Elegia o… [chłopcu polskim] - Środki stylistyczne
- epitet: „jasny synku”, „czarna broń”, „rudą krwią”, „smutne oczy”;
- metafora: „haftowali ci, syneczku, smutne oczy rudą krwią”, „wyszywali wisielcami drzew płynące morze”, „bochnem trwóg”;
- porównanie: „od snów, co jak motyl drżą”;
- personifikacja: „jak się jeży w dźwięku minut – zło”;
- kontrast: zestawienie życia i śmierci;
- pytanie retoryczne: „Czy to była kula, synku, czy to serce pękło?”.
