Żona modna
Główny bohater o imieniu Piotr spotyka swojego serdecznego przyjaciela, który gratuluje mu udanego ożenku. Nieoczekiwanie dla swego rozmówcy, główny bohater prędko sprowadza rozmowę na inny tor i zamiast opowiadać o małżeńskiej sielance, żali się w jak wielkie wpadł tarapaty.
Piotr opisuje swą żonę wpierw jako bogatą, która w małżeństwo weszła ze sporym posagiem, wynoszącym cztery wsie. Dopiero w kolejnym wersie mówi o jej pięknie, grzeczności i mądrości. Bohater szybko odkrywa wady tytułowej żony modnej – miejskie pochodzenie, w którym upatruje przyczyny swojej niedoli. O ile czas zalotów wydać się mógł obiecujący, to już wówczas Piotr zaczął widzieć w swej ukochanej zarozumiałą mieszczankę. Widząc jednak spory interes w planowanym małżeństwie oraz nie chcąc sprawić swej wybrance zawodu, nasz bohater dalej rozwija swoją relację.
Przed ślubem para podpisuje intercyzę, która szczegółowo określa standard życia, jakiego oczekuje żona modna, a także utratę prawa do posagu przez Piotra w razie rozwodu. Po zawarciu ślubu nastąpiły przygotowania do wyjazdu pary na wieś. Już na wstępie pojawił się problem z karocą bez resorów, dlatego Piotr kupił nową, angielską, aby dogodzić żonie. Okazało się jednak, że to zaledwie początek żądań i wygórowanych oczekiwań. W podróż bohaterka udała się nie tylko z licznymi bagażami, ale także ze swoimi zwierzęcymi pupilami, z powodu których w karocy w zasadzie zabrakło miejsca dla męża. Ten wziął jednak na kolana pieska, a pod pachę klatkę z ptaszkiem i udało mu się z trudem zmieścić.
Podróż minęła na rozmowie, która znów skupiała się na zachciankach żony. Wypytując męża o służbę i dom na wsi, krytykowała panujące tam zasady, a wreszcie zażądała zatrudnienia kolejnych służących: osobno kucharza, pasztetnika i cukiernika. Żona modna nie widząc jeszcze posiadłości, z góry wiedziała, że nie jest odpowiednio urządzona.
Po przyjeździe na wieś bohaterka odpycha szafiarza, siejąc strach wśród służby swym nietaktownym i niegrzecznym zachowaniem. Krytykuje małe wnętrza, żądając zmian w stylu francuskim i licznych pokoi dla siebie: osobnych sypialni, pokoju na stroje, od muzyki, od książek, bawialni i kolejnego dla swoich pokojówek. Małżonce do gustu nie przypada także ogród i zarządza zmiany również na tej płaszczyźnie na styl angielski. Ogrom życzeń żony modnej sprawia, że główny bohater usuwa się w cień, zgadzając się na wszystkie zmiany dla świętego spokoju.
Nadchodzi dzień przyjęcia i do wiejskiej posiadłości przyjeżdżają goście. Zabawa jest huczna, z należytym przepychem, choć gospodarz nie bawi się razem z żoną, a przypomina raczej służącego, spełniającego zachcianki gości i swej drogiej małżonki. W czasie pokazu fajerwerków zaczyna płonąć stodoła. Nikt nie psuje sobie tym jednak zabawy i Piotr sam gasi pożar.
Rezygnacja głównego bohatera sięga zenitu, gdy po powrocie z pogorzeliska staje się dla gości tematem żartów. Zawraca żonie uwagę na zbytnie koszty przyjęcia, ta zaś dumnie przypomina o posagu liczącym cztery wsie. Piotr odpowiada, że i osiem by nie wystarczyło na jej zachcianki i finalnie załamany do reszty zgadza się na wyjazd do miasta. Trwonią tu bez ustanku pieniądze na zbytki. Chytry bohater pomimo swego nieszczęścia, nawet nie myśli o zmianach, wiedząc, że straciłby posag żony w razie rozwodu.
