Elegia o… [chłopcu polskim] - biografia autora
Krzysztof Kamil Baczyński urodził się 22 stycznia 1921 roku w Warszawie. Był jednym z najwybitniejszych poetów pokolenia wojennego, zwanych „Kolumbami”.
Pochodził z rodziny inteligenckiej — jego ojciec, Stanisław Baczyński, był krytykiem literackim i pisarzem, a matka, Stefania Zieleńczyk-Baczyńska, nauczycielką i działaczką społeczną. Krzysztof od najmłodszych lat zdradzał niezwykłą wrażliwość i talent literacki. Nauki pobierał w Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie. Po wybuchu wojny kontynuował naukę na tajnych kompletach Uniwersytetu Warszawskiego, studiując polonistykę.
W czasie okupacji działał w Armii Krajowej i należał do Batalionu „Zośka”, pełniąc służbę jako żołnierz i instruktor. W 1942 roku poślubił Barbarę Drapczyńską — ich miłość stała się jednym z najpiękniejszych tematów jego poezji.
Twórczość Baczyńskiego łączyła liryzm, symbolizm i katastrofizm. W swoich wierszach ukazywał dramat pokolenia skazanego na walkę i śmierć, zderzenie wrażliwej natury poety z brutalnością wojny, a także pytania o sens ofiary i człowieczeństwa.
Zginął 4 sierpnia 1944 roku w Warszawie, w czwartym dniu Powstania Warszawskiego, od kuli niemieckiego snajpera. Jego żona Barbara zginęła niespełna miesiąc później.
Ważniejsze utwory:
„Elegia o… [chłopcu polskim]” (1944)
„Z głową na karabinie” (1943)
„Pokolenie” (1941)
„Biała magia” (1942)
