Szymon Szymonowic przyszedł na świat we Lwowie w 1558 roku, zmarł w Czarnięcinie pod Zamościem w 1629 roku. Urodził się w rodzinie mieszczańskiej. Naukę rozpoczął Akademii Krakowskiej. Otrzymał tu tytuł bakałarza, był to najniższy tytuł naukowy. Możliwe jest również odbywanie przez Szymonowica studiów w Belgii i we Francji. Rok 1590 przyniósł mu nobilitację i został obdarowany przez króla Zygmunta II Wazę tytułem poeta regus co oznacza, że sta ł się Szymonowic poetą królewskim. Właśnie wtedy zostało mu powierzone zadanie organizacji Akademii Zamojskiej, zadanie to poeta regis otrzymał od kanclerza i hetmana wielkiego koronnego J. Zamojskiego. Do obowiązków Szymonowica należało również zorganizowanie biblioteki i drukarni w Zamościu.

Szymon Szymonowic to przede wszystkim poeta, dramatopisarz oraz twórca polskiej sielanki. Był twórcą który wiele pisał, między innymi prowadził na szeroką skalę korespondencję z wieloma polskimi i zagranicznymi intelektualistami. Był osobowością o niezwykle miłym sposobie życia i zachowania co sprawiło, ze posiadał wiele życzliwych mu osób wśród elit humanistów, poetów, pisarzy i renesansowych uczonych. Stąd tez jemu przypisuje się znakomity rozkwit Akademii Zamojskiej. Jednak po śmierci Zamojskiego sytuacja uległa zmianie gdyż pojawiły się intrygi dworskie które skutecznie zniechęciły Szymonowica i osiadł on w Czarnięcinie. Upływ lat przynosił Szymonowicowi coraz większą sławę i popularność.

Szymon Szymonowic swą twórczość rozpoczynał w języku łacińskim ale równie chętnie pisał w języku polskim. Będąc wykształconym filologiem chętnie wzorował się na antycznych utworach, szczególnie interesował się literaturą grecką. Rok 1604 to data napisania przez Szymonowica poematu pod tytułem Divus Stanislaus poświeconego postaci świętego Stanisława. Poemat ów cieszył się wielkim zainteresowaniem i uznaniem wśród ówczesnych humanistów. Stylem i wersyfikacją był nawiązaniem do twórczości znanego greckiego poety jakim był niewątpliwie Pindar. Do twórczości innego zaś greckiego tragediopisarza Eurypidesa nawiązuje Szymonowic w swej łacińskiej tragedii napisanej w 1587 roku pod tytułem Castus Ioseph co oznacza Czysty Józef. W tym utworze widoczne są również fascynacje literackie Szymonowica innym starożytnym twórcą, jakim był rzymski poeta i filozof Seneka Młodszy. Bohaterem wymienionego utworu jest biblijny Józef, którego historia opisana jest w Księdze Rodzaju Starego Testamentu. Tytuł utworu jest wyraźnym nawiązaniem do uwodzenia skromnego i czystego Józefa przez zakochaną w nim mężatkę. Była to żona Putyfara, która zakochała się nieprzytomnie w niezwykle pięknym młodzieńcu. Józef jednak pozostał nieczuły na jej miłości i fascynację jego skromną osobą przede wszystkim ze względu na fakt, iż była to żona jego pana i przez to pozostawała nietykalna i wręcz święta. Zaufanie jakim został obdarzony przez swego pana nie pozwalał mu nieuczciwe zachowanie wobec swego dobroczyńcy. Żona Putyfara oskarżyła Józefa o niegodne zachowanie w stosunku do niej za co Józef oczywiście niesłusznie został wtrącony do więzienia. Utwór ten miał być w intencji autora pochwałą uczciwości i pochwałą czystości obyczajów, miał więc on charakter głęboko moralizatorski. Ten utwór stał się dla Szymonowica początkiem i wpisaniem się w nurt chrześcijańskiego humanizmu.

Innym ważnym utworem był poemat Aelinopaean czyli Żałobny Pean z 1589 roku. Napisany był jako hołd złożony zmarłemu J. Zamojskiemu, zawierał on pochwałę tego wielkiego męża stanu i jednocześnie jest on krytyką zachowania ówczesnej szlachty.

