Sokrates- żył w II połowie V wieku p. n. e., był Ateńczykiem. Pragnął poznać prawdę o człowieku a nie o przyrodzie. Zastanawiał się, jakie życie można uznać za dobre. Nie uważał siebie za mędrca, mawiał: "Wiem, że nic nie wiem". Przeciwstawiał się w ten sposób licznym wędrownym nauczycielom, którzy twierdzili, że posiedli mądrość i udzielali lekcji za pieniądzę, on uczył za darmo. Sokrates uważał, że przez całe życie trzeba odrzucać błędne przekonania i nieustannie poszukiwać prawdy.

Platon- był uczniem Sokratesa, żył na przełomie II i I połowy V w. p. n. e. Założył pierwszą na świecie szkołę filozofów- Akademię. Stworzył niezwykły system filozoficzny, tworzył dzieła sztuki. W swoim dziele Platon ukazał jaskinię, w której twarzami do wnętrza siedzą przykuci do skały więżniowie. Głosił, że tymi więzniami jesteśmy my- ludzie żyjący na Ziemi. "Świat, który widzimy to jedynie cienie, odbicia rzeczy istniejących gdzieś naprawdę, ale dla nas niedostępnych". Rzeczy te noszą nazwę idei. Celem każdego człowieka powinno być odrzucenie ziemskich złudzeń i dotarcie umysłem do rzeczywistego świata idei. Filozofię Platona nazwano idealizmem.

Arystoteles- był uczniem Platona, a także osobistym nauczycielem Aleksandra Wielkiego, żył na przełomie II i I połowy IV w. p. n. e. Uważa się go za twórcę logiki oraz założyciela szkoły zwanej Likejon- pochodzi od niej słowo "liceum". Arystoteles zasłynął jako umysł wszechstronny: pisał dzieła z zakresu przyrody, polityki, etyki, retoryki, poetyki i filozofii. Był twórcą doktryny złotego środka, zalecającej umiar w każdym postępowaniu. Złotym środkiem między tchórzostwem a brawurą jest odwaga, między skąpstwem a rozrzutnością- oszczędność. Arystoteles głosił szacunek dla nauki i miłość do kultury greckiej.