Jednym z największych mocarstw gospodarczych współczesnego świata jest Japonia- kraj wyspiarski, położony w Azji Wschodniej, nad Oceanem Spokojnym. Powierzchnia całego kraju wynosi 377,8km2, jest więc niewiele większa od powierzchni Polski. Wyspy japońskie są bardzo liczne, przy czym cztery z nich, z racji swej wielkości mają największe znaczenie; są to: Honsiu, Kiusiu, Sikoku oraz Hokkaido. Ich łączna powierzchnia stanowi aż 96% terytorium całego kraju. Wszystkie wyspy japońskie tworzą razem archipelag, który rozciąga się z północnego- wschodu w kierunku południowo- zachodnim, a długość całego łuku wysp wynosi około 2200km.

Rzeźba Archipelagu Wysp Japońskich jest bardzo urozmaicona, o wyraźnie górzystym charakterze. Na jej ukształtowanie największy wpływ miały ruchy orogeniczne, które oddziaływać zaczęły w paleozoiku. Obecnie aż 87% powierzchni kraju zajmują góry bądź wyżyny. Dodatkowo obszar ten pozostaje pod silnym wpływem zjawisk sejsmicznych i wulkanicznych. Najpotężniejszym wulkanem Japonii, a jednocześnie najwyższym szczytem całego kraju jest Fudżi, którego wysokość wynosi 3776m n.p.m. Oprócz niego realne zagrożenie dla mieszkańców wysp japońskich stanowi jeszcze około 40 innych czynnych wulkanów.

Pod względem klimatycznym Japonia jest krajem niezwykle zróżnicowanym, położona jest bowiem aż w trzech strefach klimatycznych. Północ- tj. Hokkaido oraz część Honsiu odznacza się klimatem umiarkowanym morskim; południowa część Honsiu, a także Sikoku i Kiusiu- klimatem podzwrotnikowym; południowe krańce Kiusiu pozostają natomiast pod wpływem klimatu zwrotnikowego. Charakterystyczną cechą klimatu Japonii jest jego monsunowy charakter. W czasie monsunu letniego nad obszar wysp napływają masy wilgotnego powietrza morskiego, czego konsekwencją są obfite opady deszczu. Z kolei w półroczu zimowym Japonia pozostaje pod wpływem suchych mas powietrza docierających znad kontynentu azjatyckiego.

Japonia jest krajem o bardzo wysokim stopniu lesistości; lasy pokrywają aż 66% powierzchni kraju. W zależności od klimatu przybierają one postać formacji borealnych, mieszanych bądź podzwrotnikowych. Najbardziej znanym drzewem kraju jest natomiast wiśnia, która sadzona jest na obszarze całej Japonii ze względu na jej piękny wygląd w okresie kwitnienia. Jej powszechne występowanie przyniosło Japonii miano "kraju kwitnącej wiśni".

Liczba mieszkańców Japonii wynosi około 127 mln osób, co w zestawieniu z niezbyt wielką powierzchnią sprawia, że gęstość zaludnienia kraju jest znaczna; kształtuje się na poziomie 332 osób/ km2. Pod względem struktury narodowościowej jest to kraj bardzo jednolity, ponieważ aż 99% mieszkańców stanowią Japończycy. Nieznaczny udział ma także ludność koreańska (0,6%) oraz chińska (0,1%).

Dominującym wyznaniem wśród mieszkańców Japonii jest szinto- religia, która w latach 1868- 1945 stanowiła oficjalne wyznanie państwowe. Obecnie szintoizm jest religią około 85% mieszkańców Wysp Japońskich. Ponadto 70% Japończyków określa siebie jako buddystów, ponieważ te dwie religie- buddyzm i szintoizm- wzajemnie się nie wykluczają. Chrześcijanie w Japonii są bardzo nieliczni- stanowią niespełna 4% wszystkich mieszkańców. Oprócz tego spotkać można również wyznawców judaizmu, muzułmanów oraz innych religii i sekt.

Społeczeństwo Japonii odznacza się bardzo wysokim poziomem życia, czego wyrazem jest między innymi średnia długość życia mieszkańców wynosząca ponad 80 lat. Jest to zjawisko bez wątpienia pozytywne, jednak przy obniżającym się stale przyroście naturalnym skutkuje systematycznym podwyższaniem się średniej wieku obywateli Japonii. W kontekście ludnościowym warto zwrócić uwagę na bardzo wysoki poziom urbanizacji, który wynosi obecnie 78,4%. W skład sieci miejskiej Japonii wchodzi aż 11 ośrodków, których liczba mieszkańców przekracza 1mln. Najwięcej osób koncentruje się w Tokio- stolicy państwa (ok. 8mln), a także Jokohamie (3,3mln), Osace (2,6mln), Nagoi (2,1mln), Sapporo (1,7mln).