Żona modna - streszczenie krótkie
Główny bohater w rozmowie z przyjacielem, opowiada o swoim niedawnym ożenku. Opisując żonę wśród zalet wymienia najpierw wsie, jakie wniosła do posagu, a dopiero w dalszej kolejności mówi o urodzie i rozumie. Piotr przyznaje, że dla posagu zgadza się na bezsensowne życzenia żony, paradoksalnie trwoniąc swój majątek. Wszystko to robi wbrew sobie, wiedząc, iż sprzeciw może zakończyć się rozwodem i stratą szansy na posiadanie czterech wsi, ponieważ przed ślubem spisał z przyszłą małżonką intercyzę. Zgadza się zatem na szereg zmian w domu i huczne przyjęcie dla gości.
Pokaz fajerwerków zamiast uświetnić imprezę powoduje pożar stodoły, jednak nikogo to nie interesuje. Bohater sam gasi ogień i wraca do wyśmiewających się z niego gości. Między małżonkami dochodzi do wymiany zdań i ostatecznie wracają do miasta, gdzie prowadzą życie pełne zbytków. Piotr nie widzi dla siebie innego wyjścia, jak tylko bierna postawa.
Żona modna - plan wydarzeń
1. Spotkanie Piotra z przyjacielem i rozpoczęcie rozmowy na temat ożenku głównego bohatera.
2. Opis żony, tj. wniesiony posag i cechy bohaterki.
3. Wady żony – miejskie pochodzenie.
4. Opis zalotów i spotkań przedmałżeńskich.
5. Spisanie intercyzy.
6. Wyjazd do domu na wsi i zakup nowej karocy.
7. Pakowanie karocy licznymi pakunkami i podróż z pupilami żony.
8. Rozmowa na temat zmian wśród służby w wiejskiej posiadłości i konieczności zatrudnienia modnych fachowców.
9. Dojazd na wieś i wyniosłe zachowanie żony wobec obecnej służby.
10. Zwiedzanie domu i krytykowanie go przez żonę.
11. Piotr zrezygnowany słucha długiej listy zmian, jakich żąda żona.
12. Wprowadzanie licznych zmian w domu.
13. Przyjazd gości na wieś.
14. Głośny bal i zabawy.
15. Fajerwerki i pożar stodoły samotnie gaszony przez Piotra.
16. Zarozumiałość żony i rezygnacja męża.
17. Wyjazd małżeństwa do miasta i hulaszcze życie.
18. Wymowne słowa bohatera kończące utwór: „Próżny żal, jak mówią, po szkodzie”.
Żona modna - charakterystyka bohaterów
Piotr – główny bohater, który opowiada przyjacielowi o swoich doświadczeniach związanych z ożenkiem. Cierpi z powodu kaprysów swej żony, ale jednocześnie zgadza się na jej warunki, aby zyskać wniesione przez nią w posagu cztery wsie dziedziczne. Choć nieszczęśliwy, nie ma odwagi by się sprzeciwić i razem z żoną ostatecznie prowadzi hulaszczy tryb życia charakterystyczny przecież dla Sarmatów i szlachty polskiej, żyjącej ponad stan.
Przyjaciel – pełni rolę słuchacza, niewiele komentuje. Doradza swojemu rozmówcy spokój i rozwagę.
Żona Piotra – tytułowa żona modna. Występuje w satyrze jedynie jako bohaterka opowieści Piotra, który przestawia ją, jako majętną i kapryśną kobietę z miasta, której zachcianki spełnia dla świętego spokoju. Żona posiada władzę nad swym małżonkiem, dzięki sporemu posagowi. Ślepo pragnie modnych francuskich wnętrz i pustych zabaw. Choć Piotr nazwa ją „rozumną”, trudno odnaleźć mądrość w działaniu bohaterki, która nie liczy się z drugim człowiekiem, nie szanuje innych i trwoni majątek na zbytki.
