Pieśń o żołnierzach z Westerplatte - Środki stylistyczne
Środki stylistyczne zastosowane w utworze:
– epitet – „niebiańskie polany”, „rajskich wrzosowiskach”, „słoneczny czas”, „ciepłe dni”;
– metafora – „prosto do nieba czwórkami szli”, „w środek Warszawy spłyniemy w dół”, „gwiżdżąc na szwabską armatę”, „wznosimy się do chmur”, „dudnił w chmurach równy krok”, „smutek krążył światem”;
– porównanie – „w Gdańsku staliśmy tak jak mur”;
– anafora – powtórzenia na początku wersów, np. „A lato było…”, „A na ziemi…”;
– powtórzenie – „żołnierze z Westerplatte” na końcu kilku strof;
– personifikacja – „smutek krążył światem”;
– hiperbola – wyolbrzymione, podniosłe ujęcie marszu „czwórkami do nieba”;
– kontrast – przeciwstawienie pięknego lata i wrzosów – wojnie i śmierci.