Bardzo wysoki wskaźnik gęstości zaludnienia nie oznacza, że każda część kraju zagospodarowana jest bardzo intensywnie. Ludność rozmieszczona jest bowiem w sposób nierównomierny. Najniższa gęstość zaludnienia cechuje Hokkaido (średnio 73 osoby/ km2), natomiast najwyższa- wybrzeża Honsiu i Kiusiu (w niektórych obszarach przekracza nawet 4000 osób/ km2).

Japonia jest monarchią konstytucyjną, co w praktyce oznacza, że monarcha, czyli cesarz nie posiada realnej władzy, a jedynie pełni funkcje reprezentacyjne. Do jego zadań należy także mianowanie premiera oraz prezesa Sądu Najwyższego. Zostało to ustalone w konstytucji z roku 1946. Władzę ustawodawczą w kraju sprawuje parlament w skład którego wchodzą dwie izby: Izba Reprezentantów oraz Izba Radców. Władza wykonawcza spoczywa natomiast w rękach premiera oraz ministrów.

Język japoński zaczął kształtować się mniej więcej w VIII wieku. Uznaje się, że osobą, która w największym stopniu przyczyniła się do powstania i określenia zasad piśmiennictwa japońskiego był mistrz zen Kobo Daishi- Kukai. Japończycy używają obecnie dwóch odmian pisma: hiragany i katakany. Ilość znaków w obu tych odmianach jest taka sama i wynosi 46. Różnią się natomiast zastosowaniem; hiragana bowiem wykorzystywana jest do tekstów czysto japońskich, natomiast odmiana katakana- do tekstów obcych.

Japonia jak każdy kraj posiada swoje symbole narodowe. Jednym z nich jest flaga, której japońska nazwa Hi no Maru tłumaczona jest jako "Tarcza Słońca". Przedstawia ona czerwony okrąg na białym tle i oficjalnie jest flagą Japonii od roku 1868. Znacznie wcześniej, bo już od XII wieku elementy solarne pojawiały się w symbolice wojowników japońskich (samurajów). Z czasem tarcza słoneczna coraz powszechniej zamieszczana była na sztandarach i flagach; oficjalne zatwierdzenie tego symbolu jako narodowego było zatem jedynie formalnością. Oprócz flagi drugim wyróżnikiem narodu japońskiego jest hymn, którego nazwa w języku japońskim brzmi "Kim ga yo". Oficjalnie hymnem stał się w roku 1880, jednak do jego powstania doszło znacznie wcześniej- w okresie Heian, czyli między VIII a XII wiekiem.

Pod względem gospodarczym Japonia stanowi prawdziwą potęgę w skali światowej. Rozwój nowoczesnej gospodarki zapoczątkowany został w drugiej połowie XIX wieku, a jego przyhamowanie zaznaczyło się dopiero w czasie drugiej wojny światowej. Po jej zakończeniu gospodarka ponownie odżyła, a kraj stał się ważnym eksporterem różnorakich dóbr na rynki światowe. Dynamiczne tempo wzrostu gospodarczego, które przez całe lata utrzymywało się na bardzo wysokim poziomie sprawiło, że w latach 80. Japonia stała się drugą po Stanach Zjednoczonych potęgą gospodarczą świata. Sami Japończycy cieszą się dostatnim i ustabilizowanym życiem; wartość PKB na jednego mieszkańca wynosi prawie 25 000 USD, co stawia kraj w pierwszej dziesiątce najzamożniejszych państw świata.

Mimo że zasoby surowcowe Japonii są bardzo ubogie, to jednak przemysł ma się bardzo dobrze, jest bardzo nowoczesny i dochodowy. Szczególne miejsce zajmuje w nim produkcja samochodów oraz sprzętu elektronicznego, elektrotechnicznego, optycznego. Firmy takie jak Toshiba, Sony, Canon, Sharp są znane na całym świecie i słyną y doskonałej jakości produktów.

Warunki naturalne nie sprzyjają rozwojowi rolnictwa, jednak dzięki zastosowaniu maszyn i znacznemu stopniowi chemizacji jest ono bardzo wydajne i nowoczesne. Mimo tego nie zaspokaja ono w całości potrzeb rynku wewnętrznego, przez co Japonia jest zmuszona do importowania pewnej części produktów spożywczych. Najpopularniejsza rośliną alimentacyjną Japonii jest ryż, którego plantacje są nawadnianie, dzięki czemu udaje się uzyskiwać wysokie plony tego zboża. Oprócz tego na większa skalę uprawia się też pszenicę, jęczmień, herbatę, rzepak, soję i ziemniaki.