Żona modna - czas i miejsce akcji
Akcja utworu przypada na II połowę XVIII wieku i toczy się w Warszawie, jak również w wiejskich posiadłościach ziemskich głównego bohatera.
Żona modna - geneza utworu i gatunek
Geneza – autor w utworze rozprawia się z sarmackimi przywarami szlachty polskiej. Oświecenie, w którym powstał utwór, to epoka z jednej strony pełna obcych wzorców (głównie francuskich i angielskich) naśladowanych przez bogatych Polaków, a z drugiej - czasy, w których wystawny, sarmacki tryb życia szlachty nadal królował na salonach. To okres peruk i pudrowanych twarzy, ale także szlacheckich żupanów oraz wystawnych przyjęć organizowanych z ogromnych rozmachem, podczas których dorośli bawili się jak dzieci. Krasicki w Żonie modnej krytykuje znaną z tych czasów postawę „zastaw się, a postaw się”, trwonienie pieniędzy i bezmyślne naśladowanie obcych wzorów.
Gatunek – satyra. Korzenie gatunku sięgają antyku i Horacego. Utwory satyryczne mają na celu wyśmianie, krytykę czy wręcz ośmieszenie kogoś lub czegoś.
Żona modna - problematyka
Autor wyśmiewa w utworze sarmackie wady szlachty, takie jak chciwość, a także ślepe i bezsensowne naśladownictwo francuskich trendów oraz hulaszcze życie. Zwraca uwagę na przedkładanie pieniędzy i gry pozorów nad rozum i prawdziwe uczucie. W utworze ukazuje zestawienie dwóch przeciwieństw: rozrzutnej żony modnej i skąpego sarmaty.
Pytania i odpowiedzi z podręczników, w których omawiana jest ta lektura, znajdziesz na stronie Skul.pl
Język polski. Między nami. Klasa 7. Podręcznik - rozwiązania i odpowiedzi
Język polski. Nowe słowa na start! Klasa 7. Podręcznik - rozwiązania i odpowiedzi
Język polski. Świat w słowach i obrazach. Klasa 7. Podręcznik - rozwiązania i odpowiedzi
Język polski. Klasa 7. Podręcznik - rozwiązania i odpowiedzi
Język polski. Klasa 8. Podręcznik - rozwiązania i odpowiedzi
Żona modna - pytania i odpowiedzi
Jak Krasicki krytykuje modę na obce zwyczaje?
„Żona modna” Ignacego Krasickiego powstała w czasie kiedy polska szlachta masowo przejmowała wzorce zachodnie (głównie francuskie), traktując je jako oznakę nowoczesności i dobrego smaku. Krasicki widział w tym zjawisku poważne zagrożenie, bowiem bezmyślne kopiowanie obcych obyczajów, bez zastanowienia się, czy pasują do polskich realiów, prowadziło do niszczenia rodzimej tożsamości i finansowego rujnowania rodów szlacheckich.
Krytyka przenika każdą warstwę satyry. Filida żąda angielskiej karety na resorach, zagranicznego kucharza, pasztetnika i cukiernika. Każe przeprowadzić kosztowny remont dworu i ogrodu – nie dlatego, że jest to konieczne, lecz dlatego, że tak nakazuje moda. Co istotne, Krasicki nie przedstawia żony jako kobiety złej z natury, lecz jako produkt środowiska salonowego i kosmopolitycznej kultury XVIII wieku, nie zaś środowiska mieszczańskiego. Jej zachowanie jest śmieszne, ale ta śmieszność ma gorzką nutę, ponieważ za kaprysy żony płaci mąż, który stopniowo traci kontrolę nad własnym majątkiem i domem.
Filida mówi i myśli kategoriami importowanymi z Francji. Polski dwór zamienia się w karykaturę paryskiego salonu, a staropolska gościnność ustępuje miejsca kosztownym zabawom, które prowadzą do pożaru stodoły, na który nikt nie zwraca uwagi. Krasicki pyta tym samym: czy naśladowanie obcego jest postępem, czy tylko kosztowną maskaradą?
