Geneza tragedii greckiej łączy się ze świętami religijnymi, związanymi z ceremoniami ku czci boga Dionizosa. Uczestnicy pochodów, ubrani byli w koźle skóry, przechodzili w stronę miejsca, gdzie miały być wystawiane sztuki teatralne. Nieśli posąg Dionizosa, śpiewając pieśni i grając na instrumentach. Tragedia, po grecku oznacza, "tragos" - kozioł i "ode" - pieśń, czyli "tragedia", to pieśń kozła. Z pieśni obrzędowych, powstał gatunek, którego budowa oparta jest na dialogu, który prowadzi przewodnik wraz z chórem. W sztuce występują także aktorzy. Pierwszego aktora wprowadził Tespis, drugiego Ajschylos, a trzeciego Sofokles. Na scenie nie mogło być więcej, niż trzech aktorów. W teatrze nie mogły występować kobiety, wszystkie role były odgrywane przez mężczyzn. Osoby występujące w teatrze, ubrane były w kostiumy, maski i peruki. Tragedia antyczna, miała niezmienne cechy budowy. Wystawianie sztuk teatralnych, wiązała się z obchodami najważniejszych świąt w roku. Trwały pięć dni. Od drugiego dnia, oglądano w teatrze wybudowanym specjalnie w tym celu, po kilkanaście sztuk. Autorzy dzieł, często sami występowali na scenie, jako aktorzy. Ostatniego dnia ogłaszano zwycięzców i rozdawano nagrody. Nagrodzony autor, cieszył się powszechnym szacunkiem i popularnością.

PROLOGOS - zapowiedź mających się rozpocząć wydarzeń,

PARADOS - wejście chóru,

EPEJSODION - sceny z udziałem aktorów,

STASIMON - partie utworu, w których wydarzenia komentuje chór,

KOMMOS - lament głównego bohatera,

EKSODOS - wyjście chóru,

Kolejne reguły, to zasada "decorum". Jest to zasada trzech jedności:

- miejsca - akcja rozgrywa się tylko w jednym miejscu,

- czasu - akcja musiała zamknąć się w 24 godzinach, czyli w ciągu doby,

- akcji - w tragedii, musiał być tylko jeden wątek przewodzący,

Ważnym elementem sztuki było katharsis, tzn. "oczyszczenie". Miało ono wywołać u widza, emocje, które człowiek uwalnia z własnego wnętrza, podczas oglądania tragedii. Dzięki temu stawał się oczyszczony z tego, co go martwiło, osiągał równowagę duchową. Kolejnym elementem, jest "mimezis", czyli naśladownictwo w tragedii rzeczywistości. Schemat akcji, był podzielony na części:

- ekspozycja,

- punkt kulminacyjny,

- rozwiązanie akcji,

"ANTYGONA" SOFOKLESA.

- brak podziału tragedii, na części,

- kompozycja typowej, tragedii antycznej,

- pieśni chóru, który komentuje działanie bohaterów, wyraża głos ludu, przekazuje uniwersalne prawdy,

- tragizm postaci, tzw. konflikt tragiczny, dwie równorzędne racje, między którymi nie sposób dokonać wyboru.

- akcja, według reguł antycznych,

- występuje zasada trzech jedności,

- decorum,

- reguła trzech aktorów,

- występuje strażnik, zwiastun wydarzeń,

Konflikt między Kreonem, królem Teb, a Antygoną związany jest z konfliktem tragicznym. Kreonem kieruje się dobrem państwa, siłą władzy, i poszanowaniem autorytetu władcy. Dla Antygony, najważniejsza jest miłość do brata, zgoda z własnym sumieniem, wypełnienie boskich praw. Konflikt między nimi, związany jest z obrona przeciwstawnych racji. Rozum, jest przeciwstawieniem dla uczucia, prawo królewskie, przeciwko prawu boskiemu, interes państwa, przeciwko dobru jednostki. Konflikt ten, prowadzi nieuchronnie do klęski bohaterów. Kreon, skazuje Antygonę na śmierć. Przez jego rozkaz, giną kolejne osoby. Hajmon, narzeczony dziewczyny, a jednocześnie syn Kreona, a także żona króla, która popełnia samobójstwo po wieści, o śmierci syna. Król, skazany jest na tragedię życia w samotności, z wyrzutami sumienia za śmierć najbliższych. Tragedia pokazywała charakter głównych postaci. Byli dumni, odważni i zdecydowani, jednak nie potrafili się przeciwstawić losowi, który był im pisany. Los bohaterów zależny był od fatum, przeznaczenia, któremu poddani byli nie tylko ludzie, ale i bogowie. Widzowie, uważali, że rację miała Antygona, która przeciwstawiła się władzy, walczyła o wolność wyboru, prawo religijne.

