Utopia (Szymborska) - analiza i interpretacja
Wiersz „Utopia” Wisławy Szymborskiej ma budowę nieregularną i składa się z wielu krótkich strof (1-3-wersowych). Jest to wiersz biały, pozbawiony rymów, o swobodnym rytmie. Autorka używa prostej składni, ale wypełnionej metaforami. Dominują tu zdania oznajmujące i ton rzeczowego opisu. Istotną funkcję pełnią oryginalne nazwy własne miejsc („Dolina Oczywistości”, „Jezioro Głębokiego Przekonania”), które porządkują przestrzeń utworu.
„Utopia” przedstawia wyspę, na której wszystko jest oczywiste i ostatecznie wyjaśnione: „z dna odrywa się prawda i lekko na wierzch wypływa”, „krzaki uginają się od odpowiedzi”, a „jeśli jest jakieś zwątpienie, to wiatr je rozwiewa”. Pomimo tak wielu wspaniałości, „wyspa jest bezludna”. Utopijny świat spełnia marzenie o absolutnym porządku, ale jednocześnie pozbawia człowieka tajemnicy, ryzyka i wolności myślenia.
