Na początek zadajmy sobie pytanie, czym jest mitologia? Pojęcie to używamy dla określenia zbioru opowieści, podań o bogach oraz herosach, zwanych mitami, stanowiące źródło religii starożytnych Greków i Rzymian. Mitologia powstała dawno, ludność od zarania dziejów opowiadała sobie opowieści o bogach i herosach. Ówczesna ludność wierzyła, że wszystkie te nadprzyrodzone istoty opiekują się ludźmi, są odpowiedzialne za takie zjawiska natury jak opady deszczu czy śniegu oraz burze. Każdy bóg odpowiadał za coś innego na ziemi, jeden był patronem Słońca, inny rzeki czy gór.

Kolejne pytanie, jakie należy sobie zadać jest następujące: czy możliwe jest porównanie istot boskich do ludzkich? W starożytnej greckiej i rzymskiej mitologii tak. Antyczni bogowie byli bardzo podobni do ludzi, tak samo jak oni popełniali błędy, posiadali zarówno wady, jak i zalety, ponadto mieli te same marzenia i podobnie jak oni ulegali miłosnym namiętnościom. Bogowie olimpijscy tak jak i ludzie zabiegają o względy ważnych osób, w przypadku bogów o względy Zeusa, ulegają pokusie zazdrości, podkładają sobie kłody pod nogi, mszczą się, miłują oraz nienawidzą. Są podatni na łapówki i pochlebstwa, dzięki którym można doprowadzić do zmian boskich decyzji. Z kolei ludziom bardzo często przypisywane są boskie umiejętności, wówczas nazywa się ich herosami. Za przykład takiego herosa o nadprzyrodzonych właściwościach uważa się Achillesa. Jest on podobnie jak bogowie nieśmiertelny, jednak ma jeden defekt - piętę, której zranienie może pozbawić go nieśmiertelności. Stąd obecnie słaby punkt, czułe miejsce nazywamy "piętą Achillesową". Jak widzimy z powyższych przykładów prawdziwe staje się powiedzenie: "bogowie jak ludzie - ludzie jak bogowie", oczywiście tylko w przypadku starożytnej greckiej i rzymskiej mitologii.

Podobna sytuacja ma miejsce w starożytnej literaturze. Jeden z jej twórców, Homer, w swoim utworze pt. "Iliada" przedstawia bogów bardzo podobnych do istot ludzkich, zostają oni wyposażeni w wady i zalety ludzkie, podobnie jak ludzie myślą, złoszczą się, kochają oraz nienawidzą. Korzystają oni z życia: urządzają huczne uczty, śpiewy z tańcami i mocnym winem.

Podsumowując powyższe rozważania dochodzimy do wniosku, że można zestawić ze sobą bogów i boginki z istotami ludzkimi. Jak już wcześniej wspomnieliśmy każdy z bogów i boginek opiekował się jakąś grupą osób, czy danym zjawiskiem przyrody, był ich patronem. W swojej pracy pragnę omówić sylwetki bogów - kobiet ze starożytnej mitologii. . 

Pierwszą z nich będzie bogini o imieniu Afrodyta. Starożytni Grecy uważali, że jest ona najbardziej urodziwą spośród wszystkich boskich kobiet. Afrodyta była boginią miłości, dlatego władała ona wszystkimi sercami zarówno boskimi jak i ludzkimi. Według jednych mitów bogini ta to córka boga olimpijskiego Zeusa, według innych powstała z piany morskiej niedaleko wyspy Cypr. Wszystkie jednak mity jednogłośnie oznajmiają, że to najpiękniejsza z bogiń. Mimo to Atena oraz Hera pewnego dnia stanęły z Afrodytą do rywalizacji o tytuł najurodziwszej. Zeus zdecydował, że spór rozstrzygnie zwykły człowiek. Ten trudny problem miał rozwiązać jak się okazało królewicz trojański o imieniu Parys, syn króla Priama. Każda z bogiń próbowała przekupić królewicza, by tylko przyznał jej wymarzony tytuł. Jednak zabiegi Ateny i Hery nie odniosły rezultatu, bo konkurs wygrała i tak Afrodyta. W zamian za otrzymany tytuł "dla najpiękniejszej" bogini obiecała Parysowi rękę najurodziwszej ziemianki Heleny, żony władcy Troi o imieniu Menelaos. Zazdrosne boginie, Atena i Hera, postanowiły się okrutnie zemścić, doprowadzając do wywołania wojny trojańskiej. W czasie zmagań wojennych poległ królewicz trojański Parys oraz cała jego dynastia, a miasto Troja została całkowicie zburzona.

