Ruch można najogólniej zdefiniować jako zmianę położenia ciała względem pewnego układu odniesienia, którym jest obserwator, inne ciało lub układ ciał. Podstawowe prawa ruchu sformułowane zostały przez Arystotelesa w czasach starożytnych, a następnie znacznie poprawione i sprecyzowane przez Newtona w XIX wieku. Ze względu na tor (linię, po jakiej przemieszcza się ciało) ruch można podzielić na prostoliniowy (torem jest prosta) i ruchy krzywoliniowe (trajektoriami są okręgi, elipsy i inne krzywe stożkowe.) Inna klasyfikacja to podział według zmian prędkości na ruch stały (stała prędkość i przyśpieszenie zerowe) oraz zmienny (następuje zmiana prędkości, ma miejsce przyspieszenie lub opóźnienie.) Newton wykazał, że każdy ruch jest względny w tym sensie, że nie można go obserwować bez minimum dwóch obiektów względem których opisujemy zmianę położenia. Dla danego obserwatora ciało materialne może poruszać się (np. człowiek stojący w pociągu, widziany przez szybę z nasypu kolejowego) lub pozostawać w spoczynku (ten sam człowiek dla drugiego człowieka siedzącego wewnątrz pociągu.) Żaden układ odniesienia nie jest przy tym uprzywilejowany i bardziej słuszny w wyborze niż inne - nie istnieje absolutny układ, zatem z fizycznego punktu widzenia stwierdzenie, że dla osoby siedzącej w pociągu sam wagon jest nieruchomy, a porusza się człowiek stojący na nasypie, jest całkowicie poprawne.

Szczególnym przypadkiem jest ruch jednostajny prostoliniowy. Odbywa się ze stałą prędkością i w tym samym kierunku wyznaczanym przez geometryczna linię prostą. Jeżeli zdefiniujemy drogę jako pewną dążącą do zera część toru przebytą przez punkt materialny, to w ruchu jednostajnym ciało dla tych samych odstępów czasu pokonuje równe drogi (odległości w przestrzeni.) Ruch taki jest naturalnym stanem ciała, na które nie działają żadne siły, jego przypadkiem szczególnym jest stan spoczynku, ten jednak na skutek względności ruchu nie może być nigdy jednoznacznie określony, a więc jest nie do odróżnienia od ruch jednostajnego po prostej.

Ruch jednostajny prostoliniowy może być w pełni opisany za pomocą zaledwie trzech wielkości: wspomniana już droga (s), czas, według którego mierzymy ruch (t), oraz zależna od nich prędkość (v). Dla rozważanego ruchu jest ona po prostu ilorazem przebytej w danym momencie czasu drogi do odstępu czasu, w którym mierzymy tę drogę (im mniejszy ten czas, tym dokładniej określona jest prędkość.) Można to zapisać w postaci znanych wzorów:

v = s/t

lub:

s = vt.

Prędkość v jest wielkością wektorową (podobnie jak przyspieszenie w ruchu zmiennym). Oznacza to, że do jej opisu potrzebna jest nie jedna, ale trzy wielkości: wartość (zwana też szybkością bądź chyżością, wyrażana często w metrach na sekundę lub kilometrach na godzinę), kierunek (określa kształt i położenie trajektorię ruchu), zwrot (informuje, czy w danym układzie współrzędnych prędkość maleje, czy rośnie) oraz dodatkowo tzw. punkt przyłożenia (definiowany często jako miejsce, do którego odnosi się rozważany wektor, np. środek ciała ruchomego.)