Do moich uczniów - Środki stylistyczne
Tytuł wiersza to apostrofa, czyli zwrot do konkretnego adresata.
Autor stawia na konkret. Pojawiają się imiona, szczegóły wyglądu, wady ciała, zachowania z lekcji. Dzięki temu uczniowie przestają być anonimową grupą, stają się osobami. Ten zabieg wzmacnia autentyczność i emocjonalną siłę wiersza.
Twardowski posługuje się językiem prostym, potocznym, czasem wręcz brutalnie dosłownym, co przełamuje patos i idealizację. Zderza ton czułości z pozornie ostrymi określeniami, takimi jak „głuptasie”, „łobuzie” czy „niewdzięczniku”. Nie mają one jednak charakteru obraźliwego, lecz są wyrazem bliskości i szczerości relacji.
Ważną rolę odgrywają enumeracje, czyli wyliczenia imion i cech uczniów, które tworzą swoisty pochód ludzkiej kruchości. Pojawiają się także symbole religijne, takie jak gwiazdka, baranek wielkanocny czy srebro betlejemskie. Ich sens zostaje jednak odwrócony: bez uczniów tracą znaczenie, stają się puste.
