Gajusz Juliusz Cezar ( Gaius Iulius Caesar ) urodził się 13 VII 103 roku p.n.e.

zmarł 15 III 44 roku p.n.e.

- konsul w latach: 59, 48, 46-44 p.n.e.

- sprawował władze dyktatorską od 49 do 44 p.n.e., od 44 roku p.n.e. był dożywotnim dyktatorem

- w 42 roku p.n.e. senat i lud Rzymu zaliczyli go w poczet bogów jako Divus Iulius

Jego nazwisko dało rodowód późniejszemu tytułowi cesarskiemu, a nazwa Cezar była oznaczeniem najwyższego stanowiska w państwie.

Juliusz Cezar gdy miał 7 lat wziął za małżonkę córkę Korneliusza Cynny. W 82 roku p.n.e. wyjęto go spod prawa po wygranej optymatów w wojnie domowej. W 68 roku p.n.e. wziął za żonę Pompeję, a 9 lat później wziął za żonę Kalpurnię. W 63 roku p.n.e. wybrano go na najwyższego pontyfika (kapłana). W 61 roku p.n.e. otrzymał tytuł namiestnika Hiszpanii Dalszej, poprowadził wyprawy przeciw ludom zamieszkującym Lutyzanię i Galację. W 60 roku p.n.e. gdy powstał pierwszy triumwirat, Cezar był jego członkiem. W 59 roku p.n.e. został wybrany konsulem i został namiestnikiem Galii. W 58 roku p.n.e. podporządkował władzy Rzymu całą Galię ( krainy między Atlantykiem a Renem - dzisiejsza Francja) W 56 roku p.n.e. triumwirat został rozwiązany. Przekroczenie przez Cezara rzeki Rubikon w 49 roku p.n.e. oznaczało początek wojny domowej (wtedy miał powiedzieć - "alea acta est" -czyli "kości zostały rzucone"). W starciu pod Farsalos w 48 roku p.n.e. rozgromił siły Pompejusza, który niebawem padł ofiarą morderstwa z ręki brata Kleopatry VII - Ptolomeusza. W 47 roku p.n.e. Cezar wygrał kampanię w Egipcie, a następnie powrócił do Rzymu. Potem wygrał z królem Pontu w bitwie pod Zelą w Azji Mniejszej. W 46 roku p.n.e. pokonał wojska wierne rządowi w Afryce, a w marcu następnego roku pokonał armię dowodzoną przez synów Pompejusza w bitwie pod Mundą w Hiszpanii. 15 marca 44 roku p.n.e. został zamordowany w trakcie Idów Marcowych w sali, gdzie zbierał się senat. Znane są słowa, które wypowiedział w momencie śmierci: "Et tu Brute contra me?" (I Ty Brutusie przeciwko mnie?) Był słynnym wodzem i cenionym politykiem. Pozostawił także po sobie takie dzieła literatury jak: "Pamiętniki o wojnie z Galami" i " Pamiętniki o wojnie domowej"; Cezar był także twórcą kalendarza juliańskiego.

Oktawian August ( właściwe nazwisko Gaius Octavius ) urodzony 29 IX 63 roku p.n.e.

zmarł 19 VIII 14 roku n.e.

- od 44 roku p.n.e. przybrał nazwisko Gaius Iulius Caesar ( Octavianus )

- po śmierci zaliczono go w poczet bogów jako Divus Augustus

- rządził do 16 I 27 roku p.n.e.

Oktawian August to siostrzeniec Gajusza Juliusza Cezara i dziedzic jego majątku. W 43 roku p.n.e. wszedł do II triumwiratu z wraz Antoniuszem i Lepidusem. W 42 roku p.n.e. wygrali wspólnie pod Filippi z Markiem Brutusem i Gajuszem Kasjuszem. Po wygranej bitwie podzielili się wpływami w Imperium Rzymskim. Niebawem wybuchła wojna domowa, której przyczyną był spór pomiędzy Oktawianem i Antoniuszem. W bitwie morskiej pod Akcjum w 31 roku p.n.e. zwyciężył Oktawian, po czym popłynął do Egiptu, a konkretnie do Aleksandrii. Przegrani Antoniusz i Kleopatra odebrali sobie życie. Egipt od tej pory był prowincją rzymską, a Oktawian został konsulem w 29 roku p.n.e. Po zwycięstwie Oktawian powrócił do Rzymu, gdzie w 28 roku p.n.e. otrzymał tytuł Princeps Senatus - przywódcy senatu. Oktawian miał zamiar porzucenia polityki, ale za namową senatu porzucił ów pomysł i wyraził zgodę na czuwanie nad tymi prowincjami, które nie były bezpieczne. Senat 16 I 27 roku p.n.e. obdarzył go przydomkiem Augustus, w ramach wdzięczności dla Oktawiana. Odtąd tytuł władcy brzmiał Imperator Ceasar Augustus, a dzień 16 stycznia 27 roku p.n.e. jest uznawany za oficjalny początek Cesarstwa Rzymskiego. Od 12 roku p.n.e. Augusta mianowano najwyższym kapłanem. W 2 roku p.n.e. uzyskał tytuł ojca narodu. Wtedy to narodził się pryncypat. Epoka rządów Oktawiana Augusta to czas zdobyczy terytorialnych Rzymu, gdyż Oktawian podbił więcej terenów niż jego poprzednicy. Temu też cesarzowi zawdzięcza się pokój, stabilizację, dobrobyt i rozwój kultury. Czasy panowania Oktawiana Augusta to okres działalności największych rzymskich pisarzy antycznych. Oktawian dokonał także podziału administracyjnego miasta Rzym na 14 regionów, był twórcą straży pożarnej, zbudował nowe akwedukty, liczne świątynie, w tym również Panteon. Za panowania Oktawiana Augusta została zbudowana I-wsza duża łaźnia publiczna i I-wsza otwarta biblioteka. Można więc rzec, że August zastał Rzym ceglany a zostawił marmurowy. Oktawian August zmarł w wieku 76 lat w niewielkim mieście Nola w Kampanii.

TyberiuszTyberius Claudius Nero ) urodził się 16 XI 42 roku p.n.e.

zmarł 16 III 37 roku n.e.

- rządził jako Tyberius Caesar Augustus od 14 roku n.e. do śmierci

Tyberiusz objął tron cesarski w wieku 55 lat. Był przybranym synem i następcą Augusta. Rządy rozpoczął 17 IX 14 roku. Podczas rządów Tyberiusza terytorium Rzymu poszerzyło się o Kapadocję i Kommagenę nad rzeką Eufrat. Tyberiusz ściśle przestrzegał rady Augusta, aby nie rozszerzać terytorialnego zasięgu imperium. Jego zasługą było umocnienie granicy nad rzekami Ren i Eufrat, stłumienie rebelii w Galii i Afryce, zwiększenie wpływów Rzymu w Tracji. Tyberiusz był kontynuatorem polityki wewnętrznej Augusta, stworzył gwardię cesarską (pretorian). Zmarł w Misenum 16 III 37 roku mając 78 lat. Nie do końca wyjaśniono w jakich okolicznościach zmarł.

