Wierzbowa 13. Opowieści z Wierzbowej 13 - problematyka
Zbiór opowiadań o Wierzbowej 13 porusza tematy współistnienia dwóch światów: realnego i fantastycznego, racjonalnego i wyobrażeniowego, dorosłego i dziecięcego. Bohaterowie żyją w bloku, który na pozór jest zwyczajny, lecz kryje w sobie ślady dawnej, magicznej przeszłości. Wydarzenia ukazują, że świat baśni i legend wcale nie zniknął, tylko zmienił formę i dostosował się do współczesności.
Istotnym motywem jest konfrontacja wyobraźni z codziennością. Dzieci (Filip i Dorotka) z łatwością akceptują obecność straszydlaków, podczas gdy dorośli (jak Gębocka czy profesor Śpiączka) muszą nauczyć się na nowo wierzyć w niezwykłość świata. W opowieściach podkreślona zostaje wartość dziecięcej ciekawości, fantazji i empatii, które pozwalają dostrzegać piękno w rzeczach pozornie zwyczajnych.
Zbiór dotyka również problemu samotności, braku zrozumienia i uprzedzeń. Niektóre postacie (jak Gębocka) czują się wyobcowane i dopiero dzięki kontaktowi z magicznymi stworzeniami odnajdują radość życia i wspólnotę z innymi. Ważnym wątkiem jest też akceptacja inności: mieszkańcy uczą się żyć razem z diabłami, rusałkami czy wilkołakami, odkrywając, że to, co inne, nie musi być groźne.
Nie brakuje także motywu wspólnoty i sąsiedztwa, choć w bloku dzieją się dziwne rzeczy, jego mieszkańcy ostatecznie potrafią się zjednoczyć, co widać szczególnie w ostatnich opowiadaniach.
Przesłanie
Zbiór niesie przesłanie, że fantazja i wyobraźnia są niezbędne w codziennym życiu, ponieważ pozwalają zobaczyć świat w jaśniejszych barwach i odnaleźć sens w zwyczajnych sprawach. Autorka pokazuje, że magia nie ginie w nowoczesnym świecie. Może mieszkać w windzie, w pralni, w piwnicy, a nawet w ludzkim sercu.
Utwory uczą, że warto być otwartym na to, co inne i nieznane, bo za dziwnością często kryje się dobro i przyjaźń. Wskazują też, że dziecięca wrażliwość i ciekawość świata są czymś, co dorośli powinni pielęgnować, a nie tracić.
Ostatecznie „Wierzbowa 13. Opowieści z Wierzbowej 13” to opowieść o pogodnym współistnieniu ludzi i fantastycznych stworzeń, o radości, tolerancji i potrzebie wspólnoty. Przesłanie końcowej sceny Wigilii jest symboliczne. Wszyscy, nawet ci najdziwniejsi, mają swoje miejsce przy jednym stole.
