Piosenka o końcu świata - Środki stylistyczne
Środki stylistyczne zastosowane w utworze:
– epitet – „błyszczącą sieć”, „wesołe delfiny”, „młode wróble”, „dzieci różowe”, „noc gwiaździstą”;
– metafora – „Dźwięk skrzypiec w powietrzu trwa
I noc gwiaździstą odmyka”;
– anafora – „W dzień końca świata”,
„Dopóki słońce i księżyc są w górze,
Dopóki trzmiel nawiedza różę,
Dopóki dzieci różowe się rodzą”,
„Innego końca świata nie będzie,
Innego końca świata nie będzie”;
– wyliczenie – „Pszczoła krąży nad kwiatem nasturcji, / Rybak naprawia błyszczącą sieć. / Skaczą w morzu wesołe delfiny, / Młode wróble czepiają się rynny”
– kontrast – tytuł „Piosenka o końcu świata” („piosenka” kojarzy się z lekką treścią w przeciwieństwie do końca świata); ponadto w treści następuje zderzenie oczekiwań gwałtownej apokalipsy z codzienną rzeczywistością, w której niepostrzeżenie następuje koniec świata.