KaligulaGaius Iulius Caesar ) urodził się 31 VIII 12 roku

zmarł 24 I 41 roku

- rządził od 18 III 37 r. jako Gaius Iulius Caesar Augustus Germanicus

Po nie wyjaśnionym zgonie Tyberiusza, do której być może przyczynił się również Kaligula, objął przy wsparciu Makrona władzę imperatora i trybuna ludowego, urząd najwyższego kapłana oraz tytuł augusta. Na cześć ojca zamordowanego w okresie rządów Tyberiusza wymógł na senacie zmianę nazwy miesiąca września z September na Germanicus. Udzielił amnestii osobom zesłanym z powodów związanych z polityką, następnie spalił na oczach ludu dokumenty sprawy sądowej , które dotyczyły jego brata i matki, wprowadził ulgi podatkowe, wypędził ze stolicy ekwitów, a ludność mówiła z uznaniem o urządzanych przez cesarza igrzyskach. W 37 r. gdy Kaligula ciężko zachorował, ludność Rzymu pogrążyła się w rozpaczy. Ludzie składali błagalne ofiary i przysięgali, że są gotowi umrzeć byle tylko cesarz wyzdrowiał. Jak się okazało powrót Kaliguli do zdrowia miał się negatywnie odbić na jego późniejszych rządach. Między innymi nakazał Tyberiuszowi Gemellusowi i Makronowi popełnić samobójstwo, a wszystkim tym, którzy składali przysięgi w trakcie jego choroby nakazał je spełnić. Kaligula rozpoczął prowadzić dostatni i marnotrawczy żywot, w wyniku którego lekkomyślnie wydał wszystkie fundusze zgromadzone przez Tyberiusza. W 39 roku podążył do Germanii, skąd później wrócił do Syrakuz. Dał rozkaz zabójstwa swego gościa - króla Mauretanii, wnuka Antoniusza i Kleopatry. Następnie wrócił do Rzymu, w którym panowała atmosfera terroru i strachu potęgowana przez niesprawiedliwe sądy. Kaligula, którego wcześniej wszyscy kochali, został znienawidzony przez ludność Rzymu. Pycha cesarza sprawiła, że sam w końcu uznał się za boga i nakazał zbudować świątynie, w których miano go czcić. Jego niesprawiedliwe rządy doprowadziły do tego, że zginął zamordowany 24 stycznia 41 roku z rąk swoich dwóch oficerów gwardii przybocznej - Kasjusza Cherea i Korneliusza Sabinusa.

Klaudiusz ( Tiberius Claudius Nero Drusus ) urodził się 1 I 10 roku p.n.e.

zmarł 13 X 54 roku

- rządził od 25 I 41 roku jako Tyberius Claudius Caesar Augustus Germanicus

- po śmierci zaliczono go do grona bogów pod nazwą Divusa Claudiusa

Tylko dzięki przypadkowi Klaudiusz nie podzielił losu Kaliguli i nie zginął z rąk spiskowców. Po mordzie na Kaliguli senat myślał kogo obrać nowym cesarzem. Każdy zapomniał o Klaudiuszu, który nigdy nie cieszył się uznaniem. Jeden z gwardzistów znalazł go ukrywającego się i powitał jako Cezara i w ten sposób Klaudiusz będąc wspieranym przez armię i Heroda Agryppę został obrany cesarzem. Był wtedy człowiekiem pięćdziesięcioletnim. Klaudiusz nie był popularny wśród ludu rzymskiego, o czym świadczą przekłady historyków i pisarzy żyjących w latach jego panowania. Zabójcy Kaliguli czekał wyrok śmierci, została dokonana rewizja procesów, przejrzano listy uwięzionych a następnie zwolniono każdego niesprawiedliwie osądzonego człowieka. W 42 roku został stłumiony bunt zwolenników ustroju republikańskiego, a został powołany nowy, inny system rządów, który okazał się być bardziej skuteczny od poprzedniego. Klaudiusz z chęcią nadawał prawo obywatelstwa mieszkańcom prowincji. W 43 roku zdołał podbić Brytanię i Mauretanię, a w 46 roku Trację. W czasach jego rządów zbudowano w Rzymie dużo budynków użyteczności publicznej. Zgon Klaudiusza miał miejsce 13 X 54 roku n.e. po wielkiej biesiadzie. Przypuszczalnie został otruty, na co wskazywałoby jego całonocne cierpienie przed śmiercią. Zmarł w wieku 64 lat.

Neron ( Lucius Domitius Ahenobarbus ) urodził się 15 XII 37 roku

zmarł 9 VI 68 roku

- od 1 III 50 roku Nero Claudius Drusus Germanicus

- rządził od 13 X 54 roku do śmierci jako Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus

Po zgonie Klaudiusza rządy w Rzymie przejął Neron, jeden z wychowanków znanego Seneki. Miał wtedy dopiero 17 lat i ludność Rzym pokładała w nim duże nadzieje. Został mu nadany tytuł augusta i wszystkie godności, którymi cieszyli się jego poprzednicy. Początkowo jednak pełnił tylko rolę reprezentacyjną. Fraktyczne rządy w Rzymie sprawowali jego wychowawca Seneka i Agrypina - matka cesarza, którzy ze sobą nieustannie walczyli. Matka Nerona po sporach z synem utraciła swoje wpływy, wkrótce też została oddalona z Palatynu. Tymczasem armia rzymska odnosiła zwycięstwa w Armenii, została także wzmocniona granica w delcie rzeki Ren. W prowincjach było spokojnie , a w Rzymie organizowano liczne igrzyska. Cesarz bał się Agryppiny, z tego też powodu, namówiony przez swą kochankę Poppeę nakazał zabić matkę. W 59 roku Neron aby dodać sobie splendoru ustanowił święto Juvenaliów, a w 60 roku tzw. Neronia - czyli igrzyska olimpijskie, które wzorowano na olimpiadach greckich. W 61 roku brutalnie stłumiono bunt, jaki wybuchł przeciwko władzy rzymskiej w Brytanii. Tymczasem Neron rozwiódł się ze swą żoną Oktawią wziął za żonę swą dotychczasową kochankę Poppeę. Niebawem Oktawia została zabita z rozkazu Nerona. Od tej pory Neron nie spiesząc się, ale będąc bardzo dokładnym, zaczął wprowadzać rządy terroru poprzez mordy na niechętnych mu senatorach i przeciwnikach jego rządów. W 63 roku w Rzymie wybuchł wielki pożar, na wskutek którego bardzo duża część miasta została w gruzach. O podpalenie Rzymu oskarżono chrześcijan. Nie jest wyjaśnione czy Rzym został podpalony z rozkazu Nerona, czy też nie. Przypuszczalnie nie dał takiego rozkazu. Rok 65 zapisał się w historii Rzymu bardzo krwawo, gdyż miasto znów ogarnęła kolejna fala mordów. Spisek przeciwko cesarzowi, jaki został wykryty, szybko i brutalnie stłumiono. Także Neron, podobnie jak wcześniej Kaligula zmienił nazwę miesiąca, w tym jednak przypadku chodziło o miesiąc kwiecień, który odtąd zwać się miał Neronius. Niebawem zmarła żona cesarza - Poppea, a Neron znów się ożenił się w 66 roku. Potem cesarz wyruszył do Grecji. W międzyczasie miały miejsce powstania w Galii i Judei. Cezar został zmuszony w 68 roku do powrotu do Rzymu. Jego rządy nie cieszyły się popularnością, a lud rzymski miał dość władzy Nerona. Nowym cezarem został okrzyknięty generał Galba. Szukano Nerona, ale ten odebrał sobie życie. Był wtedy człowiekiem 31-letnim. Jego osoba stała się dla potomnych uosobieniem zła, brutalności i niesprawiedliwości.

Galba ( Servius Sulpicius Galba ) urodzony 25 XII 3 roku p.n.e.

Zmarł 15 I 69 roku n.e.

- rządził od 9 VI 68 roku do 15 I 69 roku jako Servius Galba Imperator Caesar Augustus

Galba wywodził się ze świetnego rodu arystokratycznego, którego sława przypadała na czasy republiki. Galbę faworyzował Tyberiusz, dzięki któremu został pretorem, a następnie namiestnikiem Akwitanii. W 35 r. został konsulem, a w czasach rządów Kaliguli został namiestnikiem Germanii Górnej nad Renem. Gdy panował Klaudiusz, Galba dzierżył władzę namiestnika Afryki. Neron udzielił mu namiestnictwo Hiszpanii Tarrakońskiej. Galba, namówiony przez swoich doradców i namiestnika Galii Lugduńskiej Juliusza Windeksa sprzeciwił się władzy Nerona. 9 VI 68 roku n.e. podlegli mu żołnierze ogłosili go imperatorem, a 16 VI, w momencie gdy okazało się prawdą, że Neron faktycznie nie żyje, senat ogłosił Galbę cezarem. Galba nie był stworzony do rządzenia, nie miał ku temu odpowiednich predyspozycji. Z jego rozkazu zabito niemal 7000 mężczyzn, którzy sami, bez rozkazu chcieli utworzyć nowy legion. Galba poczytał to jako bunt. Z jego rozkazu odwołano wielu dowódców straży pretoriańskiej, została także utworzona komisja, która miała odzyskać cały majątek państwa rozdany w czasach rządów Nerona. Przez to wywołał niechęć do swej osoby u prawie każdego mieszkańca Rzymu. Wkrótce podzielił los wielu z jego poprzedników. Zamordowano go 15 I 69 roku w czasie rozruchów ulicznych, na których lud chciał wybrać nowego władcę. Również tego dnia zginął także pupil Galby - Pizon. Galba w momencie śmierci miał 72 lata.