Dojrzała twórczość Szymona Szymonowica to przede wszystkim utwory polskie o tematyce obyczajowej, politycznej i religijnej. Największym jego dziełem stały się jednak Sielanki pochodzące z 1614 roku. Widoczne jest w nich wyraźne nawiązanie do bogatej antycznej tradycji i renesansowej poezji pastoralnej szczególnie zaś rzymskiego epika Wergiliusza ale także włoskiego poety I. Sannazzara oraz greckiego poety Teokryta. Dla Szymonowica idylle Teokryta służą jako doskonały wzór dla tworzenia polskiej wersji tego gatunku literackiego.

Sielanki opisują przede wszystkim sielski obraz wiejski, w którym występują dobrzy pasterze, jako bohaterowie licznych interesujących i zaskakujących zdarzeń. Przywołują one piękno otaczającej przyrody pełnej szczęścia oraz niczym niezakłóconej wolności. To miejsce tak piękne i niezwykłe jak mityczna Arkadia sławiona przez Wergilusza, to miejsce to utracony raj ludzkości. Człowiek zajmuje niezwykłe miejsce w twórczości Szymonowica, jest on bowiem najdoskonalszym boskim stworzeniem, najlepszym dla niego jest obcowanie z natura która obdarza człowieka wolnością i bezczynną radością a także pracą która jest sensem ludzkiego istnienia. Praca na roli daje spełnienie i poczucie bezpieczeństwa, a nie tak jak cywilizacja, która niesie ze sobą strach i poczucie zagrożenia. Ten niesamowity i sielski świat koresponduje w swej istocie z obrazem "wsi spokojnej" Jana Kochanowskiego, z pochwałą pracy Wergiliusza opisanej w Georgikach.

Ów opisany przez autora świat pełen jest regionalnych zwyczajów charakterystycznych dla Polski. I tak niezwykły i plastyczny obrazek weselnych obrzędów opisany jest w Kołaczach, tajemne obrzędy i ludowa magię przywołuje Szymonowic w Czarach a realistyczna pracę rolników - żniwiarzy w Żeńcach. Szczególnie w tych ostatnich akcentuje on wielka niesprawiedliwość społeczną wynikającą z istnienia wadliwego porządku społecznego. Przeciwstawia mu (społecznemu porządkowi) ład i harmonię, która istnieje w przyrodzie, której ład w efekcie zwycięża. Poprzez odmalowywanie piękna przyrody dąży Szymonowic do przekonania czytelnika o wartości jakimi są wszelkie prawa moralne oparte na prawach natury. Autor piętnuje szczególnie w Żeńcach wszelka społeczną niesprawiedliwość i wyzysk.

Już południe przychodzi, a my jeszcze żniemy.

Czy tego chce starosta, że tu pomdlejemy? (...)

Nie gadaj głosem, aby nie usłyszał tego,

Abo nie widzisz bicza za pasem u niego?...

Lepiej złego nie drażnić; ja go abo chwalę,

Abo mu pochlebuję i tak grzbiet mam w cale.

I teraz mu zaśpiewam, acz mi niewesoło:

Niesmaczno ida pieśni, gdy się poci czoło.

Słoneczko śliczne oko, dnia oko pięknego!

Nie jesteś ty zwyczajów starosty naszego.

Ty wstajesz, kiedy twój czas, jemu się zda mało,

Chciałby on, żebyś ty od północy wstawało. (...)

Szczęście twoje, że odszedł starosta na stronę,

Wzięłabyś była pewnie na boty czerwone.(...)

Dobrze mieć, jako mówią język za zębami.

I my mu dajmy pokój, choć żartuje z nami.

Żart pański stoi za gniew i w gniew się obraca,

Ty go słówkiem, a on cię korbaczem namaca.

Szymonowic jest wspaniałym malarzem i w niezwykły sposób potrafi oddać koloryt opisywanych miejsc. Czyni to za sprawą języka którym posługuje się w doskonały sposób. Język jest rozbudowany, pełen ornamentyki słownej, jasny i prosty ale jednocześnie w niezwykły sposób potrafi Szymonowic z wielka łatwością i adekwatnością posługiwać się słowami wspaniale oddając osobliwości poezji pogranicza epok renesansu i baroku. Szymon Szymonowic jako pierwszy stworzył polską sielankę jako poezję arkadyjską i autotematyczną to znaczy taką ,która zajmuje się poezją, pieśnią i potrzebą śpiewania. Sielanka Szymonowica posługuje się dialogiem i wtedy zwana jest eklogą.

Sielanka- to utwór poetycki który przedstawia życie pasterz ,ale także rolników, czasem myśliwych, bywa że i rybaków na tle pięknej i przyjaznej człowiekowi przyrody. Zazwyczaj opisywanymi problemami są miłosne zawirowania opisywanych bohaterów oraz łagodne problemy dostarczane przez codzienność.