Czym jest oświeceniowa satyra w „Żonie modnej”?
Satyra jako gatunek literacki istniała od starożytności, ale w oświeceniu przeżyła szczególne odrodzenie. Epoka oświecenia stawiała rozum ponad wszystko i wierzyła, że literatura może naprawdę zmienić ludzi i społeczeństwo, pełniąc funkcje dydaktyczne. Satyra była w tym ujęciu narzędziem wychowawczym: ośmieszając wady, miała skłaniać odbiorców do refleksji i poprawy.
„Żona modna” Krasickiego jest satyrą narracyjno-dialogową, ponieważ opowiada historię pewnego nieszczęśnika, pokazując zestaw wad charakterystyczny dla części osiemnastowiecznej szlachty. Dwaj znajomi spotykają się przypadkowo, a pan Piotr opowiada przyjacielowi o swoim nieudanym małżeństwie. Ta dialogowa rama sprawia, że krytyka jest bardziej naturalna i wiarygodna, narrator nie moralizuje wprost, lecz sam poszkodowany relacjonuje własne doświadczenie.
Krasicki krytykuje ogólne zjawisko panujące wśród szlachty, czyli podejmowanie decyzji małżeńskich dla zysku materialnego, a nie z miłości i ślepe uleganie obcym modom (francuskim, angielskim). Satyra świetnie sprawdza się tu zatem w wyrazistym obnażeniu tych wad.
Jakie wady społeczeństwa pokazuje utwór?
Krasicki celuje w „Żonie modnej" w kilka wad jednocześnie, co czyni satyrę diagnozą całego środowiska, nie tylko jednej osoby. Pierwsza i najbardziej widoczna wada to kosmopolityzm, a zatem bezkrytyczne przyjmowanie zagranicznych wzorców kosztem własnej kultury i tożsamości. Filis gardzi staropolskim dworem, polską kuchnią i rodowitymi obyczajami, zastępując je importowanymi odpowiednikami. Efekt nie jest wcale piękny, ale raczej śmieszny.
Druga wada to rozrzutność i materializm. Wydatki Filis rosną w zawrotnym tempie: nowe meble, remonty, zagraniczna służba, bale i fajerwerki. Krasicki żył w czasach, gdy szlachta polska masowo się zadłużała i doskonale rozumiał, dokąd prowadzi takie gospodarowanie. Pożar wywołany fajerwerkami na finałowym balu jest literacką pointą: rozrzutność dosłownie trawi to, co budowały pokolenia.
Trzecia wada to słabość charakteru i chciwość pana Piotra. Mąż, który godzi się na wszystko, bo boi się konsekwencji intercyzy, jest równie winny, jak żona, której ulega.
Krasicki ośmiesza uleganie obcym wpływom, pokazując ignorancję „modnych” i zgubne skutki takiego postępowania.
Czy „Żona modna” jest aktualna także dziś?
„Żona modna” Krasickiego liczy sobie ponad dwieście lat, a jej tematy brzmią zadziwiająco współcześnie. Mechanizm, który opisuje, czyli naśladowanie obcych wzorców jako wyraz prestiżu, niezależnie od kosztów i sensowności, jest dziś może nawet bardziej widoczny niż w XVIII wieku. Media społecznościowe, influencerzy i globalna kultura konsumpcji tworzą nieustanną presję, by żyć w określony, „modny" sposób.
W oświeceniu uporczywie naśladowano wzorce francuskie i chodziło tu nie tylko o modne stroje, wystrój domu czy obyczaje, ale również język. W dobrym tonie było nadmierne wtrącanie francuskich słów i to bez wyraźnej potrzeby. Dziś podobnie dzieje się z licznymi zapożyczeniami z języka angielskiego, które bywają używane bez potrzeby i mogą prowadzić do zubożenia polszczyzny.