DRAMAT WILIAMA SZEKSPIRA "MAKBET"

- tragedia, nie jest podzielona na akty i sceny. Nie występuję epilog i prolog.

- zerwanie z zasadą trzech jedności,

- miejsca, akcja dzieje się w różnych miejscach, komnacie, obozie wojskowym, Anglii, Szkocji,

- czasu, (czas nie jest określony), obejmuje dłuższy okres niż doba,

- akcja, odmienna niż w tragedii antycznej, pokazuje nastroje społeczne,

- nie korzystano z zasady "decorum",

- sceny zbiorowe w sztuce,

- zerwanie z wysokim stylem dramatu, elementy tragiczne mieszają się z komicznymi,

- przedstawiono dwa światy: fantastyczny i realistyczny,

- elementy nadprzyrodzone (czarownice),

- dużą rolę odgrywa sceneria, wprowadzając elementy grozy: noc, burza,

- w dramacie szekspirowskim, nie występuje element fatum,

- bohater tragiczny (jego działanie doprowadza go do klęski).

- tematyka historyczna,

- bohater popada w konflikt z otoczeniem, ma prawo wyboru, jednak jego decyzje są błędne,

- dramat nie naśladuje natury,

Makbet, staje się ofiarą własnych halucynacji. Niszczy go żądza władzy i chęć objęcia tronu królewskiego. Działa pod wpływem wróżby, której treść nagina do wydarzeń w swoim życiu.

Ukazane są jego emocje i uczucia.

ANTYCZNA KONCEPCJA TRAGIZMU

Tragizm - "splot nieszczęśliwych okoliczności stwarzających sytuację bez wyjścia, którą charakteryzuje zaskakująca dysproporcja między problematyczną winą a straszliwą karą, przyjmowaną jednak przez winowajcę w imię jakichś względów natury filozoficznej (religijnej, społecznej, politycznej itd.); starcie równorzędnych racji moralnych, powodujące nieuchronną klęskę jednostki szlachetnej (zasadnicza cecha dramatu antycznego i klasycznego)". W "Antygonie" Sofoklesa, poznajemy bohaterów, którzy bronią własnych racji. Kreon, racji związanych z możliwością o losie poddanych, Antygona, broni praw boskich. Kieruje się miłością do brata, a także pragnie zakończyć swoją śmiercią łańcuch przeznaczenia i ominąć klątwę, jaka ciąży na rodzie Labdakidów. Wewnętrzny dramat przezywa również Hajmon, który przeciwstawia się ojcu i widzi śmierć swojej ukochanej. Śmierć syna, rozpoczyna tragedię Kreona. Ważna postacią, była także Ismena, która była przeciwieństwem Antygony. Nie potrafiła sprzeciwić się prawu stworzonemu przez Kreona i poddała się jego decyzji. Przedstawia portret kobiety, która zajmuje się domem, wychowaniem dzieci. Nie zajmuje się polityką, ani sprawami państwa. Ismena mówi do siostry: " przecież kobietą jesteś, Antygono, i z mężczyznami do walki niezdolna: nam słuchać trzeba, bo im powierzono władzę nad światem". W dramacie, Sofokles ukazał również własne poglądy. Był tradycjonalistą i ważną rolę odgrywały dla niego prawa religijne. Autor "Antygony", przeciwstawił w swojej sztuce dwa różne światopoglądy.

Cechą charakterystyczna tragizmu antycznego, była ironia tragiczna, która powodowała, że bohater uciekał od własnego przeznaczenie, tylko pozornie. Jednak swoimi życiowymi decyzjami, coraz bardziej się do swego losu zbliżał. Przykładem takim jest tragedia "Król Edyp", która przedstawia losy Edypa z rodu Labdakidów.