Miejsce - biografia autora
Andrzej Stasiuk urodził się 25 września 1960 roku w Warszawie. Jest uznanym polskim prozaikiem, eseistą, poetą i dramaturgiem. W młodości miał problemy z adaptacją do systemu edukacyjnego i został wydalony z kilku szkół średnich. Jako młody człowiek zaangażował się w działalność opozycyjną wobec władz PRL. W latach 80. zdezerterował z wojska, za co został skazany na pół roku więzienia.
Po 1986 roku opuścił Warszawę i osiedlił się w Wołowcu w Beskidzie Niskim, gdzie mieszka i tworzy do dziś. To właśnie krajobraz pogranicza, prowincji i terenów zapomnianych stał się jednym z najważniejszych tematów jego twórczości.
Andrzej Stasiuk jest jednym z najbardziej cenionych współczesnych pisarzy polskich. Otrzymał liczne nagrody literackie, m.in. Nagrodę Fundacji Kultury (1994), Nagrodę Fundacji im. Kościelskich (1995), Nagrodę im. S. B. Lindego (2002), Nagrodę im. Arkadego Fiedlera „Bursztynowy Motyl” (2007), a także Nagrodę Literacką Nike w 2005 roku za książkę „Jadąc do Babadag”. Wraz z Moniką Sznajderman prowadzi wydawnictwo Czarne, specjalizujące się w literaturze środkowoeuropejskiej, reportażu i eseistyce.
Zadebiutował w 1992 roku zbiorem opowiadań „Mury Hebronu”. Kolejne ważne utwory to m.in. „Opowieści galicyjskie” (1995), „Dukla” (1997, nominowana do Nagrody Nike), „Moja Europa. D.wa eseje o Europie zwanej Środkową” (2000, napisana wspólnie z Jurijem Andruchowyczem), „Dojczland” (2007) oraz „Dziennik pisany później” (2010)