Othon ( Marcus Salvio Otho ) urodzony 28 IV 32 roku

zmarł 16 IV 69 roku

- rządził od 15 I 69 roku pod nazwą Imperator Marcus Otho Caesar Augustus

Korzenie rodu Othona sięgały daleko, jeszcze do czasów Etrusków. Othon był jednym z dobrych przyjaciół Nerona, a jego małżonką była Poppea. Jego kariera polityczna zaczęła się od urzędu konsula. Następnie dano mu namiestnictwo Afryki, a później dowództwo armii na terenach dzisiejszej Jugosławii. W 59 roku z rozkazu Nerona musiał odejść na "honorowe wygnanie" i został namiestnikiem Luzytanii. W 68 roku był jednym z tych, którzy pierwsi stanęli po stronie Galby. Po objęciu rządów przez Galbę przybył do Rzymu i był jego bliskim pomocnikiem. Pierwotnie Othon miał być następcą nowo obranego cesarza, lecz Galba dokonał adopcji Pizona, którego uczynił swoim następcą. Othon przyjął więc wtedy postawę wyczekującą, w międzyczasie pozyskując względy ludu rzymskiego i dowódców straży pretoriańskiej. 15 I 69 roku dokonano przewrotu w stolicy. W tym czasie imperium miało aż 4 cezarów: Galbę, Pizona, Othona, który został obwołany cesarzem w barakach straży pretoriańskiej, oraz Alus Witeliusz, którego uznały za cezara legiony stacjonujące nad Renem już 2 stycznia. Po zamieszkach w stolicy, w wyniku których zginęli Galba i Pizon, na placu boju zostali tylko Othon i Alus Witeliusz. Othona okrzyknięto imperatorem również w Rzymie. Othon mając na uwadze błędy jakie popełnił kiedyś Neron, pragnął przywrócić spokój w mieście i kaptował wszystkich ludzi, szczególnie gdy dowiedział się o idącej w kierunku Italii armii dowodzonej przez Witeliusza. Rozgorzała wojna wewnętrzna, a Othon ustąpił z Rzymu 14 III 69 roku Dokładnie w miesiąc później, 14 IV miało miejsce rozstrzygające starcie pod Bedriakum. Wojska Othona wygrywały, lecz cesarz, który pragnął by bratobójczy konflikt skończył się popełnił samobójstwo. Zmarł mając 37 lat.

Witeliusz ( Aulus Vitellius ) urodzony 7 lub 24 IX 15 roku

zmarł 21 XII 69 roku

- rządził od 2 I 69 roku do śmierci jako Aulus Vitellius Augustus Imperator Germanicus

Ojciec Witeliusza był znakomitym dowódcą w okresie rządów Tyberiusza. Kaligula, Klaudiusz i Neron doceniali go jako znawcę wyścigów rydwanów i dobrego gracza w kości. W latach 60 i 61 Witeliusz dzierżył namiestnictwo Afryki, a od 68 roku Germani Dolnej. Otrzymawszy wiadomość o prawdopodobnej śmierci Galby, wojska stacjonujące nad Renem uznały go za cesarza. Po rzeczywistej śmierci Galby rozgorzała wojna wewnątrz imperium między Witeliuszem a Othonem. Gdy Othon popełnił samobójstwo cezarem został już tylko Witeliusz. Jego pierwszym posunięciem było zwolnienie pretorianów, obawiał się bowiem zamieszek i buntu z ich strony. Później przegrupował wojska w Hiszpanii, Germani i Brytanii, a następnie przyjechał do Rzymu. Tymczasem 2 legiony w egipskim mieście Aleksandria uznały za cezara Flawiusza Wespazjana, który był legatem i wodzem armii w Judei. Rzym doświadczył kolejnej wojny domowej. Witeliusz był skłonny do abdykacji, ale przekonany przez swych żołnierzy porzucił ów pomysł. Tymczasem za Wespazjanem stanęły prowincje na wschodzie imperium. 21 XII 69 roku Witeliusz padł zamordowany na Forum. Zginął w wieku 54 lat.

Wespazjan ( Flavius Vespasianus ) urodził się 17 XI 9 roku

zmarł 24 VI 79 roku

- rządził od 1 VII 69 roku do śmierci jako Imperator Caesar Vespasinus Augustus

- po śmierci w gronie bogów jako Divus Vespasianus

1 lipca ogłoszono go cezarem i niebawem pod jego dowództwem było 8 legionów. Wespazjan wywodził się z rodu o tradycjach handlowych, a dopiero jego brat zaczął brać czynny udział w życiu politycznym. Wespazjan, dzięki matce także zaczął parać się polityką. Pierwotnie był oficerem, a następnie po kolei kwestorem, edylem, pretorem. Był także później członkiem senatu, a w 39 roku objął dowództwo legionu II Augustusa. W cztery lata później walcząc podczas najazdu na Brytanię zdobył sławę i wysokie odznaczenia. W 51 r. objął urząd konsula, a kiedy Klaudiusz wziął za żonę Agrypinę, Wespazjan chwilowo przestał brać udział w życiu politycznym. Dopiero w okresie rządów Nerona objął namiestnictwo Afryki. W 66 roku towarzyszył Neronowi w jego wyprawie po Grecji, odsunięto go jednak od spraw dworskich. W rok później dowodził 3 legionami, które tłumiły rebelię w Judei. Później wrócił by dokończyć kampanię w Galii, a następnie powrócił do Afryki, w celu pomocy swojemu synowi Tytusowi w starciach z rebeliantami. Po zamieszkach w Rzymie okrzyknięto go cesarzem. Do 20 grudnia po stronie Wespazjana stanęły prowincje leżące na wschodzie imperium. Po mordzie na Witeliuszu, Wespazjana ogłoszono imperatorem przez senat 22 XII 69 roku Od tej pory jego miejscem pobytu była Aleksandria. W 70 roku wyruszył do Rzymu, gdzie został uroczyście przywitany. Wespazjan rozpoczął odbudowę ekonomiczną państwa spustoszonego bratobójczymi walkami i rozrzutnym życiem jego poprzedników. Na początku dokonał reformy pieniądza, potem odnowił wieczne miasto, wybudował tam m.in. Amfiteatr Flawiuszów. Był także twórcą pierwszego w Rzymie uniwersytetu. W 71 roku syn Wespazjana doprowadził do końca starć w Judei. Wespazjan w okresie swych rządów nadał dużą ilość obywatelstw. Jego rządy były sprawiedliwe, a sam cesarz okazywał zrozumienie dla spraw publicznych. Zakazał między innymi procesów politycznych, liczył się także ze zdaniem senatu. Zmarł 24 VI 79 roku mając 70 lat.

Tytus ( Flavius Vespasianus ) urodził się 30 XII 39 roku

zmarł 13 IX 81 roku

- rządził od 24 VI 79 roku do śmierci jako Imperator Titus Caesar Vespasianus Augustus

- zaliczono go do grona bogów

Tytus był synem cesarza Wespazjana. Był wychowywany wraz z Brytanikiem - synem cesarza Klaudiusza. Gdy otruto syna cesarza opuścił dwór cesarski i oddał się jedynie studiom. W 57 roku wszedł w szeregi jednego z legionów stacjonujących nad Renem. Dwa lata później przybył do Rzymu. Później brał udział w walkach w Judei, gdzie pomagał swemu ojcu w tłumieniu rebelii. W 71 roku gdy stłumiono powstanie Tytus w triumfie przyjechał do stolicy, gdzie wybudowano na cześć jego wkroczenia imponujący łuk triumfalny. W trakcie swojej kariery politycznej Tytus obdarowany został godnością trybuna ludowego, konsula, a także prefekta straży pretoriańskiej. Po śmierci Wespazjana Tytus został obwołany cesarzem. Okres jego rządów obfitował w niesamowite wydarzenia. Najpierw wybuchł Wezuwiusz, potem przyszła epidemia i kolejny pożar Rzymu (choć nie tak wielki jak pożar z czasów panowania Nerona). Tytus zajął się wtedy pomocą dla poszkodowanych oraz odbudową zniszczonego mienia. W międzyczasie zakończono budowę Amfiteatru Flawiuszy, który znany jest w dzisiejszych czasach pod nazwą Koloseum. Zgon Tytusa miał miejsce 13 IX 81 roku Żył 42 lata, okres jego rządów trwał krótko - niewiele ponad 2 lata.

