Wielki Gatsby - geneza i gatunek utworu
F. Scott Fitzgerald napisał „Wielkiego Gatsby’ego” w latach 1923–1924, inspirując się własnymi doświadczeniami, życiem amerykańskich elit oraz wystawnymi przyjęciami organizowanymi na Long Island. Powieść, wydana w 1925 roku, przedstawia epokę jazzu, prohibicji i gwałtownego rozwoju gospodarczego. Autor poddał krytyce materializm społeczeństwa oraz wypaczenie idei amerykańskiego snu, jakie reprezentują lata 20. XX wieku.
Powieść Wielki Gatsby jest powieścią obyczajową, społeczną i psychologiczną. Ukazuje życie amerykańskich elit lat dwudziestych XX wieku, analizuje motywacje bohaterów i przedstawia społeczne konsekwencje pogoni za bogactwem. Historia wielkiego Gatsby pokazuje stracone pokolenie, dla którego zgubne pragnienie przeszłości stało się drogą do porażki. Utwór zawiera również elementy tragedii (zgubne konsekwencje wyborów głównego bohatera) i powieści modernistycznej, a wydarzenia poznajemy z perspektywy pierwszoosobowego narratora – Nicka Carrawaya.
Ogromnym sukcesem okazał się film Wielki Gatsby z główną rolą Leonardo di Caprio. Świetnie została w nim pokazana dekadencja, motyw zemsty, kryzys tożsamości, ale i kultura jazzu, przepych i wizja amerykańskiego snu.
