Uważam, że jednym z najistotniejszych wydarzeń, które miały miejsce w 2002 roku, było bez wątpienia wprowadzenie jednolitej waluty dla dwunastu państw, należących do Unii Europejskiej.

Główne znaczenie dla powstania Unii Europejskiej odegrały w tym przypadku przyczyny natury politycznej. Należy je zdefiniować najogólniej jako chęć powołania na Starym Kontynencie niezależnej, innowacyjnej struktury, podobnej do modelu państwa o charakterze federalnym, która byłaby zdolna zagwarantować trwałe i stabilne środowisko ekonomiczne, w celu utrzymania pokoju na obszarze Europy. Przede wszystkim zasadniczą kwestią, było związanie zachodnich Niemiec (ówczesnego RFN) wraz z pozostałymi państwami, żeby nie mogło nigdy więcej wywołać poważnego niebezpieczeństwa dla pokoju i bezpieczeństwa na arenie europejskiej. Kraje europejskie boleśnie doświadczone I a także II Wojną Światową doszły do wniosku, iż pokój stanowi dobro bezcenne, stąd też były gotowe zrobić niemal wszystko, nawet dobrowolnie ograniczyć własną niezależność narodową na rzecz budowy i utrzymania stabilnego i pokojowego układu na kontynencie.

Możliwość posługiwania się jedną walutą pozwoli szybciej zbliżyć się krajom należącym do Unii Europejskiej, do najsilniejszych rywali na świecie takich jak: Stany Zjednoczone czy też Japonia. Poszczególne państwa członkowskie wspólnoty od tej pory nie będą już musiały ponosić podczas dokonywania międzywspólnotowej wymiany handlowej, kosztów z tytułu wymiany walut. Zlikwidowanie walut narodowych przyczyni się również do zniknięcia problemu wahań ich kursów a w końcowym efekcie tzw. ryzyka kursowego!

Nasz kraj, w momencie gdy zostanie przyjęty do struktur unijnych, po spełnieniu odpowiednich wymagań, będzie miał możliwość przystąpienia do tzw. strefy euro, czyli Unii Gospodarczo - Walutowej na identycznych zasadach jak jej wszyscy inni, dotychczasowi członkowie.

Dnia pierwszego stycznia 1999 roku na terenie jedenastu spośród piętnastu krajów, należących do Unii Europejskiej, rozpoczęła w pełni funkcjonować Unia Gospodarczo - walutowa! Stanowi ona ostatnie pole integracji na płaszczyźnie gospodarczej, na Starym Kontynencie, zainicjowanej w 1950 roku przez ówczesnego premiera Francji - Roberta Schumana, pomysłodawcę zjednoczenia zasobów węgla a także stali w Europie. Fundamenty pod działania integracyjne zbudowano w 1958 roku, gdy zgodnie z postanowieniami Traktatu Rzymskiego utworzono Europejską Wspólnotę Gospodarczą [w skrócie EWG]. W momencie powstania należało do niej sześć państw: Francja, Holandia, Belgia, Luksemburg, Włochy i RFN. Na przestrzeni kolejnych lat została rozszerzona do piętnastu państw.

Zgodnie z postanowieniami traktatu podpisanego w Austriackiej miejscowości Maastricht w 1992 roku Europejską Wspólnotę Gospodarczą przemianowano na Wspólnotę Europejską. Wspólnota ta jak również Europejska Wspólnota Węgla i Stali (EWWiG) a także Europejska Wspólnota Energii Atomowej (EURATOM), tworzą strukturę Unii Europejskiej (UE).

Już w 1992 roku ustalono, że od początku 1999 roku zacznie działać Unia Gospodarczo - Walutowa, czyli że państwa należące do Unii Europejskiej, będą mogły używać jednej, wspólnej waluty.

W Unii Gospodarczo - Walutowej (UG, czyli z angielskiego: Economic and Monetary Union - EMU), znalazły się państwa, które chciały wprowadzić u siebie wspólną jednostkę monetarną a także spełniły pięć tzw. "kryteriów zbieżności" tj.:

1) Poziom inflacji nie przekraczający półtora procent przeciętnej stopy inflacji w 3 państwach Unii Europejskiej, w których poziom inflacji był najniższy w całej wspólnocie.

2) Długookresowe stopy procentowe pozostające na poziomie nie większym niż dwa procent przeciętnej stóp procentowych w trzech państwach Unii Europejskiej, posiadających najniższy poziom inflacji.

3) Deficyt budżetowy, który nie przekracza trzech procent Produktu Krajowego Brutto.

4) Dług publiczny, który nie przekracza sześćdziesięciu procent Produktu Krajowego Brutto.

5) Niewielkie wahania kursowe wymiany poszczególnych waluty przez ostatnie dwa lata przed przystąpieniem do Unii Gospodarczo - Walutowej.

Kryteria zbieżności spełniły takie kraje jak: Austria, Belgia, Finlandia, Francja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Luksemburg, Niemcy, Portugalia a także Włochy. W skład Unii Gospodarczo - Walutowej nie weszły cztery państwa należące do struktur Unii Europejskiej a mianowicie: Anglia wraz z Danią - spełniły one warunki, jednak nie chciały przystąpić do tej unii, gdyż obawiały się o swoje waluty narodowe, natomiast Szwecja wraz z Grecją, w roku 1999 gdy powstała ta unia nie mogły do niej przystąpić, ze względu na niespełnienie wymogów formalnych, czyli "kryteriów zbieżności". Grecji jednak po dwóch latach udało się spełnić wymogi i dołączyć po Unii Gospodarczo - Walutowej dnia pierwszego stycznia 2001 roku.