Domicjan ( Titus Flavius Domitianus ) urodził się 24 X 54 roku

zmarł 18 IX 96 roku

- rządził od 14 IX 81 roku pod nazwą Imperator Caesar Domitianus Augustus

Domicjan również był potomkiem Wespazjana. W 70 roku rządził Rzymem, w okresie podróży jego ojca do wiecznego miasta. Ze względu na dużą ilość błędów o co prawda niewielkiej wadze został przez ojca zganiony i musiał usunąć się na pewien okres z polityki. W 85 roku był pierwszym w historii Rzymu cenzorem, a na jego cześć nazwę miesiąca Październik została zmieniona na Domitrianus. Nie cieszył się poparciem członków senatu i wpływowych rzymskich rodzin, wręcz przeciwnie, jego czyny budziły nieufność, niechęć oraz wrogą mu postawę. W 87 roku wybuchł pierwszy bunt, który brutalnie stłumiono. Domicjan umiał jednak przychylnie ku sobie nastawić niższe warstwy społeczeństwa dając im tzw. panem et circenses (chleba i igrzysk). W okresie jego rządów w Rzymie powstało wiele wspaniałych budowli, np. świątynie Wespazjana i świątynie rodu Flawiuszów. W 86 roku rozpoczął igrzyska ku czci boga Jowisza. Dzięki niemu rozwinęły się w Rzymie biblioteki, gdyż cesarz sprowadzał dzieła z całego świata. Podczas jego rządów legiony biły się przeważnie w Brytanii oraz nad Dolnym i Górnym Dunajem. Większość z owych bojów zakończyła się zwycięstwem Rzymu. W 86 i 88 roku cesarz poprowadził dwie kampanie przeciwko Dakom, jednak nie osiągnął w nich całkowitego sukcesu. W 89 roku cesarz wrócił do Rzymu, a w 92 roku poprowadził wyprawy przeciwko Sarmatom nad Dunajem. Podejrzliwość, oskarżenia i nieudane romanse Domicjana wywołały wobec niego gniew ze strony senatorów i znaczących rzymskich rodów. Zamordowano go 18 IX 96 roku w jego pałacu. Był wtedy człowiekiem 42-letnim.

Nerwa ( Marcus Cocceius Nerva ) urodził się 8 XI 30 roku

zmarł 25 I 98 roku

- rządził od 18 IX 96 roku do śmierci jako Imperator Nerva Caesar Augustus

- zaliczono go do grona bogów

Nerwa wywodził się ze starej rodziny arystokratycznej. Jako młody człowiek był jednym z towarzyszy Nerona. W 71 roku mianowano go konsulem. Po śmierci cesarza Domicjana z woli senatu został cezarem. Tymczasem za nieważne uznano każdy rozkaz jaki wydał w okresie swego panowania Domicjan. Nerwa udzielił amnestii każdemu, na kim ciążył wyrok wygnania, wstrzymał procesy o obrazę majestatu, ukarał także karą śmierci dużą ilość permanentnych donosicieli. Jego zasługą była odbudowa skarbu państwa. W trakcie swych rządów anulował podatki pobierane od ludności żydowskiej, przywrócił panem et circenses, zmniejszył także ilość plebejuszy w Rzymie, dzięki temu, że nadał im działki, które mogli uprawiać. Nerwa stworzył także fundusz alimentacyjny, który wspierał najuboższych. Aby zapewnić ciągłość rządów i uniknąć kolejnych walk o władzę, jaka mogłaby wyniknąć po jego śmierci usynowił Marka Ulpiusza Trajana, który został jego sukcesorem. Zmarł 25 I 98 roku w wieku 68 lat. Od czasów jego rządów rozpoczyna się tak zwany złoty wiek cesarstwa rzymskiego.

Trajan ( Marcus Ulpius Traianus ) urodził się 18 IX 53 roku

zmarł 8 VIII 117 roku

- rządził od 27 I 98 roku jako Imperator Caesar Nerva Traianus Augustus

- zaliczono go do grona bogów

- Dewiza rządów Trajana brzmiała: "Chcę być takim cesarzem dla obywateli jakiego chciałbym mieć cesarza będąc obywatelem."

W 99 roku wjechał w triumfie do Rzymu. Trajan był w rzeczy samej typem żołnierza z wychowania, kariery, osobowości, zamiłowań i mentalności. Zaletą Trajana był jasny ogląd sytuacji, jego szybkość podejmowania decyzji i energia w działaniach. W 101 roku wysłał wojska rzymskie liczące 11 legionów przeciwko plemieniu Daków. Po roku walk król Dacji Decebal poprosił o pokój. Konflikt z Dakami skończył się ostatecznie w kilka lat później, po 4-letniej przerwie , po której Dakowie złamali warunki zawartego wcześniej pokoju. W 106 roku Rzymianom udało się zdobyć stolicę Dacji, gdzie utworzyli nową rzymską prowincję. Zaś król Daków - Decebal odebrał sobie życie. Także w tym samym roku została utworzona nowa prowincja - Arabia. Trajan okazał się być wielkim budowniczym swego państwa. W okresie jego rządów powstała w imperium duża ilość mostów, dróg, pomników i świątyń. Cień na to kładzie jedynie przemoc wobec chrześcijan, na którą cesarz udzielił zezwolenia. W 113 roku Trajan znów opuścił stolicę, a na wiosnę kolejnego roku rozpoczął walki w Armenii, którą szybko podbił, po czym zorganizował jako nową rzymską prowincję. W 115 roku zajął północną i wschodnią Mezopotamię, a następnie kraj Partów i gdzie powstała prowincja Asyria. Tymczasem w Afryce wybuchła rebelia, jednak rebelianci zostali pobici, przez cesarskich namiestników. W 117 roku cesarz zaniemógł w trakcie oblężenia twierdzy Hatra. Wtedy więc pozostawił dowództwo nad wojskiem rzymskim swojemu krewnemu Hadrianowi i podążył do Antiochii. W trakcie powrotu do stolicy zmarł 9 sierpnia 117 roku. Zdarzyło się to w mieście Selinus na wybrzeżu Cylicji.

Hadrian ( Publius Aelius Hadrianus ) urodził się 24 I 76 roku

zmarł 10 VII 138 roku

- rządził od 11 VIII 117 roku do śmierci jako Imperator Caesar Traianus Hadrianus Augustus

