Po śmierci Jana III Sobieskiego na tronie polskim, po bardzo burzliwym procesie elekcji, zasiadł elektor saski Fryderyk August I, znany w Polsce jako August II Mocny. Tym samym w Polsce zaczęła władać dynastia elektorów saskich Wettinów. Królami polskim z tej dynastii byli August II oraz jego syn August III. Już początek panowania Augusta II wykazała w jak złym stanie była Rzeczpospolita, wojna z Turcją zakończyła się tylko odzyskaniem utraconego wcześniej Podola. Król był bezsilny, nie mógł nic poradzić przeciwko zwalczającym się wzajemnie magnatom, posiadaczom wielkich fortun i ziemi, czasem nawet własnego wojska, czy też jak w przypadku Radziwiłłów własnych dyplomatów. Sejm-główny organ władzy ustawodawczej był nieustannie paraliżowany przez liberum veto posłów, wszelkie próby podjęcia zmian powodowały bardzo ostre reakcje szlachty, która uznawała je za zamach na „Złotą wolność”.

Zła sytuacja wewnętrzna źle wpływała także na wojsko, które było niewielkie i słabo wyszkolone. Tymczasem sąsiedzi Rzeczpospolitej (Rosja Austria i Prusy)  coraz bardziej rośli w siłę, dbając przy okazji przy pomocy magnatów i szlachty o to by żadne zmiany wzmacniające państwo nie zostały zrealizowane.

August II jako elektor saski zaangażował się w wojnę północną (1700-1721) po stronie Rosji, nie przeszkadzało to obcym wojskom w przemarszach przez tereny Rzeczpospolitej (mimo iż nie brała udziału w wojnie). Zakończyło się to katastrofą, bowiem król szwedzki Karol XII w 1706 roku wkroczył do Warszawy i obwołała królem Stanisława Leszczyńskiego – wojewodę poznańskiego. Tron Augustowi przywrócił Piotr I Wielki, który w 1709 roku odbił Warszawę z rąk stronników króla szwedzkiego. Po powrocie do kraju August wszedł w spór ze szlachtą, która zawiązała konfederacje tarnogrodzką (1715). Car Rosji doprowadził do pokoju miedzy obiema stronami na warunkach, które były najkorzystniejsze dla niego samego (ograniczono ilość wojska, zatwierdzono przywileje szlacheckie) Całość uchwał potwierdził sejm w 1717 r., który przeszedł do historii jako Sejm Niemy, bowiem żaden poseł nie mógł się odezwać w akcie protestu. Wszelkie próby przeprowadzenia reform kończyły się zrywaniem sejmu przez szlachtę przekupiona przez sąsiadów. Po śmierci Augusta II na tron wstąpił jego syn August III (1733-63), po krótkiej wojnie domowej ze zwolennikami swojego kontrkandydata Stanisława Leszczyńskiego objął rządy w Rzeczpospolitej. Jego panowanie niewiele zmieniło w sytuacji państwa.  Król najczęściej przebywał w Saksonii, dbał tylko o własny stół i dwór. Przez tereny Polski nadal maszerowały wojska rosyjskie, grabiąc nieraz całe wsie.  Panowanie Augusta zakończyło się wraz z jego śmiercią w 1763 r. a wszelkie próby reform były skutecznie blokowane przez państwa ościenne, które oficjalnie podpisując w 1732 r. traktat „trzech czarnych orłów” decydowały nie zmieniać ustroju Rzeczpospolitej. Po zakończeniu rządów dynastii Wettinów Polsce pozostało już tylko 32 lata niepodległości, co zawdzięczała w dużej mierze właśnie polityce Wettinów.