Bogurodzica jest starodawną polska pieśnią zabytkową, sławiącą wiarę i rycerskość. Początkowy fragment składający się z dwóch zwrotek jest najstarszy, pochodzi już z początku XIII wieku. Jej wyjątkowa popularność i specyficzny styl spowodowały, że uznano tę pieśń za pierwszy polski hymn. Według legendy z XV wieku, autorem najstarszej części Bogurodzicy jest święty Wojciech.

Wyróżniona przez Boga Mara jest istota boską, jest wywyższona i niezwykła. Nie jest jednak zupełnie obca ludziom, gdyż to właśnie do niej zanosi się wszystkie prośby jako do pośrednika między nami a Bogiem. Bóg i Jezus są postaciami odległymi człowiekowi, ona natomiast jest naszą oddana matką. Pieśń składa się z próśb modlitewnych. W pierwszej zwrotce - skierowanie do matki, aby jako wybranka i matka stwórcy, postarała się o zwrócenie na ludzi jego przychylności. W drugiej - modlitwa skierowana do Jezusa Chrystusa 'Bożyca', aby z pośrednictwem Jana Chrzciciela usłyszał ludzkie błagania o łaskawe życie i boskie zmiłowanie po śmierci. W utworze można zaobserwować zdecydowany paralelizm. Obie strofy ułożone są dwuczłonowo, gdyż składają się zarówno z apostrofy i prośby, jak i ze zdania apelatywnego, obie zakończone są refrenem. Tak samo jest skonstruowany każdy odrębny wers: prośby i modlitewne wezwania zajmują jednakowe układy w poszczególnym wersie.

"Zyszczy nam… // Spuści nam…"

Adresatka wszystkich modlitw pełni funkcję pośrednika między człowiekiem a Stwórcą jest w stanie pełnić tą rolę, gdyż jest godna i wybrana przez Boga. Obok Marii Panny pojawiają się postaci Boga, Jezusa i Jana Chrzciciela - wspólnie tworzą zespół postaci i są odbiorcami błagań i modlitw zbiorowego podmiotu lirycznego.

Bogurodzica jest pieśnią na cześć Boga, której adresatami są Matka Boska i Jan Chrzciciel. Zbiorowość ludzka zwracając się bezpośrednią modlitwą do Marii, chce pośrednio skłonić się do Boskiego miłosierdzia o szczęśliwe życie na ziemi. Najświętsza Maria Panna jest ukazana jako pośredniczka spraw ludzkich do Boga. Obecni w pieśni są również Jezus, Bóg i Jan. Wspólnie tworzą układ czterech świętych osób.

Ta pieśń liturgiczna jest liryką rymowo - zdaniową, jest typowa dla średniowiecza. Ma zróżnicowany rozmiar i układ sylabiczny w poszczególnych wersach. Jest tekstem opartym na wzorcach łacińskich o charakterze religijno modlitewnych. Nie jest przeróbką, tylko utworem pierwotnym.

Lament Świętokrzyski pochodzi z XV wieku. W tym wierszu Maria znajdująca się pod krzyżem syna jest podmiotem lirycznym. Jej postać na pierwszym miejscu jest postrzegana jako matka, która opłakuje syna. Jej bezradność daje wyraz w niemocy i bezsilności uwolnienie Jezusa od cierpienia. Wyraża żal w modlitwie do Archanioła Gabriela, że jej prośby i modlitwy nie zostały wysłuchane, gdyż jest matką, która opłakuje śmierć syna, a powinna być szczęśliwa. Ukazuje się jako postać buntująca się przeciwko cierpieniu i złu, co przybliża ją do postaci zwykłego człowieka, dzięki temu, ma wymiar bardzo prawdopodobny.

Na zakończenie chcę stwierdzić, że Bogurodzica jest prośbą modlitewną do Marii, która jako pośrednik między człowiekiem a Bogiem, ma się wstawić z ludźmi w prośbie o łaskę, dobrobyt na ziemi i życie z Bogiem po śmierci. Natomiast Lament Świętokrzyski ukazuje biblijną historię ukrzyżowania Jezusa, oraz wyraża ludzką tęsknotę i cierpienia matki za swoim synem, dzięki czemu jest bliższa przeciętnemu człowiekowi.