Istnieją owady (np. powszechnie znane muchy domowe), ale także płazygady (rzekotki i gekony), które potrafią chodzić po gładkich, pionowych powierzchniach, takich jak okienne szyby. Owady na dolnej powierzchni odnóży posiadają maleńkie szczecinki i włoski (można je zobaczyć np. pod mikroskopem skaningowym), które zaczepiają się o maleńkie występy i szczeliny znajdujące się na pozornie gładkich powierzchniach.

Owady na końcowych segmentach odnóży posiadają narządy, które przypominają szpony. Dzięki nim przyczepiają się do różnych nierówności występujących na powierzchniach, co ułatwia im utrzymywanie się na różnorakich przedmiotach. Ale cechuje je także zdolność "przyklejania się" do gładkich powierzchni, takich jak szkło. Jest to możliwe dzięki lepkim, pokrytym włoskami poduszeczkom (z łacińskiego: arolia albo pulvilli) znajdującym się na odnóżach. Pewne owady, a wśród nich koniki polne, posiadają takie poduszeczki na wszystkich segmentach końcowych odcinków odnóży. Są także takie, które posiadają takie struktury także na innych częściach odnóży. Poduszeczki te pokryte są włoskami wydzielającymi kleistą substancję.