Kolejną boginią, której sylwetkę chciałbym przedstawić jest bogini o imieniu Demeter, będąca córką Rei oraz Kronosa. Demeter była patronką ziemi uprawnej. Kiedy Hades porwał jej córkę Persefonę, Demeter postanowiła obejść świat, by odnaleźć swoje ukochane dziecko. Wkrótce dowiedziała się, kto porwał Persefonę i wówczas zaprzestała swojej działalności na ziemi, co spowodowało zupełny chaos. Persefona nie mogła jednak wrócić z Hadesu na Ziemie, gdyż spożyła owoc granatu, który na zawsze przywiązał ją do wzgórza Tartaru. Persefona, uprowadzona przez boga podziemi Hadesa, została królową państwa zmarłych. Zeus postanowił rozwiązać problem Persefony w następujący sposób: 9 miesięcy w roku spędzała ona z matką na niebie, natomiast pozostałe trzy miesiące w Hadesie. Na podstawie tych wizyt Persefony ustalono na Ziemi pory roku. A zatem w tym micie o Demeter i Persefonie odnajdujemy obraz matki znajdującej się w ogromnym żalu po stracie swej ukochanej córki, jednak ostatecznie odnoszącej częściowe zwycięstwo

Przy omawianiu sylwetek kobiet występujących w mitologii nie sposób nie wspomnieć o kobietach nie będących boginkami, takich jak na przykład Antygona. Kobieta ta to tytułowa postać dramatu Sofoklesa pt "Antygona". Antygona to córka Edypa, potomka tragicznego rodu Labdakidów, bardzo kochająca swoje rodzeństwo, niezwykle odważna, bez chwili zawahania sprzeciwiająca się niemoralnemu rozkazowi króla Teb, wierna do końca prawu boskiemu, które nakazywało dokonać pochówku brata. Antygona słuchała głosu swojego sumienia, które kazało jej poczynić wszelkich starań, by doprowadzić do pogrzebu Polinejkesa, chociaż ten został oficjalnie w państwie okrzyknięty zdrajcą narodowym, gdy walcząc o władzę w Tebach z własnym bratem Eteoklesem, sprzymierzył się z wrogiem Teb i wystąpił przeciwko własnemu państwu. Dlatego Kreon, nie mogąc znieść takiej zniewagi, ogłosił zakaz pogrzebania zdrajcy Polinejkesa, natomiast obrońcę Teb, Eteoklesa kazał pochować z dużymi honorami. Bohaterka tragedii Sofoklesa nie mogła podporządkować się rozkazowi Kreona, ponieważ prawa religijne oraz jej ogromna miłość do Polinejkesa były dla niej najważniejsze. Godna podziwu jest ogromna moc charakteru Antygony, bowiem gotowa ona była poświecić swoją młodość i życie w obronie wyznawanych przez nią ideałów.

Kolejną kobietą, której sylwetkę chciałbym opisać jest postać Niobe. Niobe to córka Tantala, a zarazem małżonka Amfiona, która uważała, że jest ważniejsza od bogini Latony z racji swojego licznego potomstwa. Niobe miała czternaścioro dzieci. Ogromna pycha Niobe zdenerwowała boginię Latonę, która postanowiła się zemścić. Poprosiła ona własne dzieci Apollona oraz Artemidę, by pomogli jej w słodkiej zemście. Nakazała im zejść na Ziemię, by dokonali oni morderstwa na potomstwie Niobe. Niobe po śmierci dzieci popadła w depresję i załamana wyruszyła w podróż do rodzinnego domu. Zeus zlitował się nad biedną kobietą i przeistoczył Niobe w skałę, mity głoszą, iż owa skała nieustannie płacze. W micie o Niobe odnajdujemy obraz pysznej ze swojego licznego potomstwa matki, która przez swoją dumę oraz wywyższanie się ponad inne kobiety przyczyniła się do własnej śmierci oraz dłuższego od śmierci wiecznego żalu po utraconych dzieciach. Dlaczego dłuższego? Bowiem zamieniona w skałę wciąż lamentuje i płacze. W micie tym odnajdziemy także obraz zazdrosnej matki - Latony. Nie mogąc znieść szczęścia Niobe, powoduje śmierć jej dzieci.

Ostatnią omówioną przeze mnie sylwetką kobiety występującą w mitologii jest Ariadna. Kobieta ta pomogła swojemu narzeczonemu Tezeuszowi, uwalniając go od śmierci podczas wykonywania przez niego zadania, polegającego na zabiciu potwora Minotaura. Było to zadanie niemal niewykonalne. Minotaur był synem władcy Krety, Minosa, został on umieszczony w labiryncie skonstruowanym przez Dedala. Wielu mężczyzn przed Tezeuszem próbowało unicestwić Minotaura, niestety bezskutecznie. Dopiero Tezeusz przy pomocy Ariadny, która podarowała mu kłębek nici za pomocą którego znaczył on pokonywaną przez siebie drogę i który umożliwił mu opuszczenie labiryntu, mógł dokonać tego niemal niemożliwego czynu. Po wykonaniu zadania Tezeusz porwał Ariadnę do Aten, jednak wkrótce porzucił ją dla Fedry, siostry Ariadny. Postać Ariadny przetrwała do dziś w związku frazeologicznym "nić Ariadny", który oznacza pomoc, sposób rozwiązania problemu.. Podsumowując nasze rozważania zauważamy, że kobieta w mitologii grecko-rzymskiej przedstawiana była jako osoba inteligentna i uczuciowa, potrafiąca nieraz zaskoczyć swoją odwagą i sprytem i nie ma znaczenia czy była to bogini czy zwykła śmiertelniczka, obie były bardzo podobne do siebie, a co więcej także podobne do współczesnych kobiet.