Wiersz Wisławy Szymborskiej pt: "Reszta" stanowi aluzję do "Hamleta" Williama Szekspira. Bohaterką liryczną utworu jest Ofelia, będąca zarówno postacią szekspirowskiego dramatu jak i aktorką wcielającą się w jej postać. Sposobność ta ukazuje dwoistość jej natury, która nie jest jednoznaczna. Aktorka wcielająca się w Ofelię ze szczególną dbałością chce ją odzwierciedlić , kładąc nacisk na wszelkie detale, co według słów poetki wychodzi jej znakomicie: "jak rodzona córka Poloniusza - liście wyjęte z włosów liczy dla pewności." W jej grze jednak, brakuje charakterystycznej dla dramatycznej bohaterki spontaniczności i uczuciowości, które stanowią jedynie element gry aktorskiej oraz odpowiedniej charakteryzacji: "Na domiar prawdziwego, brwi z czarnej rozpaczy zmywa[...]" Bohaterka to osoba doświadczająca złożoności swojej natury. Poprzez słowa: "zginę w skrzydłach, przeżyję w praktycznych pazurkach." wyjawia iż jej receptą na życie nie jest bujanie w obłokach, zgubne kierowanie się emocjami, lecz racjonalizm i praktyczne działanie. Słowami kończącymi tę literacką aluzję jest łacińska sentencja "Non omnis moriar" uzupełniona słowami z "miłości" co podkreśla niezdolność kierowania się uczuciami, strach przed ich okazywaniem. Utwór będący odzwierciedleniem motywu theatrum mundi ukazuje niejednoznaczność ludzkiej natury oraz stawia pytanie o prawdę i fałsz w sposób ironiczny i metaforyczny.