Cechy tragedii antycznej - najważniejszego gatunku starożytnego dramatu, wywodzącego się z dytyrambów, czyli pochwalnych pieśni ku czci boga Dionizosa.

 Tragedia antyczna posiada charakterystyczne cechy, odróżniające ją od pozostałych starożytnych gatunków dramatycznych (komedii i dramatu satyrowego):

- tragedia antyczna opiera się na wątku mitologicznym (komedia najczęściej podejmowała aktualną tematykę)

- kluczową cechą tragedii antycznej jest konflikt tragiczny jako centralny punkt akcji (nierozwiązywalny wybór między dwiema racjami, które są sprzeczne, ale też równoważne)

- cechą bohatera tragedii jest z kolei wina tragiczna (każda decyzja doprowadzi go do klęski)

- kolejna podstawowa cecha tragedii antycznej to zasada trzech jedności: jedność czasu (nie dłużej niż od wschodu do zachodu słońca), jedność miejsca (nie przedstawiano wydarzeń rozgrywających się poza sceną, tylko je relacjonowano), jedność akcji (logiczny ciąg układający się w jeden spójny wątek)

- tragedię antyczną cechuje wierność zasadzie decorum (styl i język musiały być dostosowane do podniosłej treści)

- celem tragedii antycznej było katharsis ("oczyszczenie"), czyli wywołanie u widzów uczuć litości i trwogi, a następnie pogodzenie się z nimi, uwolnienie

- ważną cechą gatunkową tragedii było naśladownictwo, czyli mimesis, to oznacza, że twórcy tragedii kierowali się zasadą prawdopodobieństwa, fabuła tragedii musiała mieć cechy rzeczywistości, naśladować ją

- każda tragedia antyczna miała określoną budowę, składała się z przeplatających się elementów: prolog (wprowadzenie), parodos (pierwsza pieśń chóru), epeisodion (dialogi), stasimon (pieśń chóru), exodos (końcowa pieśń chóru)

-  w tragedii antycznej nie było scen zbiorowych, na scenie występowało najwyżej trzech aktorów prowadzących dialog między sobą lub z chórem.