Filis, która urządza dwór według obcych wzorców, chce zaimponować towarzystwu. Dziś byłaby tą osobą, która kupuje drogie przedmioty, tylko dlatego, że markę promuje jakiś influencer. Presja dopasowania się do cudzego stylu życia, choćby nie pasował do własnej sytuacji finansowej, jest zjawiskiem ponadczasowym.
Aktualna pozostaje też kwestia małżeństwa zawieranego dla korzyści materialnych, a nie z uczucia, choć dziś dzieje się to chyba rzadziej niż dawniej, kiedy wiele małżeństw było kojarzonych bez uczuć.
Jak autor wykorzystuje ironię do krytyki obyczajów?
Ironia jest obecna w „Żonie modnej" Ignacego Krasickiego na każdym poziomie tekstu: w słownictwie, w konstrukcji postaci i w samej fabule. Krasicki często nie mówi wprost, lecz pozwala Piotrowi opisać sytuację tak, by kompromitowała się sama.
Już sama forma dialogu jest ironiczna, kiedy nieznajomy winszuje panu Piotrowi ożenku, a ten zaczyna opowiadać historię, która jest katalogiem własnych nieszczęść. Gratulacje i rzeczywistość rozmijają się od pierwszego wersu. Ironię wzmacnia sposób, w jaki Piotr mówi o żonie, używając często sformułowań pozornie neutralnych lub wręcz pochwalnych, lecz kontekst wyraźnie wskazuje na katastrofę.
Krasicki posługuje się też zdrobnieniami jako narzędziem ironicznym. Kosztowne zachcianki Filis są opisywane językiem pieszczotliwym, co podkreśla ich infantylność: „skrzyneczki, woreczki”, „tu meczecik”, „domek pustelnika”, „Belwederek maleńki, klateczki na ptaszki”. Każde zdrobnienie sugeruje, że bohaterka traktuje poważne sprawy jak zabawki, nie rozumiejąc konsekwencji swoich decyzji.
Jakie są motywy w „Żonie modnej”?
„Żona modna” Krasickiego jest bogata w motywy, które wzajemnie się przenikają i razem tworzą spójny obraz epoki.
Centralnym motywem jest moda jako forma zniewolenia, rozumiana nie jako moda w sensie estetycznym, lecz jako przymus społeczny nakazujący naśladować to, co modne, niezależnie od własnych przekonań i możliwości. Filis jest jej ofiarą i zarazem narzędziem, ponieważ sama ulega cudzym wzorcom i narzuca je mężowi.
Drugi ważny motyw to małżeństwo z rozsądku. Pan Piotr ożenił się dla majątku – a więc kierował się interesem, zamiast uczuciem. Paradoks polega na tym, że ten pozornie rozsądny krok okazał się właśnie nierozsądny. Jeszcze przed ślubem bohater widział pewne wady narzeczonej, ale mimo tego nie wycofał się z propozycji małżeństwa, nie chcąc stracić posagu.
Istotny jest też motyw konfliktu wsi i miasta. Dwór szlachecki, symbolicznie związany z polską tradycją i stabilnością, zostaje przez Filidę przekształcony w miniaturową kopię miejskiego salonu.
Jakie są cechy satyry?
Satyra to gatunek literacki, którego głównym celem jest ośmieszenie i napiętnowanie wad ludzkich, społecznych lub politycznych w celach dydaktycznych. W odróżnieniu od prostej krytyki satyra działa za pomocą humoru i ironii. Zamiast oskarżać, wyśmiewa.
Do kluczowych cech satyry należy przede wszystkim dydaktyzm i skłonienie czytelnika do refleksji nad otaczającą go rzeczywistością. Utwór satyryczny ma nie tylko bawić, lecz skłaniać do refleksji i zmiany zachowania. W oświeceniu ta funkcja była szczególnie ważna, bo epoka wierzyła w moc słowa drukowanego jako narzędzia kształtowania społeczeństwa.
