Utopia (Szymborska) - problematyka
Wiersz „Utopia” Wisławy Szymborskiej podejmuje przede wszystkim problem utopii jako świata całkowitej pewności i oczywistości. Wszystko jest tu nazwane, wyjaśnione, uporządkowane – nie ma miejsca na wątpliwość, przypadek ani błąd. Szymborska pokazuje, że taki absolutny porządek jest w gruncie rzeczy nieludzki, bo życie człowieka opiera się na pytaniach, ryzyku i poszukiwaniu sensu. W centrum problematyki jest zatem konflikt między pragnieniem jasności a naturą ludzkiego doświadczenia.
„Wyspa, na której wszystko się wyjaśnia” jest pusta, bezludna, co daje czytelny znak, że światy zbudowane na jednej, ostatecznej prawdzie (jak przykładowo ideologie, systemy totalne) nie nadają się do zamieszkania. Symbolicznie można tu także szukać pewnego opisu świata rzeczywistości socjalistycznej, która z założenia miała być krainą na swój sposób idealną.
