Piosenka o końcu świata - analiza i interpretacja
„Piosenka o końcu świata” Czesława Miłosza to wiersz wolny, biały, składający się z czterech nieregularnych strof o wersach różnej długości, bez stałego systemu rymów (pojawiają się tylko pojedyncze, raczej przypadkowe zestroje brzmieniowe). Składnia jest prosta, zdania oznajmujące układają się w całości składniowe, dzięki czemu wiersz przypomina tzw. wiersz zdaniowy.
Tenże bardzo zwyczajny, opisowy kształt zderza się z patetycznym tematem końca świata. Treścią wiersza jest wizja apokalipsy, która dzieje się niepostrzeżenie, jakby nigdy nic. Przyroda funkcjonuje normalnie, a ludzie wykonują codzienne czynności. Poeta wylicza w dwóch pierwszych strofach kolejne sytuacje, prowadzając kolejnych bohaterów, którzy przeżywają „dzień końca świata” jak każdy inny.
W kontrze do codzienności zostaje postawiony tradycyjny, katastroficzny obraz Sądu Ostatecznego (błyskawice, trąby archaniołów). Koniec świata okazuje się końcem dla poszczególnych istnień, a nie efektownym, jednorazowym widowiskiem. Co więcej, wszelkie stworzenia nie zdają sobie sprawy w tego, że stają się uczestnikami apokalipsy i „nikt nie wierzy, że staje się już” ów koniec świata.
