Barok w Polsce można podzielić na trzy etapy:

  • pierwszy, wstępny, obejmujący lata o 1580 (data śmierci Mikołaja Sępa Sarzyńskiego) roku do lat dwudziestych XVII wieku;
  • drugi, rozkwit baroku, obejmuje wiek XVII od lat trzydziestych do jego końca;
  • trzeci, schyłek, początek XVIII wieku do lat czterdziestych.

Barok przypada na czas panowania takich władców jak Stefan Batory, Zygmunt III Waza, Władysław IV, Jan Kazimierz, August II Mocny, August III. Do najbardziej znanych twórców literackich należą : Jan Andrzej Morsztyn ( "Lutnia" oraz

"Kanikuła albo Psia Gwiazda"} Daniel Naborowski (np. "Marność", "Krótkość żywota", "Do Anny", "Cnota grunt wszystkiemu"), Wacław Potocki ("Moralia abo rzeczy do obyczajów, nauk i przestróg", "Ogród, ale nie plewiony..") Jan Chryzostom Pasek ( "Pamiętniki"), a także żyjący u schyłku poprzedniej epoki Mikołaj Sęp Sarzyński ("Rytmy, abo wiersze polskie") czy Szymon Zimorowic ("Roksolanki"). W polskiej literaturze barokowej wyróżniamy trzy nurty:

  • dworski - charakteryzujący się dbałością o formę utworów, które są bogato zdobione ale lekkie i dowcipne, dominująca tematyka to miłość i życie dworskie, przedstawicielem jest Jan Andrzej Morsztyn;
  • poezja metafizyczna - poruszająca tematykę filozoficzno- religijną, dotyczącą człowieka jego istnienia, Boga, czasu, śmierci, poezja ma charakter refleksyjny, przedstawiciele: Mikołaj Sęp Sarzyński, Daniel Naborowski;
  • sarmatyzm - nurt typowy dla literatury polskiej, wiążący się z wiarą polskiej szlachty w jej szczególne sarmackie pochodzenie, przypisywali sobie oni takie cechy jak duma, waleczność, patriotyzm, religijność, w efekcie zaś sarmatyzm niejednokrotnie cechował skrajny nacjonalizm, zamiłowanie do tego co polskie, zabobonność, nietolerancja, awanturnictwo, przedstawicielami dwóch skrajnych typów sarmatyzmu są Wacław Potocki i Jan Chryzostom Pasek.