- zaliczono go do grona bogów

Kariera Hadriana miała niesamowite tempo. Uczestniczył w ekspedycji do Dacji, w trakcie której dwukrotnie odznaczono go za jego męstwo. Hadrian miał w ręku liczne wysokie urzędy i był członkiem senatu. W kolejnej ekspedycji przeciwko Dakom uczestniczył w walkach z Sarmatami przybyłymi zza rzeki Dunaj. W 108 roku został mianowany konsulem, a w kilka lat później uczestniczył w walkach w Armenii i Mezopotamii. W 117 roku gdy imperator podjął decyzję o powrocie do stolicy, Hadrian został namiestnikiem Syrii oraz dowódcą armii nad Eufratem. Władzę przejął w spokoju i bez zamieszek. Rozpoczynał panowanie w wieku 41 lat. Hadrianowi udało się zakończyć walki z Partią, po czym wyruszył nad dolny Dunaj w celu obrony Dacji przed plemieniem Roksolanów. Tymczasem w stolicy został wykryty spisek, jednak senatorzy zapobiegli jego rozprzestrzenianiu się i zgładzili spiskowców. Cesarz powrócił do Rzymu w 118 roku. W trzy lata później zaczął swoją wyprawę po prowincjach imperium. Wpierw wyruszył do Galii, następnie do Brytanii, zimą na przełomie 122/123 do Hiszpanii a następnie do Mauretanii. Później wyruszył przez Kretę i Azję Mniejszą nad rzekę Eufrat, w celu zażegnania konfliktu z Partami. W 124 roku przybył do prowincji na Bałkanach, a następnie przez Ateny wrócił do stolicy. W 128 roku wybrał się do Afryki, stamtąd do Jerozolimy, Syrii i Egiptu. W 131 roku miał zamiar powrócić do Rzymu, jednak w Palestynie wybuchła rebelia, dlatego też wyruszył do Judei. Starcia w Judei trwały do 135 roku, kiedy to ostatecznie buntownicy zostali pokonani. Dziełem Hadriana, tak samo jak Trajana jest wiele monumentalnych budowli , z których część przetrwała do teraz. Jego zasługą dla Rzymu była także reforma armii. Ostatnie lata panowania Hadriana upłynęły dla niego w nienajlepszym zdrowiu. Jego zgon miał miejsce w Bajach nad Zatoką Neapolitańską 10 VII 138 roku. Liczył sobie wtedy 63 lata.

Antonius Pius ( Titus Aurelius Fulvus Boionius Arrius Antonius ) urodzony 19 IX 86 roku

zmarł 7 III 161 roku

- rządził od 10 lipca 138 roku jako: Imperator Titus Aelius Caesar Hadrianus Antonius Augustus Pius

- wliczono go do grona bogów.

Antonius Pius wywodził się z rodziny arystokratycznej. Przez długi okres czasu był członkiem rady przybocznej Hadriana. Urzędy i godności zdobywał stopniowo. Wpierw, w okresie panowania Hadriana był konsulem, potem objął namiestnictwo prowincji Azji, po czym był członkiem rady cesarza. Na początku jego rządów w Bretanii wybuchły walki. Cesarz przeniósł linię graniczną o 120 km na północ i tam wybudował następne pasmo fortyfikacji. W okresie jego panowania rozpoczęto wzmacnianie linii granicznych całego imperium. W czasie rządów Antoniusa zbudowano dużą ilość świątyni i budynków użyteczności publicznej. Cesarz ufundował także zasiłki dla biednych dziewcząt. W okresie rządów Antoninusa można było zauważyć rozwój literatura i historiografii. Jego panowanie było czasem spokoju i potrzebnej imperium stabilizacji. Antoninus zmarł 7 III 161 roku w swoim dość biednym pałacu Lorium mając 75 lat. Zostało po nim dwóch synów, którzy byli adoptowani z rozkazu Hadriana.

Lucjusz Werus ( Lucius Ceionius Commodus ) urodził się 15 XII 130 roku

zmarł na początku II 169 roku

- rządził jako Imperator Caesar Lucius Aurelius Verus Augustus

- zaliczono go do grona bogów

Po Antoninusie Piusie władzę w cesarstwie przejęli jego dwaj adoptowani synowie - Marek Anniusz i Lucjusz Kommodus. Rządzili wspólnie i zgodnie, jak się przynajmniej mogło wydawać. Był to pierwszy okres w historii Rzymu, kiedy dwóch współrządzących cesarzy nie zwalczało się, a wręcz przeciwnie wspierało się wzajemnie. Lucjusz Werus wywodził się z bogatego rodu arystokratycznego. Marek Anniusz był jego towarzyszem dzieciństwa, razem z nim również pobierał nauki. Jego władza nie cieszyła się popularnością, ze względu na fakt, że utożsamiany był z Neronem, na co rzutowała jego data urodzenia i horoskop. Zaczął swe współrządy z Anniuszem na jego prośbę. W 161 roku udał się do Syrii, w której znów zostały rozpoczęte walki z Partami. Werus nie brał jednak udziału w starciach zbrojnych, zajmując się wtedy swoimi osobistymi sprawami. Podlegli mu dowódcy zwyciężyli w walce z Partami, w wyniku czego Monarchia Partyjska poprosiła o zawarcie pokoju. W 166 roku wojska Werusa wróciły do Italii. Tymczasem wybuchła wielka zaraza, której skutki odbiły się na późniejszej historii Rzymu. Werus przebywając w Rzymie prowadził dość rozrywkowy tryb życia. Tymczasem w 167 roku Germanie zaatakowali imperium, przez co obydwaj rządzący zmuszeni byli ruszyć na miejsce boju by objąć dowództwo nad walczącymi z najeźdźcą wojskami. Zażegnanie niebezpieczeństwa i wygrana nad Germanami były głównie zasługą Anniusza. Lucjusz Werus zdecydował się na powrót do Rzymu, lecz podczas podróży miał atak apopleksji i w ciągu kilku dni zmarł mając 39 lat.

Marek Aureliusz ( Annius Cartilus Severus ) urodził się 26 IV 121 roku

zmarł 17 III 180 roku

- rządził od 7 III 161 roku jako Imperator Caesar Marcus Aurelius Verus Augustus

- zaliczono go do grona bogów

Rodzina Marka Aureliusza pochodziła z Hiszpanii. Ojciec Marka Aureliusza zmarł we wczesnym wieku, natomiast wychowaniem chłopca zajął się jego dziadek, piastujący wtedy urzędy konsula i prefekta stolicy. Nauczycielami Marka Aureliusza byli Herodos Attykus i Korneliusz Fronton. W 138 roku Antoninus Pius adoptował Marka Aureliusza, dzięki czemu ten został jego następcą. W wieku 8 lat został członkiem saliów, gdy miał 15 lat został senatorem, natomiast godność konsula otrzymał mając 20 lat. Po zwycięstwie nad Germanami, którzy naruszyli granice cesarstwa w 168 roku i po zgonie Werusa, Aureliusz zorganizował ekspedycję przeciwko ludom mieszkającym nad Dunajem. Boje na terenie dzisiejszych Czech, Słowacji i Węgier ciągnęły się do 174 roku. Wojna zakończyła się rzymskim zwycięstwem, a pobite plemiona musiały oddać duże obszary pod władzę Rzymu. W 175 r. Awidiusz Kasjusz ogłosił się imperatorem. Aureliusz zareagował szybko, by zlikwidować wewnętrzne niebezpieczeństwo. Senat Rzymu ogłosił Awidiusza wrogiem państwa, przez co odwrócili się od niego dotychczas wierni mu żołnierze. Niebawem Awidiusz zginął, a niebezpieczeństwo wojny domowej zostało zażegnane. Aureliusz wkroczył triumfalnie do stolicy w listopadzie 176 roku. Swym następcą uczynił syna - Kommodusa, który w 177 roku towarzyszył mu w wyprawie nad Dunaj, gdzie znów doszło do krwawych walk. Nie udało się Markowi Aureliuszowi osiągnąć całkowitego zwycięstwa. Umarł w obozie wojskowym w Windobonie (dzisiejszy Wiedeń) 17 III 180 roku, z powodu zarazy, która przybyła jeszcze z armią Werusa wracającą znad Eufratu.

