Tarcie - Siły tarcia możemy zasadniczo podzielić na dwa rodzaje: tarcie statyczne i tarcie dynamiczne. Siły tarcia statycznego działają na ciało, gdy to pozostaje w spoczynku i zależą głównie od ciężaru ciała, oraz od rodzaju powierzchni na której spoczywają. Natomiast siły tarcia dynamicznego, także zależą od ciężaru ciała i rodzaju powierzchni, ale także dodatkowo od prędkości jakie ciało posiada. Cechą wspólną obu tych sił jest to, że zawsze działają w przeciwnym kierunku do kierunku ruchu.

Występowanie sił tarcia jest bezpośrednio związane z tym, iż w przyrodzie nie obserwujemy powierzchni idealnie gładkich. Jeśli nam się nawet wydaje, że jakaś powierzchnia jest idealnie gładka, to gdy jej się bliżej przyjrzymy np. pod mikroskopem, to ujrzymy, że tak naprawdę jest chropowata, posiada szereg nierówności i bardzo daleko jej do doskonałości. Powierzchnie stykając się ze sobą, powodują, że te wszystkie nierówności zazębiają się ze sobą, co powoduje powstawanie oporów przeciwdziałających wzajemnemu ruchowi powierzchni. Wielkość tych oporów zależy od rodzaju powierzchni stykających się ze sobą, niektóre z nich mogą być mniej lub bardziej chropowate.

Dźwignia dwustronna - podłużne ciało sztywne osadzone na punkcie podparcia, który może znajdować się w dowolnym punkcie ciała. Zasada działania dźwigni opiera się na działaniu siłą na jeden luba oba końce dźwigni. Dźwignia pozostaje w spoczynku, znajduje się w stanie równowagi, gdy momenty sił działające na końce dźwigni będą równe:

M1 = M2 → F1r1 = F2r2

Blok nieruchomy - bryła sztywna w postaci krążka, na obwodzie którego znajduje się podłużny rowek, umożliwiający osadzenie w nim liny. Dzięki temu, że krążek może swobodnie obracać się dookoła własnej osi, możemy działając siła na jeden z końców przerzuconej liny wznieść na określoną wysokość określone ciało. Aby wznieść w ten sposób ciało, musimy zadziałać siłą równą ciężarowi tego ciała. Blok nieruchomy jest odmianą dźwigni dwustronnej o równych ramionach.

Blok ruchomy - podobnie jak w przypadku bloku nieruchomego, jest to bryła sztywna w postaci krążka. Jednak w tym przypadku krążek ten jest zawieszony na lince, która z kolei przywiązana jest drugim swym końcem do belki

Równia pochyła - bryła sztywna w postaci graniastosłupa o jednej z powierzchni nachylonej pod pewnym katem do powierzchni, zwanym kątem równi pochyłej. Ciało umieszczone na równi pochyłej doznaje działania siły grawitacji, która zostaje rozłożona na dwie składowe - składową prostopadłą i składową równoległą do powierzchni równi. Składowa prostopadła decyduje o nacisku ciała, a składowa równoległa o tempie zsuwania się ciała po równi. O obu wartościach składowych decyduje bezpośrednio kąt równi pochyłej.

Praca - oznaczana w fizyce literą W. W sensie fizycznym praca jest wykonana gdy pewna siła działając na ciało powoduje jego przesunięcie na określoną odległość, lub zmianie jego właściwości np. kształtu. Siła jest iloczynem skalarnym wektora siły i wektora przesunięcia. Stąd gdy wektor przesunięcia jest prostopadły do kierunku działającej siły, praca nie została wykonana. Jednostką pracy jest 1 dżul [J] odpowiadający pracy jaką wykonała siła o wartości 1 N przesuwając ciało na odległość 1 m: [J] = [N]*[m]

Praca

W=Fr

Moc - oznaczana w fizyce literą P. Jest wielkością skalarną, określającą szybkość wykonanej pracy - jest stosunkiem pracy W do czasu t, w którym została wykonana. Jednostką mocy jest 1 Wat [W] równy pracy 1 J wykonanej w czasie 1 s: [W] = [J]/[s].

Moc

P = W/t

Energia - oznaczana w fizyce literką E. Aby wykonać pracę należy dostarczyć energii ciału. Jednostką energii jest podobnie jak pracy 1J. Praca jest równoważna zmianie energii ciała. Każde ciało posiadające energię mechaniczną jest zdolne do wykonania pracy. Energię dzielimy na dwa rodzaje, energię kinetyczną związaną z ruchem ciała, oraz energie potencjalną związaną z położeniem ciała w polu sił. Przykładami energii potencjalnej są energia potencjalna związana z ciężarem ciała w polu grawitacyjnym, oraz energia potencjalna sprężystości związaną z odkształceniem ciała. W przyrodzie obowiązuje zasada zachowania energii, która mówi nam, że całkowita energia układu pozostaje stała.

Energia potencjalna ciężkości

Ep = mgh

Energia potencjalna sprężystości

Es = ½ kr2

Energia kinetyczna

Ek = ½ mv2

Energia wewnętrzna ciała - jest to suma energii potencjalnej i kinetycznej wszystkich cząsteczek z których zbudowane jest ciało. Można dokonać zmiany energii wewnętrznej ciała, poprzez dostarczenie ciepła ciału, czyli np. poprzez ogrzanie ciała. Jedynie ciało o wyższej temperaturze może ogrzać ciało o niższej temperaturze, nie odwrotnie. Zmianę energii wewnętrznej układu, opisuje I zasada termodynamiki, według której zmiany tej można tylko dokonać, gdy zostanie wykonana praca na układzie, lub zostanie przekazane ciepło do układu.

∆U = W + Q

Ciepło właściwe - wartość określającą ilość energii jaką trzeba dostarczyć aby podnieść temperaturę masy 1kg substancji o 1 stopień.

Bilans cieplny - jak sama nazwa wskazuje, rachunek zysków i strat ciepła jakich doznał układ.

Ciepło właściwe topnienia - qt - ilość energii jaką trzeba dostarczyć, aby stopić jednostkową masę danej substancji.

E = qtm

Ciepło właściwe parowania - qw - ilość energii jaką trzeba dostarczyć, aby zamienić jednostkową masę danej substancji w parę.

E = qwm