Już od roku 1998 możemy wyodrębnić 3 fazy podczas procesu wprowadzania gotówkowej formy euro:

I. Faza przygotowawcza, trwająca przez cały 1998 rok.

1. Oficjalne ogłoszenie listy państw spełniających wymogi, zawarte w "kryteriach zbieżności", zakwalifikowanych do przyjęcia w poczet członków Unii Gospodarczo - Walutowej.

2. Uchwalenie jurysdykcji (prawodawstwa) koniecznego do wprowadzenia, do obiegu euro.

3. Przystosowanie systemu finansowego na przyjęcie zupełnie nowej, innej waluty.

II. Faza przejściowa, trwająca od pierwszego stycznia 1999 roku, aż do trzydziestego pierwszego grudnia 2001 roku.

1. Zatwierdzono, że euro stało się samodzielną walutą.

2. Bezapelacyjne ustalenie na stałym poziomie kursów walut narodowych poszczególnych krajów, należących do Unii Gospodarczo - Walutowej w stosunku do euro.

3. Powstaje i zaczyna swoją działalność Europejski Bank Centralny.

4. Wyłączną walutą służącą do transakcji bezgotówkowych stało się euro.

5. Nowe emisje środków finansowych - tylko i wyłącznie w postaci euro.

6. Osoby fizyczne oraz firmy mają możliwość posiadania rachunku w banku z wkładem, w postaci euro.

III. Faza końcowa, począwszy od pierwszego stycznia 2002 roku, aż do trzydziestego pierwszego lipca tego samego roku:

1. Banknoty a także monety w postaci euro, zostały wprowadzone do powszechnego obiegu.

2. Dotychczasowe narodowe waluty (banknoty wraz z monetami) regularnie wycofywane z powszechnego obiegu.

3. Płace jak również świadczenia socjalne a także transakcje detaliczne przeprowadzane za pomocą euro.

4. Zakończenie etapów dostosowawczych w organach publicznych oraz w jednostkach usługowych - narodowe waluty poszczególnych państw przestają obowiązywać, jako zgodny z prawem środek płatniczy.

IV Począwszy od pierwszego sierpnia 2002 roku, euro jest wyłącznym środkiem płatniczym na obszarze państw należących do Unii Gospodarczo - Walutowej.

Począwszy od pierwszego marca 2002 roku, używanie euro w miejsce dwunastu walut narodowych państw członkowskich Unii Gospodarczo - Walutowej, w roli miary wartości a także środka płatniczego czy też tezauryzacji, będzie obowiązkowe w stosunku do wszystkich.

Utworzeniu nowej waluty towarzyszył spektakularny entuzjazm oraz nadzieje dotyczące roli, jaką euro miało za zadanie przedstawić na scenie międzynarodowej! Euro miało stać się apogeum w procesie integracji krajów europejskich, wywołać bardziej dynamiczny wzrost gospodarczy a także stać się konkurentem w stosunku do dolara amerykańskiego!

Już dziś wyraźnie daje się zauważyć wymierne korzyści, wynikające z funkcjonowania wspólnego środka płatniczego. Kraje należące do Unii Gospodarczej i Walutowej zajmują się także przeprowadzaniem koniecznych reform strukturalnych, mających na celu m. in.: zmniejszenie stopnia obciążeń fiskalnych (dotyczy Niemiec oraz Francji a także innych państw), jak również zwiększenie dyscypliny, w procesie planowania i realizacji budżetów poszczególnych państw! Nowa waluta pozytywnie wpłynęła na wzrost eksportu krajów członkowskich.

Należy przedstawić korzyści wynikające z wprowadzenia wspólnej waluty - Euro:

1. Zlikwidowanie wahań kursów poszczególnych walut.

Poprzez zmniejszenie elastyczności kursów różnych walut, rozwiązano problem ryzyka inwestycyjnego związanego ściśle z gwałtownymi wahaniami wartości kursów, w efekcie powinno wzrosnąć wzajemna wymiana handlowa pomiędzy krajami Unii Gospodarczo - Walutowej.

2. Zlikwidowanie kosztów transakcyjnych.

Za sprawą wprowadzenie spójnej waluty zostały wyeliminowane we wszystkich państwach należących do Unii Gospodarczo - Walutowej koszty z tytułu kupna lub sprzedaży walut poszczególnych krajów. W rezultacie koszty prowadzenia działalności gospodarczej eksporterów i importerów obniżą się a w zamian zwiększy się wydajność ich pracy.

3. Przejrzystość i porównywalność cen.

Skutkiem przedstawiania ceny każdego dobra oraz usługi w identycznej walucie, w stosunkowo najprostszy sposób będzie możliwe porównanie ich w wybranych krajach Unii Gospodarczo - Walutowej i tym samym dostrzeżenie różnic cenowych, doprowadzi to do wzrostu konkurencyjności a w dalszej kolejności do spadku i wyrównania poziomu cen a także do poprawy jakości towarów.

4. Rozwój jak również integracja na ogólnoeuropejskim rynku finansowym.

Efektem wprowadzenia spójnej waluty będzie rozwój w obszarze ogólnoeuropejskiego rynku kapitałowego jak również wzrost konkurencyjności wśród banków i europejskich instytucji finansowych, co w konsekwencji doprowadzi do spadku kosztów z tytułu pozyskania środków pieniężnych, szczególnie w sektorze małych i średnich przedsiębiorstw.

5. Stabilny poziom cen a także wzrost gospodarczy.

Przy niskimi poziomie inflacji, która jest zagwarantowana ze strony suwerennego Europejskiego Banku Centralnego, każdy powyższy czynnik, powinien mieć wpływ na bardziej dynamiczny rozwoju gospodarczy krajów należących do Unii Gospodarczo - Walutowej.