Kommodus ( Lucius Aelius Aurelius Commodus ) urodził się 31 VIII 161 roku

zmarł 31 XII 192 roku

- rządził od 17 III tytułując się od 180 roku do 190 roku Imperator Caesar Aurelius Commodus Antonius Augustus, a od 191 roku do 192 roku Imperator Caesar Lucius Aelius Aurelius Commodus Augustus

- wliczono go do grona bogów

Kommodus to syn Marka Aureliusza i Faustyny. Godność cezara uzyskał w 166 roku, w momencie triumfalnego wkroczenia Aureliusza do Rzymu. W 175 roku wszedł w skład kolegiów kapłańskich, a później został członkiem senatu i liderem młodzieży. Podczas buntu Kasjusza towarzyszył ojcu w wyprawie przeciwko buntownikom. Gdy miał 16 lat został konsulem, później najwyższym kapłanem, augustem i ojcem ojczyzny. W 178 roku wraz z Markiem Aureliuszem udał się nad Dunaj, gdzie uczestniczył w walkach z plemionami naddunajskimi. Rządy objął po śmierci ojca, mając 19 lat. Zarzucił walki z plemionami naddunajskimi, w wyniku czego zaprzepaścił dotychczasowe zwycięstwa. Było to niezgodne z wolą jego ojca i ludu rzymskiego. Kommudus powrócił do Rzymu, gdzie rozsądził konflikt jaki wybuchł pomiędzy jego żoną a siostrą na korzyść tej drugiej. Siostra Kommodusa zawiązała spisek przeciwko niemu, który prawie zakończył się powodzeniem. Kommodusowi jednak udało się przeżyć. Od tego momentu nastał w cesarstwie okres bezlitosnego terroru wobec wszystkich powiązanych z buntownikami ludzi i tych, którzy sprzeciwiali się władzy Kommodusa. Cesarz każdą sprawę powierzał swemu prefektowi - Perennisowi, który korzystając z pełni władzy pozbywał się swoich przeciwników. Wzbudziło to gniew żołnierzy, którzy zażądali śmierci Perennisa, na co Kommodus wydał zgodę. Państwo jednak nadal podupadało - szerzyła się korupcja, wydatki były spore, a brakowało środków na ich pokrycie. Kolejny spisek przeciwko Kommodusowi szybko wykryto, a sprawcy ponieśli karę śmierci. Nowym prefektem miasta Rzym mianowano Kleandera, który od tej pory dzierżył praktycznie niczym nie ograniczoną władzę. Człowiek ów uprawiał nagminnie sprzedaż urzędów i był sprawcą kłopotów finansowych państwa. W Rzymie niebawem doszło do rozruchów, wywołanych brakiem zboża. Z rozkazu cesarza Kleander i jego rodzina zostały wydane tłumowi na pastwę losu. Kolejne decyzje podejmowane przez Kommodusa były podejmowane w sposób irracjonalny. Cesarz dokonał zmian nazw miesięcy, nazwy stolicy, obniżki cen żywności, przez co znów zaczęło jej brakować. Jego zamiłowanie do igrzysk objawiało się w tym, że walczył niby mityczny heros ze zwierzętami na arenie i brał udział w wyścigach. Wszyscy zdawali się z postępującego szaleństwa Kommodusa. Aby przerwać jego rządy przygotowano spisek na życie Kommodusa, w wyniku którego zginął 31 XII 192 roku.

Pertynaks ( Publius Helvius Pertinax ) urodził się 1 VII 126 roku

zmarł 28 III 193 roku

- rządził od 1 I 193 roku jako Imperator Caesar Publius Helvius Pertinax Augustus

Pertynaks urodził się w niewielkiej miejscowości w Ligurii. Wpierw był nauczycielem, jednak wykonując tę pracę nie uzyskał ani bogactwa ani rozgłosu, wstąpił więc w szeregi armii i został centurionem, a następnie dowódcą kohorty jednego z legionów stacjonujących w Syrii. Sławę zdobył w walkach z Partami. Później przeniesiono go do Brytanii, a następnie nad Dunaj gdzie objął dowództwo szwadronu jazdy. W późniejszym okresie objął dowództwo floty wojennej Morza Północnego. W okresie rządów Marka Aureliusza dowodził kawalerią podczas kampanii nad Dunajem. Dzięki swym czynom został senatorem. W 175 roku dano mu w dowództwo legion, a później namiestnictwo Mezji, Dacji, a następnie Syrii. Wrócił do Rzymu w okresie panowania Kommodusa. W 185 roku objął namiestnictwo Brytanii, potem Afryki, a później uzyskał urząd prefekta Rzymu i konsula. Po zamachu na Kommodusa przybyli do niego buntownicy, którzy obwołali go cesarzem. Pertynaks nie miał ochoty przyjmować tytułu cesarza, lecz za namową członków senatu ustąpił. Pierwsze decyzje nowego cesarza rehabilitowały ludzi skazanych w okresie rządów Kommodusa, a donosicieli skazywały na banicję. Pertynaks chciał także zapełnić skarb cesarski i w tym celu dokonał licytacji majątku poprzedniego cesarza. Nie cieszył się jednak zaufaniem gwardii cesarskiej. Gdy wykryto spisek na jego życie, nie wyraził zgody na ukaranie zamachowca. Gdy w barakach straży pretoriańskiej wybuchł bunt a oni sami poszli na pałac cesarski, Pertynaks wyszedł do nich bezbronny i został zamordowany. Zginął 28 III 193 roku mając 67 lat.

Dydiusz Julian ( marcus Didius Severus Iulianus ) urodził się 24 I 133 roku

zmarł 1 VI 193 roku

- rządził od 28 III 193 roku jako Marcus Didius Severus Iulianus Augustus

Dydiusz Julian pochodził bogatej rodziny z Mediolanu. Pierwotnie pełnił różne funkcje przy namiestnikach Afryki i Grecji, a później objął dowództwo legionu XXII nad Renem, gdzie pokonał tam germańskie plemię Chauków. W późniejszym okresie sprawował rządy w prowincji Beligika i w trakcie swych rządów odparł kolejny najazd Chauków. Dzięki swoim zwycięstwom uzyskał w 175 roku tytuł konsula. Później objął namiestnictwo Dalmacji i Germanii Dolnej, a w końcu został prefektem funduszów alimentarnych w Rzymie. W chwili mordu na Pertynaksie Dydiusz pojawił się przed gmachem rzymskiego senatu, gdzie natrafił na dwóch wyższych oficerów straży pretoriańskiej, którzy zabrali Dydiusza do baraków żołnierzy straży pretoriańskiej . W koszarach spotkał się z kontrkandydatem do tronu cesarskiego, którym był Sulpicjan, piastujący wtedy tytuł prefekta stolicy. Zarówno Dydiusz jak i Sulpicjan obiecywali pretorianom duże sumy pieniędzy za wybór któregoś z nich na cesarza. Wygrał Dydiusz, który zaoferował więcej. Senat został natomiast zmuszony do obwołania Dydiusza cesarzem. Wieść o wydarzeniach w stolicy szybko dotarła do prowincji, w których niebawem pojawili się nowi ludzie, uzurpujący sobie władzę cesarską. W mieście Antiochia imperatorem obwołano Nigra, w Kornuntum nad Dunajem Lucjusza Septymiusza Sewera, a w Brytanii Decimusa Klodiusza Albina. Rzym stanął w obliczu nowej wojny domowej. Najbardziej energicznie zareagował Septymiusz, który wydał rozkaz marszu na Rzym. Dydiusz wpierw nakazał senatowi, aby ten nazwał Septymiusza wrogiem publicznym, po czym rozpoczął przygotowania do obrony miasta. Tymczasem do pretorianów dotarł list od Septymiusza, w którym było napisane, że jeśli wydadzą mu zabójców cesarza Pertynaksa, włos im z głów nie spadnie. Dydiusza pojmano i stracono. Był wtedy człowiekiem sześćdziesięcioletnim, a okres jego rządów trwał bardzo krótko, bo zaledwie 66 dni.

Septymiusz Sewer ( Lucius Septymius Severus ) urodził się 11 IV 146 roku

zmarł 4 II 211 roku

- od IV 193 r. rządził jako Imperator Caesar Lucius Septimus Severus Pertinax Augustus

- wliczono go do grona bogów.