Satyra posługuje się często wyolbrzymieniem. Cechy postaci i sytuacje są mocno przerysowane, co ułatwia właściwe rozpoznanie krytykowanego zjawiska. W „Żonie modnej" Krasickiego „modne” wymagania Filidy wydają się wręcz karykaturalne.
Satyra często ma też charakter typizujący, przedstawiając typowe zjawiska epoki i cechy ludzi. Bohaterowie stają się zatem reprezentantami określonych postaw. Filis to nie konkretna kobieta, lecz uosobienie każdej szlachcianki zapatrzonej w zagraniczne wzorce. Pan Piotr to każdy mężczyzna, który decyzje życiowe podejmuje z chęci zysku, a nie prawdziwego rozsądku i uczciwości.
W jaki sposób kontrast między mężem a żoną buduje komizm „Żony modnej”?
Komizm postaci w „Żonie modnej” Krasickiego wynika przede wszystkim z zestawienia dwóch skrajnie różnych temperamentów i systemów wartości, które – przez absurd małżeńskich decyzji – muszą jakoś współistnieć pod jednym dachem.
Pan Piotr to tradycjonalista. Jest przywiązany do staropolskich obyczajów i spokojnego życia ziemiańskiego. Filis to kobieta w swoim rozumieniu „nowoczesna”, ukształtowana przez miejską modę. Jest kosmopolityczna, wymagająca i nieprzystosowana do życia w wiejskim dworze w zgodzie z polskimi zwyczajami. Komizm nie polega jednak na tym, że jedno jest dobre, a drugie złe, ponieważ oboje mają swoje wady. Piotr jest bierny i chciwy, a Filis kapryśna i ulegająca wpływom. Śmieszność rodzi się z tego, że żadne z nich nie rozumie drugiego.
Szczególnie komiczna jest bezradność pana Piotra. Mąż, który formalnie jest głową domu, w praktyce nie ma nic do powiedzenia. Każde jego zastrzeżenie rozbija się o kolejną zachciankę żony lub o groźbę intercyzy. Krasicki pokazuje przez to, że rzeczywista władza w małżeństwie należy do tego, kto ma więcej determinacji – a nie do tego, kto kieruje się rozsądkiem.
Jak przedstawione są relacje społeczne i towarzyskie w „Żonie modnej”?
„Żona modna” Ignacego Krasickiego jest nie tylko portretem niefortunnego małżeństwa, lecz też przenikliwym obrazem stosunków społecznych w środowisku szlacheckim drugiej połowy XVIII wieku.
Relacje małżeńskie przedstawione są jako intratna transakcja, a nie związek oparty na wzajemnym szacunku. Pan Piotr ożenił się dla posagu, Filis wyszła zapewne za mąż dla stabilności i statusu. Oboje weszli w związek bez prawdziwego poznania się, a teraz ponoszą tego konsekwencje. Krasicki nie moralizuje wprost, lecz sama fabuła stanowi komentarz: małżeństwo bez fundamentu skazane jest na trwające latami wzajemne niezrozumienie.
Relacje ze służbą i otoczeniem są równie wymowne. Filis traktuje służących bez szacunku. Imponują jej francuskie wzorce, zatem zagraniczni kucharze i stangreci zastępują polską służbę, co jest gestem pogardy wobec rodzimego środowiska. Jednocześnie goście i towarzystwo Filis są biernymi uczestnikami jej przyjęcia w zachodnim stylu. Bezrefleksyjnie uczestniczą w kosztownych rozrywkach, a gdy z powodu fajerwerków wybucha pożar stodoły, kompletnie ich to nie interesuje. W istocie tworzą środowisko ludzi powierzchownych, zapatrzonych w modę i obojętnych wobec realnych skutków własnej rozrzutności.
Jakie elementy komizmu sytuacyjnego pojawiają się w "Żonie modnej"?
