Pan Wołodyjowski

Henryk Sienkiewicz

Charakterystyka bohaterów

Główni

Jerzy Michał Wołodyjowski - tytułowy bohater tej części Trylogii, ma czterdzieści dwa lata, mizernej postury - bardzo niski - nie miał szczęścia w miłości. Natomiast jako szermierz był niepokonany. Charakterystycznie poruszał wąsikiem, kiedy był zdenerwowany lub znalazł się w trudnej sytuacji. Bardzo dobry i czuły mąż, uwielbiany przez żołnierzy dowódca. Zginął broniąc Kamieńca przed Turkami.

Wcześniej: służył pod komendą Jeremiego Wiśniowieckiego, walczył z Kozakami w Zbarażu; odbił Helenę z rąk groźnego Bohuna, za Jana Kazimierza dzielnie walczył ze Szwedami, odbił Oleńkę Billewiczównę z rąk Kmicica.

Barbara Jeziorkowska herbu Rawicz, pani Wołodyjowska - „hajduczek” (tak nazywał ją Zagłoba), jej rodzice nie żyją, a opiekunem jest stolnik latyczowski, pan Makowiecki. Pod opieką stolnikowej przybywa do Warszawy; ma wtedy około osiemnaście lat, jest drobna, niższa od Krzysi, ma płowe - jasne włosy, krótko obcięte (widocznie przebyła jakąś chorobę) i różaną cerę. Dołki w policzkach i bródce zdradzają wesołe usposobienie bohaterki. Jest wspaniałą żoną, bardzo kocha pana Michała, wszędzie mu towarzyszy. Potrafi w potrzebie radzić sobie w trudnych sytuacjach - bierze udział w wyprawie na Azba-beja, wyrywa się z rąk Azji i wraca do Chreptiowa.

Drugoplanowi

Azja Mellechowicz - a właściwie Tuhaj-bejowicz, bo nazwiska Mellechowicz używał będąc w służbie Sobieskiego jako dowódca Lipków. Był ukochanym synem Tuhaj-beja, którego porwał pan Nienaszyniec, chcąc go wymienić na swoją siostrę Halszkę. W drodze został napadnięty i Azja dostał się do Nowowiejskich, od których uciekł i został żołnierzem w służbie Rzeczypospolitej. Marzył jednak o stworzeniu prawdziwego państwa tatarskiego w obrębie Polski, chciał być władcą polskich Tatarów, na co Sobieski nie wyraził zgody.

Azja jest dwudziestokilkuletnim młodzieńcem, o pięknej egzotycznej urodzie. W jego oczach widać jednak dzikość i okrucieństwo, które w końcu się ujawniają. Znakiem rozpoznawczym dla jego pochodzenia są sine ryby wytatuowane na piersiach. Polscy żołnierze nie pałają do niego sympatią, ale pan Snitko mówi o nim, że jest doskonałym żołnierzem, choć jest małomówny. Azja ginie wbity na pal przez wachmistrza Luśnię.

Ketling - właściwie Hassling Ketling of Elgin, najemny oficer, z pochodzenia Anglik, którego rodzina osiedliła się w Szkocji, dlatego Ketling nosi się po szkocku (długi surdut, żabot, ozdobione koronkami spodnie do kolan, pończochy, eleganckie trzewiki - taki strój zakłada oczywiście tylko w czasie pokoju), przystojny mężczyzna, pełen dworności, o eleganckich manierach, oczytany w poezji, zawrócił głowę Krzysi Drohojowskiej, z którą się ożenił. Miał z nią syna, a w czasie obrony Kamieńca jego żona była znowu w ciąży. Mimo to Ketling wysadził się razem z Wołodyjowskim, wypełniając ślub obrony Kamieńca aż do śmierci.

Krystyna Drohojowska - Krzysia, przebywa pod opieką pani stolnikowej, nosi żałobę, bo niedawno zmarł jej ojciec, wysoka, smukła brunetka, o niebieskich oczach i delikatnej bladej cerze, śliczna młoda kobieta. Wolała iść do klasztoru niż zostać żoną Wołodyjowskiego, którego nie kochała. Na szczęście pan Michał okazał się dobrym i mądrym człowiekiem i sam doprowadził do małżeństwa Krzysi z Ketlingiem. Wraz z mężem przybyła do Kamieńca.

Stolnikowa Makowiecka - siostra Wołodyjowskiego, opiekunka Basi i Krzysi w Warszawie, niska, okrągła, wesoła, z dużym poczuciem humoru, mówi z silnym ruskim akcentem. Ona także znalazła się w Kamieńcu i przetrwała jego obronę w klasztorze sióstr dominikanek

Pan Nowowiejski - ojciec Ewki i Adama, w jego domu wychował się Azja, porywczy i wybuchowy słucha dopiero Wołodyjowskiego, dla którego Mellechowicz jest przede wszystkim żołnierzem Rzeczypospolitej. Zostaje bestialsko zabity przez Azję w Raszkowie.

