Moje miasto - Radom - liczy ponad 234 tysiące mieszkańców i jest drugim pod względem wielkości miastem województwa mazowieckiego. Pośród gwaru miasta i "betonowych osiedli" znajduje się miejsce, które jest ostoją spokoju chętnie odwiedzane przez mieszkańców miasta.Tym uroczym, cichym zakątkiem jest tutejszy skansen.
 
Na ponad trzydzieści hektarach powierzchni znajduje się wiele unikatowych budynków i ekspozycji zawierających w sobie swojski klimat. Miejsce to gwarantuje wspaniałą atmosferę dlatego też bardzo często odbywają się tu imprezy przyciągające turystów i miłośników folkloru z całej Polski.
 
Muzeum Wsi Radomskiej powołano za sprawą wojewody radomskiego pierwszego stycznia 1977 roku. Muzeum znajduje się w dzielnicy Pruszaków - zgromadzono w nim ponad dwieście obiektów architektury oddających klimat tradycyjnej wsi ziemi radomskiej. Dla uwydatnienia przemian i różnic społecznych ówczesnych czasów rozmieszczone zostały w czterech sektorach regionalnych i czterech grupach tematycznych:
 
- zespół zagrodowy,
 
- zespół sakralny,
 
- zespół przemysłowy,
 
- zespół bartniczo-pszczelarski.
 
Każdy z wymienionych wyżej sektorów reprezentowany jest przez kompletnie wyposażone obiekty charakterystyczne dla danego obszaru etnicznego i umiejscowione w typowym lokalnym krajobrazie. Ich autentyczność pozwala na odtworzenie realiów ówczesnej społeczności.
 
Na wzgórzu znajduje się pięć wiatraków różnego typu (paltraki, koźlaki). Dobrze zachowane elementy konstrukcyjne sugerują, że mogą nadal efektywnie pracować.
 
Z zespołu przemysłowego, którego centralne miejsce zajmuje owo wzgórze, prowadzi wyłożona kamieniami ścieżka, która zaprowadzi zwiedzających wprost do drewnianego kościółka z Jedlni. To właśnie w nim biskup radomski odprawia uroczyste msze w dni świąteczne.
 
Z progu kapliczki widać typową zagrodę chłopską, na którą składa się stara, malutka chata, stodoła pokryta strzechą, spichlerz i studnia z żurawiem. Za omszałym płotem zobaczyć można więcej chat. Patrząc na nie widzi się nie tylko prostotę ale również różnorodność - każda prezentuje niepowtarzalny styl. Wszystkie usytuowane są pod lasem nad brzegiem urokliwego jeziora, na którym znajduje się drewniana kładka (właśnie w tym miejscu kręcono sceny do filmowej adaptacji powieści Stefana Żeromskiego "Przedwiośnie").
 
Trzysta metrów dalej znajduje się "pachnący modrzewiem" tradycyjny dworek, symbol ostoi prawdziwej polskości tak często wykorzystywany w naszej literaturze. Takich pięknych obiektów na terenie muzeum jest więcej. Ich wnętrza są dużo bogatsze od chat chłopskich, co nie znaczy, że te ostatnie nie są warte uwagi.
 
W wędrówce po muzeum nie można pominąć najstarszej jego części, czyli skansenu bartniczo-pszczelarskiego. Obecnie na jego obszarze znajduje się dwieście najrozmaitszych uli (kłodowe, słomiane, skrzynkowo-ramowe i figlarne). Wszystkie są efektem ludowego rzemiosła. Skansen ten to jednak nie tylko ule - znajdują się tam sprzęty i narzędzia używane przez ówczesnych bartników i pszczelarzy.
 
Wiele lat temu bardzo uroczyście obchodzono takie uroczystości jak topienie marzanny, dożynki, sobótki świętojańskie, oczepiny. Wiele z nich, niegdyś niezbędne, obecnie zanikają bądź już zostały zapomniane. Muzeum Wsi Radomskiej pozwala zajrzeć w głąb zamierającej kultury. Dzięki współpracy z twórcami ludowymi muzeum organizuje przeglądy filmów etnograficznych, prowadzi wystawy prac plastycznych nagradzanych w ogólnopolskim konkursie "Ekologia", organizuje ciekawe wystawy i koncerty. Co roku przyjeżdżają tu liczne zespoły z graniczących regionów. Kobiety i mężczyźni w ludowych strojach starają się z ciekawie przedstawić elementy będące częścią dziedzictwa kultury narodowej.
 