Komizm sytuacyjny w satyrze „Żona modna” Ignacego Krasickiego wynika z zestawienia ze sobą okoliczności, które są absurdalne lub odwrócone względem oczekiwań. Właśnie to krzywe zwierciadło bawi, a jednocześnie skłania do refleksji.
Pierwszym źródłem komizmu jest sytuacja narzeczeństwa, w której pan Piotr musiał odgrywać rolę romantycznego adoratora, choć sam jest człowiekiem ziemiańskim i praktycznym. Filis wymagała długich zalotów w stylu sentymentalnych romansów, Piotr odbywał je wbrew sobie, by nie stracić upragnionego posagu. Ten rozdźwięk między prawdziwymi uczuciami bohatera a rolą, którą musiał odegrać, jest sam w sobie komiczny.
Drugi element to bezmyślne uleganie obcym wpływom przez Filidę. Gardzi rodzimą tradycją i całkowicie zmienia dwór w karykaturę francuskiego salonu. Finałowy bal i pożar stanowią apogeum. Fajerwerki zamówione przez Filis na zabawę towarzystwa w końcu podpalają stodołę, a ani ona, ani jej goście nie zamierzają go gasić. Ich zachowanie jest niedojrzałe i absurdalne. To, co miało być szczytem nowoczesności i elegancji, kończy się zniszczeniem.
Sytuacja Piotra w finale na pozór wydaje się tragiczna, a w rzeczywistości jest właśnie komiczna, ponieważ przez swoją chciwość sam znalazł się w potrzasku i nie zamierza tego zmieniać.
Żona modna - test z lektury „Żona modna” Ignacego Krasickiego
Sprawdź, jak wiele pamiętasz z „Żona modna” autorstwa Ignacego Krasickiego. W przygotowanym przez nas quizie zweryfikujesz swoją znajomość tej niezwykłej szkolnej lektury. To świetna okazja, by przekonać się, jak dobrze rozpoznajesz najważniejsze wątki i wydarzenia rozgrywające się w opowieści.
Test pomoże nie tylko odtworzyć przebieg fabuły, ale również lepiej zrozumieć relacje między bohaterami, ich motywacje i znaczenie kluczowych scen. Pytania obejmują zarówno podstawowe informacje o postaciach, jak i zagadnienia związane z tematyką utworu. Dzięki temu możesz odświeżyć swoją wiedzę i spojrzeć na dramat z nieco innej strony. Jednocześnie lepiej przygotujesz się do egzaminu maturalnego.
Quiz składa się z 12 pytań. Jeśli dobrze znasz treść „Żony modnej”, nic nie powinno cię zaskoczyć. Sprawdź, czy zdołasz odpowiedzieć na każde pytanie i przejść bez potknięcia przez tę fascynującą historię.
Żona modna - biografia autora
Ignacy Krasicki urodził się w 1735 r. w Dubiecku. Pochodził z rodziny magnackiej. Rodzice zadbali o gruntowne wykształcenie syna i za ich sprawą wybrał stan duchowny. Uczył się w lwowskim Kolegium Jezuitów, ukończył seminarium duchowne w Warszawie i studiował w Rzymie. Po powrocie do kraju nawiązał serdeczną przyjaźń z późniejszym królem Stanisławem Augustem Poniatowskim. Po latach został kapelanem królewskim, aż w 1766 r. otrzymał biskupstwo warmińskie. Organizował słynne obiady czwartkowe, a także był członkiem Sejmu Czteroletniego. Prócz twórczości pisarskiej Krasicki był także aktywnym działaczem kulturalnym, krytykiem literackim i teatralnym, publicystą i erudytą. Zmarł w 1801 w Berlinie.
Krasicki był najwybitniejszym twórcą polskiego oświecenia. Jego Hymn do miłości ojczyzny, będący jednocześnie debiutem poety, stał się przez lata hymnem narodowym. Najważniejsze utwory to:
Myszeida (1775)
Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki (1776)
Monachomachia (1778)
Bajki i przypowieści (1779)
Satyry (1779)
