Podmiotem lirycznym jest ktoś doświadczony, mówiący w 2. osobie, prawdopodobnie starszy, kto tłumaczy prawdę o strachu i udawanej odwadze.
Adresatem jest człowiek udający, że się nie boi. Z pierwszej części wiersza wynika, że jest nim dziecko lub nastolatek, ale w ostatniej strofie mowa o tym, że strach towarzyszyć może nawet komuś, kto jest „duży”, toteż w szerszym sensie adresatem jest każdy, kto wstydzi się własnego lęku.
Potrzebujesz pomocy?
Współczesność (Język polski)
Teksty dostarczone przez Interia.pl. © Copyright by Interia.pl Sp. z o.o.
Opracowania lektur zostały przygotowane przez nauczycieli i specjalistów.
Materiały są opracowane z najwyższą starannością pod kątem przygotowania uczniów do egzaminów.
Zgodnie z regulaminem serwisu www.bryk.pl, rozpowszechnianie niniejszego materiału w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania, utrwalanie lub kopiowanie materiału w celu rozpowszechnienia w szczególności zamieszczanie na innym serwerze, przekazywanie drogą elektroniczną i wykorzystywanie materiału w inny sposób niż dla celów własnej edukacji bez zgody autora podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności.
Już uciekasz?
Nie znalazłeś tego, czego szukasz na Bryku?
Jest tutaj pełno osób, które moga Ci pomóc!
Zadaj pytanie i otrzymaj szybką odpowiedź.