Septymiusz Sewer urodził się w mieście Leptis Magna w Afryce, a jego ród wchodził w skład stanu ekwitów. W wieku 18 lat studiował prawo w Rzymie. Później w okresie rządów Marka Aureliusza był członkiem senatu, następnie był trybunem w wojsku, po czym został legatem namiestnika na Sardynii, a późnej w Afryce, w 174 roku objął urząd trybuna w Rzymie, a później dowództwo legionu IV Scytyjskiego. Po okresie rządów Kommodusa został mu powierzony urząd namiestnika Galii Lugduńskiej, a w 190 roku został namiestnikiem Panonii Górnej. Gdy zginął Pertynaks Septymiusz dowodził trzema legionami. Kiedy wkroczył do Rzymu ukarał pretorian będących w mieście skazując ich na banicję. Zmienił sposób w jaki dokonywano rekrutacji pretorianów. W Rzymie był tylko przez miesiąc i w tym okresie sprawił Pertynaksowi uroczysty pogrzeb. Gdy Decimus Klodiusz zrezygnował z tytułu cesarza, Septymiusz musiał wyruszyć przeciwko swemu największemu wrogowi - Nigerowi. Wojna rozpoczęła się w okolicy cieśnin Morza Czarnego. W 193 roku osobiście dowodząc armią pokonał armię Nigra prowadzoną przez Emiliana. W styczniu następnego roku miała miejsce nowa bitwa pod Kius, w wyniku której armia Nigra po długiej i uciążliwej walce zmuszona była do wycofania się. Niger stopniowo tracił poparcie, odstąpiły od niego wkrótce prowincje : Palestyna, Fenicja i Egipt. W 194 roku armia Septymiusza zatrzymała się na łańcuchu górskim Taurus, gdzie bronili się żołnierze Nigra. W 194 roku armia Septymiusza zatrzymała się na łańcuchu gór Taurus, który był całkiem dobrze broniony przez oddziały Nigra. Zwycięstwo przyniosła Septymiuszowi sama natura, bowiem na wskutek wielkiej ulewy zostały zniszczone fortyfikacje Nigra, który musiał się wycofać. Do rozstrzygającego starcia doszło w 194 roku pod Issus, gdzie po raz kolejny pogoda pomogła armii Sewera. Niger poniósł porażkę i uciekł do Antiochii, gdzie jednak został zamordowany przez ścigających go żołnierzy Sewera. W 195 roku Sewer w triumfie pociągnął z wojskiem nad Eufrat, gdzie utworzył dwie nowe prowincje. Po zakończeniu tej kampanii chciał wyeliminować Albina i w tym celu przygotował zamach na jego życie, który jednak zakończył się fiaskiem. Armia Sewera i senatorowie uznali Albina wrogiem państwa, jednak ten w 196 roku przerzucił swoją armię Galii, w której cieszył się dużym poparciem. Wybuchła nowa wojna wewnętrzna, a Sewer musiał iść wraz ze swym wojskiem spiesznym marszem z Mezopotamii aż pod same Alpy. 19 II 197 roku miała miejsce rozstrzygająca bitwa, w której zwyciężył Sewer. Po zwycięstwie imperium ogarnęła fala oskarżeń i zbrodni na przeciwnikach Sewera, której ofiarą padło m.in. 50 senatorów. W 197 roku miała miejsce kolejna wyprawa Septymiusza przeciwko Partom, którzy wykorzystując wojnę domową najechali rzymską prowincję. Wyprawa zakończyła się powodzeniem, a państwo Partów legło w gruzach. Następnie Septymiusz razem ze swymi bliskimi wyruszył w kilkuletnią podróż po prowincjach imperium, a do stolicy wrócił dopiero w 202 roku. W trakcie swej bytności w Rzymie skazał na śmierć Plautiana, swojego byłego przyjaciela, który nadużył swej władzy. Za panowania Sewera znów miały miejsce prześladowania chrześcijan. Wydawano wtedy także liczne igrzyska. W 208 roku Sewer wybrał się do Brytanii, aby pokonać szkockie plemiona. Poprowadził 3 wyprawy do Kaledonii, miał w planach jeszcze czwartą, jednak wcześniej zmarł. Jego zgon miał miejsce 4 II 211 roku. Septymiusz Sewer miał wtedy 65 lat.

Pascenniusz Niger ( Gaius Pascennius Niger Iustus ) urodził się przed 140 rokiem

zmarł jesienią 194 roku

- rządził od IV 193 r. jako Imperator Caesar Gaius Pascennius Niger Iustus Augustus

Urodzony w Italii, w mieście Akwinum. Wywodził się ze stanu ekwitów, a jego ród był średnio zamożny. Był oficerem w różnych formacjach wojskowych. W szybkim tempie awansował. W 180 roku został członkiem senatu, później uzyskał tytuł konsula, a w 183 roku został namiestnikiem Dacji. W 188 roku zwalczał rebelię w Galii, od 191 roku pełnił urząd namiestnika Syrii, a w 193 roku został obwołany przez swych żołnierzy imperatorem. Walczył z Septymiuszem Sewerem, która zakończyła się dla Nigra porażką i wreszcie śmiercią.

Klaudiusz Albin ( Decimus Clodius Albinus ) urodził się około 140 roku

zmarł 19 II 197 roku

- od wiosny 193 roku - Clodius Septymius Albinus Caesar

- od stycznia 196 roku jako Imperator Caesar Decimus Clodius Septimus Albinus Augustus

Pochodził z miasta Hudrumentum w Afryce, a jego ród był rodem senatorskim. Karierę Albina zaczęła się od służby w armii w różnych jednostkach i krainach. Szybko dostawał coraz wyższe rangi oficerskie oraz piastował urzędy, dzięki którym został później senatorem. W okresie rządów Kommodusa za zasługi w Dacji został konsulem, natomiast za zwycięskie walki z Germanami został namiestnikiem Brytanii. W 193 roku na wskutek sytuacji, jaka zaistniała w Rzymie, został okrzyknięty cezarem przez legiony znajdujące się w Brytanii. Wyraził zgodę na propozycję Septymiusza Sewera i w 193 roku został współwładcą. Gdy pojawiły się pod jego adresem oskarżenia ze strony Septymiusza Sewera, przerzucił swe wojska do Galii i zaczął wojnę. Poniósł jednak porażkę, w wyniku której stracił życie.

Geta ( Lucius Septimius Geta ) urodził się 27 V 189 roku

zmarł 26 II 212 roku

- rządził od 209 roku razem z ojcem Septymiuszem Sewerem i bratem Karakallą

- od 4 II 211 roku rządził wraz z Karakallą jako Imperator Caesar Publius Septimus Geta Augustus

Geta wychowywał się wspólnie z bratem, z którym od lat dziecięcych nie żył w dobrych stosunkach. Po śmierci Septymiusza Sewera mieli razem objąć rządy w cesarstwie. Niebawem po śmierci Septymiusza przyjechali do stolicy, po jego pogrzebie natomiast i ceremonii włączenia go do grona bogów, próbowali zdobyć poparcie senatu i ludu rzymskiego. Wysunięto wtedy także pomysł podziału imperium aby uniknąć kolejnej wojny domowej, jednak działania matki dwóch współcesarzy - Domny, sprawiły, że pomysł spalił na panewce. Bracia, wrogo do siebie nastawieni nadal prowadzili między sobą walkę, w trakcie której każdy zmierzał do eliminacji swego rywala. Bratu Gety - Karakalli udało się zmontować spisek, na wskutek którego podstępnie zwabiony do komnaty Domny, Geta został zabity przez żołnierzy. W momencie śmierci Geta miał 23 lata. Odtąd jedynym panującym w cesarstwie pozostał Karakalla.

Karakalla ( Septimus Basiamus ) urodził się 4 IV 186 roku

zmarł 9 IV 217 roku

- od 196 roku jako Marcus Aurelius Antonius Caesar

- od 198 roku jako Imperator Caesar Marcus Aurelius Antonius Augustus

- od 211 roku sprawował rządy razem z Septymiuszem Sewerem i Getą

- od 212 roku rządził razem z Getą, a po śmierci brata sam sprawował rządy.

