Pismo egipskie należy do najstarszych na świecie, powstało bowiem około trzeciego tysiąclecia p.n.e. Pierwotnie było pismem ideograficznym, w którym jeden znak oznacza jedno słowo. Najbardziej znanym rodzajem pisma egipskiego są hieroglify. Były one świętymi znakami, używano ich do celów monumentalnych i uroczystych - na przykład malowane i ryte napisy na grobowcach lub świątyniach.

Powszechnym materiałem pisarskim w Egipcie był papirus, na którym pisano za pomocą cienkiej, zaostrzonej przy końcu trzcinki, maczanej w atramencie. Trzcinki niszczyły się bardzo szybko, dlatego też egipski skryba posiadał na wyposażeniu ich duży zapas. Papirus produkowano z rośliny o tej samej nazwie rosnącej w Egipcie. Jej łodygi osiągały wysokość nawet kilku metrów. Jej włókna suszono prasowano i klejono w zwoje klejem z mąki octu i wody. Najstarsze zachowane do naszych czasów zwoje papirusowe datuje się na 2400 r. p.n.e.

Atrament sporządzano wtedy z żywicy, sadzy i startej gumy. Po zmieszaniu składniki te rozcieńczano wodą. Był to materiał bardzo trwały, ponieważ pochodzące sprzed tysięcy lat papirusy do dnia dzisiejszego są wyraźne i czytelne, a atrament nie zatracił swojej dawnej barwy i połysku.

Pismo hieroglificzne posiadało bardzo skomplikowane znaki. W związku z tym jego codzienne używanie było niezwykle czasochłonne i niewygodne. Dlatego też powstała uproszczona wersja hieroglifów. Było to tzw. pismo hieratyczne. Pisano nim na papirusie. Używali go głównie kupcy. Zwoje z pismem hieratycznym nazywano ostrakonami. Prostsze znaki nie wymagały tak wielkiego wysiłku podczas pisania.

Około 600 r. p.n.e. powstał następny rodzaj pisma egipskiego, będący kolejnym uproszczeniem dwóch poprzednich wersji. Było to pismo demotyczne. Wychodziło ono na przeciw potrzebom praktyki. Łatwy w zapisie system znaków umożliwiał szybkie zapisywanie informacji. Pisma demotycznego używano w korespondencji i do tworzenia prywatnych notatek. Sporządzano w nim dokumenty o treści handlowej, administracyjnej i prawniczej, a także w tekstach o charakterze literackim. Wraz z pojawieniem się pisma demotycznego znaki hieratyczne, jako bardziej dostojne pozostały pismem kapłańskim

W III w. n.e. powstało pismo koptyjskie. Koptowie byli chrześcijanami mieszkającymi w Egipcie. Mówili oni po egipsku, a do zapisu swojego języka używali alfabetu greckiego uzupełnionego o siedem przystosowanych do ich wymowy znaków. Pismo koptyjskie służyło głównie do sporządzania dokumentacji administracyjno - prawnej. Koptowie pisali nie tylko na papirusie. Wykorzystywali do tego także pergamin oraz tabliczki drewniane.

Dopiero w 1822 r. odczytano egipskie hieroglify. Dokonał tego naukowiec francuski Jean Francois Champollion. Udało mu się rozszyfrować znaczenie pisma egipskiego dzięki kamieniowi z Rosetty. Była to czarna, wielka bazaltowa płyta o wysokości ponad jednego metra, odnaleziona przez żołnierzy francuskich podczas wyprawy Napoleona do Egiptu w 1799 r. Kamień z Rosetty zawierał tekst zapisany jednocześnie trzema rodzajami pisma. Było to odczytane już wcześniej greckie pismo linearne B oraz egipskie pismo hieratyczne i demotyczne. Odnosząc znaczenie greckich wyrazów do symboli egipskich Champollion poznał zasady pisma egipskiego. Otworzyło to dostęp badaczom do źródeł historycznych znajdowanych podczas wykopalisk w Egipcie i dało początek dynamicznemu rozwojowi egiptologii.

Pismo było w Egipcie związane z religią. Egipcjanie wierzyli, że człowiek, aby dostąpić życia wiecznego musi pozostać na ziemi w formie materialnej, ponieważ jego ciało miało połączyć się z duszą po śmierci. Stąd zwyczaj balsamowania zmarłych. Jednakże symbolem materialnego istnienia człowieka było także jego imię wykute na grobowcu świętymi znakami hieroglifów. Napis ten, wykonany świętym pismem miał także gwarantować nieśmiertelność człowieka. Niezwykle ważnym rekwizytem podczas każdego egipskiego pogrzebu była Księga Umarłych. Był to zwój papirusowy, który wkładano zmarłemu do grobu, na którym hieroglifami spisano rytuały, modlitwy i odpowiedzi, jakich dusza zmarłego powinna udzielać na sądzie Ozyrysa.

Faraonowie posiadali swe biblioteki i archiwa. Odnaleziono pozostałości tych instytucji sięgające czasów Cheopsa. Również na dworze, panującego na przełomie XVI i XIII w. p.n.e. Ramzesa II, wykuty na ścianie jego biblioteki, znajdującej się prawdopodobnie w świątyni Izydy katalog gromadził 37 pozycji. W okolicach Teb odnaleziono groby, w których obok imion zmarłych dodane było słowo bibliotekarz. Prawdopodobnie w grobach tych spoczywa rodzina bibliotekarzy, którzy dziedziczyli tę funkcję z ojca na syna.