W odpowiednim dniu i o odpowiedniej porze każdy może poznać ciężką i mozolną pracę kowala, sekrety wyrabiania tradycyjnych pisanek lub po prostu puścić wianki na wodę w święto sobótki.
 
Muzeum Ziemi Radomskiej jest namiastką polskiej kultury, polskiego folkloru i tradycji. Wspaniała przyroda, która otacza wszystkie znajdujące się tu obiekty stwarza idealne warunki do niedzielnego spaceru.
 
Cała historia skansenu swój początek wiąże z innym, nie mniej ciekawym Muzeum Okręgowym im. Jacka Malczewskiego.
 
W latach dziewięćdziesiątych prowadzone przez dział etnograficzny istniejącego wówczas Muzeum Regionalnym prace penetracyjne i badania terenowe pozwoliły na zebranie materiału, dzięki któremu można było stworzyć skansen.
 
Prawie sto lat temu znany radomski kolekcjoner ks. J.Wiśniewski część swoich zbiorów przekazał radomskiemu oddziałowi Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego. Ta darowizna także przyczyniła się do powstania dzisiejszego muzeum. Po licznych "przeprowadzkach" siedemnastotysięczne zbiory zostały umieszczone w zespole popijarskim, wzniesionym już w XVIII wieku według projektu słynnego architekta Antoniego Solariego. Zanim powstało muzeum przez kilkanaście lat mieściło się w nim liceum im. Tytusa Chałubińskiego. Na jego tyłach zobaczyć można pozostałości średniowiecznych zamkowych murów dawnego miasta Kazimierowskiego. Obecnie wszystkie zbiory zgromadzone są w różnych działach zachwycając oryginalnością i rozmaitością.
 
W najstarszym dziale archeologicznym znajdują się zabytki z dawnego woj. radomskiego. Tworzą one stałą wystawę pod nazwą "Pradzieje Ziemi Radomskiej" ze szczególnym uwzględnieniem kultury grobów kloszowych i wpływów rzymskich. Chcąc bliżej poznać historię miasta należy zwiedzić sąsiedni dział historyczny. Gromadzi on muzealia dotyczące historii Radomia, jego rzemiosła, przemysłu, itp.
 
W 1783 r. w Radomiu przyszedł na świat Jacek Malczewski, światowej sławy malarz. Obecnie Muzeum Okregowe może pochwalić się bardzo bogatymi zbiorami jego prac. Malarstwo modernistyczne, rysunek modernistyczny, malarstwo dwudziestolecia międzywojennego, rzemiosło artystyczne - to tylko niektóre elementy ekspozycji znajdującej się w "gabinecie" sztuki dawnej. Dla miłośników przyrody stworzono dział przyrodniczy składający się z sekcji zoologicznej i ornitologicznej.
 
Muzeum Okręgowe jest miejscem w którym odbywają się najbardziej jedne z najbardziej znaczących wydarzeń kulturalnych miasta przyciągając uwagę mediów nie tylko lokalnych, ale też ogólnopolskich.
 
Bardzo głośne stały się wystawy "Huculszczyzna", "Kozaczyzna", "Secesja", "Chłopi w sztuce polskiej", za których przygotowanie muzeum otrzymało od Ministra Kultury i Sztuki drugą nagrodę w konkursie "Wydarzenia muzealne 1994 roku". Za nie mniej ciekawe należy uznać inne wystawy, takie jak "Tatry" poświęcona Tytusowi Chałbińskiemu, "Mitologia Jacka Malczewskiego" czy też "Jan III Sobieski Castrum Doloris"- wystawa zorganizowana pod patronatem Ministra Kultury i Sztuki w trzechsetną rocznicę śmierci króla polskiego. Kolejnym sukcesem muzeum była pierwsza od ponad 60 lat prezentacja w Polsce pt. "Skarby Kolekcji Dzieduszyckich" przedstawiająca ponad 300 eksponatów pochodzących z jednego z pierwszych muzeów w Europie - Lwowskiego Muzeum Przyrodniczego Dzieduszyckich. Otwarcie wystawy było okazją do spotkania przedstawicieli słynnych polskich rodów mieszkających za granicą.
 
Konkurencja radomskiego muzeum z innymi jednostkami w kraju jak również konieczność utrzymania poziomu gwarantuje coraz to nowsze i piękniejsze wystawy, które zawsze przyciągają wielu miłośników sztuki z kraju i z Europy.