- wliczono go do grona bogów

Po śmierci brata Karakalla był jedynym panującym w imperium. Pierwszym jego krokiem było uspokojenie żołnierzy wiernych Gecie poprzez obietnice nagród i zwiększonego żołdu. Później wygłosił mowę w senacie. Jego pierwszy rozkaz udzielał amnestii wszystkim tym, którzy zostali skazani na banicję. Równocześnie rozpoczął akcję eliminacji wszystkich stronników swego brata oraz tych, którzy w jakiś sposób mu się narazili. Kasjusz Dion - historyk żyjący w czasach Karakalli napisał, iż ofiarami prześladowań cesarza padło 20 tysięcy ludzi. Karakalla wkrótce wprowadził też nowe obciążenia podatkowe, natomiast stare zostały podwyższone. W 212 roku wydano dokument zwany Constitutio Antoniniana, na mocy którego obywatelstwo rzymskie otrzymali wszyscy mieszkańcy cesarstwa. Karakalla wprowadził także nową jednostkę monetarną. W 212 roku podjął wyprawę przeciwko germańskim Alanom oraz umocnił linię naddunajskich fortyfikacji. W roku następnym wrócił do stolicy, a w 214 roku wybrał się w podróż po cesarstwie, podczas której odwiedził Grecję, Macedonię, Troję, Azję Mniejszą i Syrię. W 215 roku przybył do Aleksandrii, w której nakazał zabicie kilku tysięcy młodych chłopców, których miał wybrać do własnej falangi. Na wiosnę 216 roku podjął ekspedycję przeciwko Partom. W jej trakcie siał spustoszenie, a na leża zimowe zatrzymał się w Edessie. 9 IV 217 r. przybył do miasta Karre, gdzie tego samego dnia został zabity przez jednego z żołnierzy własnej straży przybocznej - Marcjallisa, który prawdopodobnie dokonał tego czynu kierując się osobistymi motywami.

Makrynus ( Marcus Opellius Macrianus ) urodził się około 164 roku

zmarł 8 IV 218 roku

- rządził od 11 IV 217 roku jako Imperator Caesar Marcus Opellius Marcianus Augustus

Makrynus urodził się w Cezarei. Zdobył wykształcenie prawnicze, a później pracował w stolicy. W trakcie jednego z procesów zwrócił na niego uwagę Palautian, który dał Makrynusowi dobrą posadę w swoich dobrach. Po śmierci swego mentora Makrynusowi oddano w zarządzanie pocztę. Następnie objął funkcję prokuratora, którą sprawował do śmierci Papniana, gdy powierzono mu funkcję prefekta straży pretoriańskiej. Makrynus był pierwszym imperatorem, który wcześniej nie wchodził w skład senatu. Cesarzem został po śmierci Karakali. Jego pierwsze decyzje były mądre i wyrozumiałe. Udzielił łaski tym, których skazano za obrazę majestatu, dokonał wyrównania obciążeń podatkowych, udało mu się doprowadzić do pokoju z Partami, co jednak sprawiło, że stracił uznanie wśród żołnierzy. W maju 218 rozeszła się wieść, że do Edessy przybył prawowity sukcesor władzy cesarskiej i syn cesarza Karakalli. W krótkim czasie Makrynus doznał porażki w walkach ze zwolennikami nowego cesarza i musiał uciekać. Szybko go złapano i zamordowano. W momencie śmierci był człowiekiem 54-letnim.

Heliogabal ( Varius Avitus ) urodził się w 204 roku

zmarł 11 III 222 roku

- rządził od 16 IV 218 roku jako Imperator Caesar Marcus Aurelius Antoninus Augustus

Heliogabal był synem Karakalli i Julii Soemias. W Edessie sprawował urząd kapłana w świątyni Heliosa. W momencie gdy okazało się z jakiego rodu się wywodzi - czyli w połowie maja 218 roku, przewieziono go do położonego nieopodal obozu wojskowego i obrano cezarem. Rozpoczęto również przygotowania do walki z Makrynusem. Stronnicy Heliogabala przekupili znajdujących się w leżących niedaleko koszarach żołnierzy, którzy dzięki temu przyłączyli się do nich. Makrynus zebrał wojska i podjął wyprawę na rebeliantów. 8 czerwca miała miejsce rozstrzygająca bitwa nieopodal Antiochii. Na samym początku zwycięstwa odnosił Makrynus, ale udział Heliogabala w walce sprawił, zwycięstwo zaczęli odnosić jego żołnierze. Makrynus musiał uciekać z pola bitwy i pozostawił swoją armię, która w wyniku tego przeszła na stronę Heliogabala. W ten sposób Heliogabal został jedynym cesarzem. W tym momencie był w wieku 14 lat. Okres jego rządów to czas orgii i hulanek, które zabierały mu czas jaki powinien spędzić na sprawowanie faktycznych rządów w cesarstwie. Władzę w imperium dzierżyły za niego jego matka i babka. Heliogabal był wielce hojny i obdarowywał urzędami ludzi, którzy nie posiadali żadnych zasług. 10 VII 221 roku pod wpływem swojej matki dokonał adopcji syna, któremu nadano imię Aleksander. Od tego momentu podejmował próby eliminacji Aleksandra. 11 marca 222 r. udał się z nim do koszar straży pretoriańskiej, gdzie Aleksander został uroczyście przywitany przez żołnierzy, Heliogbala traktowano zaś obojętnie. Ten, wzburzony rozkazał uwięzić wszystkich zwolenników Aleksandra, ale ze względu na fakt, że byli oni w większości w stosunku do stronników Heliogbala, w mieście wybuchły rozruchy. Heliogbal zginął wraz ze swą matką podczas próby ucieczki. Rządził imperium 4 lata. Umarł młodo, bo miał wtedy 18 lat. Historia ocenia go jako jednego z najgorszych rzymskich cesarzy.

Aleksander Sewer ( Marcus Gessus Bassianus Alexianus ) urodzony 1 XII 208 roku

zmarł 21 III 235 roku

- od 10 VII 222 roku jako Marcus Aurelius Alexander Caesar

- rządził od 11 III 222 roku jako Imperator Caesar Marcus Aurelius Severus Alexander Augustus

Aleksander Sewer był synem Julii Mamei. Gdy zginął Heliogabal został jedynym władcą cesarstwa. Tak jak bywało u jego poprzedników, nie sprawował faktycznych rządów - państwem kierowały jego matka i Julia Meza. Aleksander przeważnie spędzał czas na nauce, natomiast w państwie miał rolę reprezentacyjną. Aby pokierować państwem została powołana rada doradcza, w skład której wchodziło 16 senatorów z dużym doświadczeniem. Na samym początku rządów Aleksandra - w 223 roku w stolicy wybuchły zamieszki, w których straż pretoriańska musiała walczyć z ludem. W trakcie zamieszek na oczach Aleksandra i jego matki został zabity przez żołnierzy Ulpian, piastujący godności doradcy i prefekta stolicy. Julia Mamea pamiętając o wybrykach i hulaszczym trybie życia poprzedniego cesarza odcięła pałac cesarski od reszty miasta, w wyniku czego dostęp do pałacu miały tylko te osoby, które cieszyły się bardzo dobrą opinią. Cesarz w trakcie swoich rządów nie wydał nigdy wyroku skazującego kogokolwiek na śmierć. Jego matka zaś - Julia Mammea czyniła to dość często, a fakt, że cesarz nie sprzeciwiał się decyzjom matki można jedynie tłumaczył jego uległością w stosunku do niej. Aleksander Sewer był cesarzem o dobrym wykształceniu. Z zamiłowaniem czytał dzieła greckich filozofów i rzymską poezję. Jednak w trakcie jego rządów cesarstwo stanęło w obliczu niebezpieczeństwa, które Aleksander musiał zlikwidować. W 224 roku Persowie podbili państwo Partów i żądali terytoriów będących w tym okresie pod panowaniem rzymskim. Tymi terenami była Syria i Azja Mniejsza. Aleksander próbował nie dopuścić do konfliktu poprzez swoje zabiegi dyplomatyczne, ale władca perski Ardaszir nie był skłonny do rozmów, w wyniku czego wybuchła wojna. W 232 roku Aleksander osobiście prowadząc swą armię przybył do Persji. Wojna przyniosła wielkie straty dla obu stron konfliktu, w wyniku czego ani Rzymianie ani Persowie nie mogli jej kontynuować, żadna ze stron nie odniosła decydującego zwycięstwa, Rzymianie natomiast zmuszeni byli się wkrótce wycofać ze spustoszonych perskich ziem. W 233 roku Aleksander powrócił do stolicy. W 234 roku zmuszony został podążyć nad Dunaj, gdzie musiał walczyć z Germanami. Kampania nie toczyła się dobrze, a w 235 roku w armii wybuchła rebelia. 21 III 235 roku Aleksander został zamordowany razem z matką w swoim namiocie. Był on ostatnim cesarzem z tzw. dynastii syryjskiej.