Bohater ten to jedna z głównych i najważniejszych postaci w całym dramatycznym dorobku Williama Szekspira. Charakteryzował się tym, że był i indywidualistą i samotnikiem, który sam podejmował decyzję. Uważał się za człowieka ważniejszego od pozostałych ludzi. Mówił, że jest nieszczęśliwy, gdyż nikt nie potrafi go zrozumieć. Głoszący, że wobec tego sam musi sobie radzić. Dodatkowo jest to człowiek, który w młodym wieku ginie. Wszystkie te cechy sprawiają, że można go traktować jako wzorcowego romantycznego bohatera.

Tragiczna sytuacja w jakiej znalazł się Hamlet, polega głównie na tym, że musi on wybrać jedną drogę swojego postępowania. Cały problem polega także na tym, że dróg możliwych do wybranie jest dwie. Jedna - to zabicie się - i ta wydaje się dla Hamleta dużo prostsza. Natomiast ta druga - to walka do końca i zemsta za śmierć ojca. Oczywiście wybiera tę drugą - pragnie zemścić się na zabójcach. Jego odwaga zwycięża, a Hamlet pozornie osiąga wyznaczony sobie cel.

Hamlet postanawia żyć jeszcze z innych powodów.

Należy pamiętać, że najważniejsze było pomszczenie śmierci ojca. Bohater nie może przestać myśleć o tym, aby zabójca jego ukochanego ojca poniósł konsekwencje swojego strasznego czynu. Zabójcą okazał się Klaudiusz, który wydawał się zupełnie nie przejmować swoim czynem, nie wyglądał również na człowieka mającego problemy z własnym sumieniem. Jego niepokój pojawił się dopiero w momencie, kiedy obejrzał przedstawienie i zaczął myśleć, że jego straszny czyn może wyjść na światło dzienne. Jego strach wzmagało to, że kiedy śmierć brata była bardzo świeża, czas żałoby jeszcze nie minął, to on poprosił już żonę zmarłego brata, aby się pobrali. Oczywiście tak też się stało - ku wielkiemu rozczarowaniu Hamleta.

Główny bohater nie mógł wybaczyć swojej matce tak wielkiej bezduszności, nie mógł zrozumieć dlaczego zupełnie nie opłakuje śmierci swojego męża. Oskarżał ją, że skoro tak szybko uporała się ze smutkiem po zmarłym mężu, to pewnie w ogóle go nie kochała. Wszystko to jej powiedział po tragicznej śmierci (również został zamordowany) Poliniusza. Matka, mając wiele na sumieniu, zaczęła się bać własnego syna. Mówił on przecież całą prawdę jej prosto w oczy. Natomiast książę był już pewien, że matka była zamieszana we wszystkie te tragedię rodzinne. Królowa stała po stronie ludzi, którzy zamordowali jej męża, nie była do tego przygotowana, ale równocześnie nie robiła nic aby to zmienić. Odrzucała Hamleta, bała się go słuchać, gdyż za dużo wiedział, za dużo się domyślał.

Hamlet w rozpaczy postanowił się zemścić, pomścić niezasłużoną śmierć ojca - króla. Wiedział, że jeśli będzie musiał kogoś zabić, nie będzie mógł sobie z tym poradzić, jego sumienie nie dałoby mu spokoju. Nie był człowiekiem zdolnym do morderstwa. Równocześnie wiedział, że jeśli się na to nie zdobędzie, to śmierć ojca będzie nic nie znaczącym epizodem. Nie mógł tego znieść. Był świadomy, że on jedyny najbardziej odczuwał brak ojca i tylko jemu zależy, aby ukarać tych, którzy się przyczynili do jego morderstwa. Jego sytuacja wydawała się bez wyjścia, nie potrafił wybrać drogi, na którą powinien się zdecydować. Wygrała miłość i szacunek do ojca. Postanowił go pomścić i tym samym, skazał się na wieczne męczarnie spowodowane wyrzutami sumienia z powodu zadania śmierci sobie samemu. Wyrzuty sumienia pojawiają się i tak, nawet wówczas kiedy zemsta była słuszna. Ale on doszedł do wniosku, że nie może odejść w taki sposób. Zdawał sobie doskonale sprawę, że jeśli się zabije to już nie będzie mógł powrócić do życia nigdy. Na wszystko wówczas będzie za późno. Postanowił w inny sposób poradzić sobie z własnymi wyrzutami sumienia, demonami zła, które ciągle nieustannie go nawiedzały i namawiały do strasznych rzeczy. Nie mógł sobie również wmówić, że już nie kocha matki, że jest mu ona zupełnie obojętną kobietą. Kochał ją nawet po tym wszystkim co zrobiła. Podejmując decyzję, że się nie zabije myślał także o swoim najwierniejszym przyjacielu Horacym. Nie mógłby zadać tak strasznego cisu przyjacielowi.

Hamlet jest ważnym bohaterem ponieważ jego życie było pasmem ciągłych, trudnych momentów wyboru. Jako jeszcze młody człowiek należy przyznać, że zachowywał się dorośle i odpowiedzialnie jak na swoje lata. Przekonał się na przykład, że Klaudiusz jest winny, kiedy na specjalnym przedstawieniu obserwował się jego reakcjom.