Pieśń o żołnierzach z Westerplatte - problematyka
Najważniejszą kwestią, jaką porusza „Pieśń o żołnierzach z Westerplatte”, jest bohaterstwo i odwaga żołnierzy. Gałczyński pokazuje obrońców Westerplatte nie jako ludzi przypadkowo wciągniętych w wir wojny, lecz jako świadomych żołnierzy, którzy przyjmują śmierć jako kolejny odcinek służby. Marsz „czwórkami do nieba” zachowuje wojskowy porządek, a słowa pieśni podkreślają pogodę ducha i akceptację bólu w imię wyższych wartości.
Kolejnym ważnym motywem jest sakralizacja ich czynu. Niebo, „niebiańskie polany”, „rajskie wrzosowiska” – wszystko to zbliża ich śmierć do męczeństwa, które zostaje nagrodzone wieczną nagrodą. Jednocześnie pojawia się zapowiedź, że żołnierze nie zerwą więzi z ojczyzną: mają „spłynąć w dół” do Warszawy, gdy zajdzie taka potrzeba. Ich śmierć przestaje być więc końcem – staje się początkiem służby w niebie na rzecz walczącej ojczyzny.
Istotna jest również relacja między prawdą historyczną a poetycką wizją. W rzeczywistości nie wszyscy obrońcy Westerplatte zginęli, gdyż część trafiła do niewoli. Wiersz ukazuje zatem to wydarzenie w taki sposób, aby utworzyć legendę o oddziale, który poszedł w całości do nieba, co zdecydowanie lepiej działa na wyobraźnię odbiorcy.
Wreszcie w wierszu pojawia się motyw piękna świata w czasie wojny na zasadzie zaskakującego kontrastu. Słoneczne lato i wrzosy na bukiety zestawione z bólem ran i śmiercią pokazują, jak tragiczne jest zderzenie normalnego, spokojnego życia z doświadczeniem wojny. To piękno nie znika, ale zostaje jakby tłem dramatu, co potęguje wrażenie niesprawiedliwości historycznego losu.
