Prawo wprowadza kary dla obywateli, którzy je łamią. Na tej samej zasadzie każda religia ma swoje zasady względem tego, co jest zakazane. Chrześcijaństwo za najcięższe przewinienia uznaje siedem grzechów głównych. Każdy z nich jest poważnym naruszeniem zasad wiary. Jakie to grzechy i co trzeba zrobić, aby uzyskać rozgrzeszenie?

Kto ustalił listę grzechów głównych?

Dlaczego jest akurat siedem grzechów głównych? Pomysłodawcą tej koncepcji jest św. Grzegorz Wielki. Ten średniowieczny papież opracował listę największych chrześcijańskich występków. Kierował się przesłankami wynikającymi z wnikliwej analizy Pisma Świętego. Jego wnioski w niezmienionej formie przetrwały do dziś.

Lista ta określa siedem postaw, które stoją w opozycji do chrześcijańskich zasad. Co zatem oznaczają poszczególne grzechy? Jakie przewinienia się do nich zaliczają?

Pycha, czyli nadmierne zapatrzenie w siebie

Pycha to postawa określana jako zbytnie skupienie na sobie. Wiąże się też ze zbyt wygórowanym poczuciem własnej wartości. Skromność jest uznawana za katolicką cnotę, pycha stanowi więc jej przeciwieństwo. Człowiek postępujący w grzeszny sposób przechwala się swoimi osiągnięciami. Jest również zbyt mocno zapatrzony w swoją fizyczność, którą uważa za wyjątkową.

Przykładem takiego zachowania wziętym z Biblii jest upadek szatana z niebios. To właśnie pycha sprawiła, że z anioła stał się diabłem. Tego grzesznego stanu doświadczyli też Adam i Ewa. Niczym niezmącona pewność, że postępują właściwie, sprawiła, że musieli opuścić raj. Nie warto zatem być pysznym.

Chciwość, czyli wszystko moje

Nadmierne przywiązanie do dóbr materialnych to nic innego jak chciwość. Jest to stan, w którym człowiek całą swoją energię oraz działanie koncentruje na pomnażaniu pieniędzy i posiadanych rzeczy. Tutaj także według chrześcijaństwa liczy się umiar. Do tego taka postawa negatywnie wpływa na ludzkie relacje i rozwój duchowy. To one są najwyższą cnotą, a powinnością wierzącego człowieka jest je rozwijać.

Często powtarza się potocznie stwierdzenie, że Bóg kazał się dzielić. Poczucie wspólnoty i pomaganie bliźnim jest ważne dla osób religijnych. Chciwość, jako skupienie dobrach materialnych, zdecydowanie kłóci się tą postawą.

Nieczystość, czyli brak wierności

Grzech ten kojarzony jest głównie z intymnością. Przekroczenie zasad funkcjonowania w tradycyjnym, monogamicznym związku uznawane jest za duże przewinienie. Według doktryny religii katolickiej jest to zachowanie mocno piętnowane i określane jako „zwierzęce”, ponieważ górę bierze instynkt. Katolicy zalecają bliskość z jedną osobą i tylko w sformalizowanym związku.

Zazdrość, czyli chcę tego, co mają inni

Niezdrowe pożądanie tego, co ktoś osiągnął, to również grzech. To, że komuś lepiej się powodzi, powinno być źródłem podziwu, a nie zazdrości. Stan ten uznawany jest za destrukcyjny.

Nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu, czyli więcej niż potrzeba

Panowanie nad instynktami oraz umiejętność pohamowania się jest ważna dla osób wierzących. Z kolei zbytnie uleganie pokusom postrzegane jest jako grzech. Jedzenie powinno być sposobem na dbanie o ciało, a nie czymś, co mu szkodzi. Dlatego zbyt obfite posiłki są uznawane za szkodliwe i grzeszne.

Gniew, czyli okazywanie negatywnych emocji

Niekontrolowanie emocji to szkodzenie zarówno sobie, jak i bliźniemu. Gniew jest przejawem nienawiści, a religia katolicka zdecydowanie podkreśla pozytywne podejście do innych osób. Wyładowywanie złości na innych rodzi też konflikty. Ludzie powinni się wspierać, a nie występować przeciwko sobie.

Lenistwo, czyli rezygnacja z aktywności

Człowiek powinien dobrze spożytkować dany mu czas. Katolik ma tak zorganizować swoje życie, żeby być przydatnym dla innych. Jeśli nie robi nic pożytecznego, to grzeszy. Nie chodzi oczywiście o pracę ponad siły, ale efektywne i mądre wykorzystanie swoich zasobów. Lenistwo jest też rozumiane jako brak motywacji do rozwoju duchowego.

Grzechy główne w religii i kulturze

Lista grzechów stała się wartością uniwersalną, wykraczającą poza doświadczenie religijne. Wiele punktów spośród katolickiej listy jest przestrzeganych i uznawanych za złe zachowanie także przez osoby, które nie są wierzące. Siedem grzechów głównych upowszechniło się też w wielu regionach świata, niezależnie od tamtejszej kultury i dominującej religii. Odwołują się do nich twórcy filmowi, muzycy i pisarze.

Grzechy główne a spowiedź

Katolicy wyznają swoje grzechy w konfesjonale podczas sakramentu spowiedzi. Katechizmy zalecają robienie rachunku sumienia, kierując się tym, czy nie został naruszony któryś z wyznaczonych nakazów postępowania. Jeśli taka sytuacja miała miejsce, to należy wyznać ją księdzu oraz prosić o rozgrzeszenie. Ze spowiedzią wiąże się także akt zadośćuczynienia za wyrządzoną szkodę.

Mimo że grzechy główne uznawane są za jedne z najcięższych, to popełnianie ich nie oznacza, że nie można już należeć do wspólnoty Kościoła. Liczy się szczera spowiedź i postanowienie poprawy. Wyznając wiarę katolicką, warto je znać, aby wiedzieć, czego się wystrzegać.