Kohelet był mędrcem, który przemawiał na zgromadzeniach. Jego rozważania dotyczyły sensu ludzkiego bytu, z których wynikało, że nie istnieje żadna absolutna wartość, bowiem nic nie trwa wiecznie i nie ma niczego stałego. Posiadając majątek, władzę czy mądrość nie możemy być w pełni zadowoleni i usatysfakcjonowani. Kohelet swoje myśli, dotyczące tego zagadnienia, wyraził w następujących słowach: "vanitas vanitatum, et omni vanitas" - marność nad marnościami i wszystko marność. Jego nauka o życiu wyrażona jest niezwykle pesymistycznie. Kohelet próbując nadać jej ton nieco bardziej optymistyczny, podkreślił, że cały nasz życiowy dorobek jest wyłącznie darem od Stwórcy Nieba i Ziemi. Toteż nasze dary od Boga powinny być używane z rozsądkiem i mądrością, gdyż stojąc w obliczu śmierci, będziemy musieli się z tego rozliczyć. Każda jednostka poddana jest prawom przemijalności i niepamięci. Dlatego musimy korzystać w pełni z życia, po to, być zaznać pełnię szczęścia. Mistrz pióra, jakim był Kohelet, podkreślał, że nie powinniśmy się spodziewać, że przyjdzie jakikolwiek koniec, powinniśmy za to cieszyć każdym przeżytym dniem, bowiem życie jest i radością, i smutkiem. Zdaniem Epikura szczęście jest świadectwem zmysłów, co nie oznacza, że musimy zaspokajać wszystkie nasze żądze. To umiarkowanie i mądrość są kwalifikatorami tego procesu. Zachowajmy więc właściwy dystans do naszego istnienia. Musimy zachowywać we wszystkim pewną granicę i rozum, nie tylko w pomyślności, lecz również przy niepomyślności.

Głównym twierdzeniem "Ody do Rozpaczy" jest jak najbardziej uwaga o koniecznym spokoju pomiędzy męczeństwem a pomyślnością. W utworze tym możemy doczytać się pewnego przesłania dotyczącego cierpienia i rozpaczy, które są dopełnieniem ludzkiego istnienia, bez nich nie możemy doświadczyć w pełni naszego istnienia oraz nie możemy docenić łaski losu.

W utworze Jana Kochanowskiego "O Żywocie ludzkim" pojawia się ta sama kwestia. Poeta podpiera się księgą Koheleta, z której pochodzą słowa o przemijalności i zmienności ludzkiego życia. Kochanowski tą refleksję przypieczętował następującymi słowami: "Na koniec niefortuna albo śmierć przypadnie". W utworze tym pojawiają się również powiązania z zasadami wyznawanymi przez Heraklita i Koheleta, które mówią, że "cechą świata jest zmienność" i w jakimkolwiek ułamku sekundy naszego bytu wydarza się coś nietypowego, a w pewnej chwili, raptownie wszystko się kończy - "śmierć przypadnie".

Drugim utworem, w którym możemy znaleźć prawdy Koheleta jest "Piosenka" Czesława Miłosza. Miłosz także utwierdza nas w przekonaniu, że wszystkie rzeczy ludzkie przemijają i by żyć godnie, musimy zachować dystans do naszego istnienia.

Uogólniając, żyjąc wedle prawa Bożego będziemy zawsze szczęśliwi, albowiem Pan Bóg nie upływa, Jego mądrość jest ponadczasowa i stała. Musimy też pamiętać, że wszystko, co jest w naszym w posiadaniu pochodzi Stwórcy Nieba i Ziemi i to On będzie nas osądzał w dniu ostatecznym.