Ewa Nowowiejska - w zimie 1672 roku przybyła do Chreptiowa, śliczna brunetka o czarnych oczach i rumianych policzkach, zakochana w Azji, który wychowywał się w domu jej ojca. Po napadzie na Raszków Azja zabrał ją ze sobą (oddał jednemu z ordyńców). Potem została sprzedana do Stambułu i odtąd jej los pozostał nieznany.

Adam Nowowiejski - brat Ewki, w czasie akcji powieści ma około 26 lat, jest przystojnym, wysokim brunetem o smagłej cerze. Kiedy miał 15 lat uciekł do wojska i odtąd walczy. Jest towarzyszem Wołodyjowskiego. Po śmierci ojca i zaginięciu siostry i narzeczonej, Zosi Boskiej, bez litości ściga Tatarów. Udaje mu się pojmać Azję. Walczy pod Chocimiem, gdzie zabija straszliwego Kiaję zwanego „lwem bożym”. Tam też ginie i zostaje pochowany razem z panami Muszalskim i Motowidło pod skałą, na której wyryto ich nazwiska, by upamiętnić bohaterstwo żołnierzy.

Zofia Boska - bardzo młoda dziewczyna, w której zakochał się Adam Nowowiejski i zaręczył się z nią. Została porwana przez Azję, który najpierw ją sobie zatrzymał, a potem sprzedał. Została kupiona przez bogatego Tatara i została jedną z jego żon. Nigdy nie wróciła do Polski.

Jan Onufry Zagłoba herbu Wczele - w czasie akcji tej części ma około 80 lat, wesoły, rubaszny szlachciura, który marzy o ożenieniu Wołodyjowskiego z Basią. Jak zawsze lubi stary miód i swoje barwne opowieści. Nadal jest znany ze swoich fortelów (np. wyprowadzenie Wołodyjowskiego z klasztoru). Jest znany i szanowany wśród polskiego rycerstwa.

Wcześniej: wyratował Helenę z rąk Bohuna i uwolnił ją z Czarciego Jaru, walczył w Zbarażu, potem ze Szwedami.

Zydor Luśnia - wachmistrz dragonów, z pochodzenia Mazur, był ulubionym żołnierzem Wołodyjowskiego. Potężnej budowy mężczyzna o bardzo poczciwej twarzy. Brał udział w poszukiwania Azji, był przy jego ujęciu, wbił go na pal.

Snitko herbu Miesiąc zatajony - dowódca dragonów, dobroduszny i wesoły żołnierz, wyraża swą opinię o Azji, brał udział w pogrzebie Wołodyjowskiego i w bitwie pod Chocimiem.

Jan Sobieski - starosta jaworowski, hetman wielki koronny, przyszły król polski i pogromca Turków pod Wiedniem. Mąż wspaniałej postury, góruje wzrostem nad żołnierzami. Cieszy się wśród nich wielkim autorytetem. Wierzy w ich siłę i zdolność do poświęcenia i bohaterstwa. Rozmyślnie wysyła Wołodyjowskiego do Kamieńca, choć wie, że twierdza się nie utrzyma. Pisze o tym w liście „małemu rycerzowi”, który podejmuje misję mającą się skończyć jego śmiercią. Występuje w powieści jako obrońca wiary chrześcijańskiej (m.in. dlatego nie chce myśleć o sprzymierzeniu się z Tatarami przeciw Kozakom wyznającym prawosławie, jak chce Azja). Bierze udział w pogrzebie Wołodyjowskiego, zwycięża z Turkami pod Chocimiem.

Potrzebujesz pomocy?

Pozytywizm (Język polski)

Teksty dostarczyło Wydawnictwo GREG. © Copyright by Wydawnictwo GREG

autorzy opracowań: B. Wojnar, B. Włodarczyk, A. Sabak, D. Stopka, A. Szóstak, D. Pietrzyk, A. Popławska
redaktorzy: Agnieszka Nawrot, Anna Grzesik
korektorzy: Ludmiła Piątkowska, Paweł Habat

Zgodnie z regulaminem serwisu www.bryk.pl, rozpowszechnianie niniejszego materiału w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania, utrwalanie lub kopiowanie materiału w celu rozpowszechnienia w szczególności zamieszczanie na innym serwerze, przekazywanie drogą elektroniczną i wykorzystywanie materiału w inny sposób niż dla celów własnej edukacji bez zgody autora podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności.

Korzystanie z portalu oznacza akceptację Regulaminu.

Polityka Cookies. Prywatność. Copyright: INTERIA.PL 1999-2021 Wszystkie prawa zastrzeżone.