nowe gatunki. Gatunek jest ... Czytaj dalej Słownik biologiczny muzyczny Bogurodzica zalicza się do "carmen patrium"- pieśni ojczystych. Jest jednocześnie modlitwą. Pierwsza zwrotka Zwrotka strofa.
Czytaj dalej Słownik terminów literackich
rozpoczyna się apostrofą skierowaną do Maryji:

"Bogurodzica, Dziewica, Bogiem sławiena Maryja,

u Twego Syna Gospodzina, Matko Zwolena, Maryja"

zaś część dalsza zawiera skierowaną do Niej prośbę:

"Ziści nam, spuści nam,

Kyrie eleison.

Twego dziela, Krzciciela, Bożycze,

usłysz głosy, napełń myśli człowiecze,

a na świecie zbożny pobyt,

po żywocie rajski przebyt.

Kyrie eleison."

Jest prośbą o pobożne, dobre życie, o opiekę Matki nad proszącymi uczniami Jej Syna.

Prawdopodobnie jeden jest autor Autor J. Szaniawski Dwa teatry, bohater epizodyczny; małomówny dramaturg z nieodłączną fajką, twórca katastroficznej, fantastycznej sztuki, nie pozbawionej jednak realizmu. Postać jest ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum melodii Bogurodzicy, na co wskazują powtarzające się w obu zwrotkach frazy melodyczne.

O popularności tej pieśni wśród rycerstwa dowiadujemy się m. in. z kroniki Jana Długosza ("Roczniki, czyli Kroniki sławnego Królestwa Polskiego"), gdzie wspomina o wykonaniu pieśni przez polskie rycerstwo pod Grunwaldem. Śpiewana była także podczas koronacji Władysława zwanego Warneńczykiem. W 1926 roku jako jedna z kilku pieśni pretendowała do miana polskiego hymnu narodowego, ostatecznie jednak wybrano "Mazurka Dąbrowskiego". W każdym razie nie umniejsza to rangi "Bogurodzicy", która po dziś dzień funkcjonuje w świadomości narodu polskiego jako pieśń ojczysta i nic nie straciła ze swej żywotności w tym względzie.