Auguste Renoir (1841-1919), urodził się w Limoges, malarz i rzeźbiarz francuski związany z impresjonizmem, chociaż własnym stylem wykroczył poza jego założenia. Lubił przedstawiać dzieci, kwiaty i kobiece akty. We wczesnych latach młodzieńczych zajmował się ozdabianiem porcelany i wachlarzy, i to właśnie przy tym zajęciu nauczył się, jak używać najostrzejszych i najczystszych kolorów do wydobywania żądanych efektów. Białe porcelanowe tło wzmacniało soczystość i jaskrawość kładzionych kolorów, więc Renoir, tak jak i inni impresjoniści, odszedł od malowania na gruntach tradycyjnie ciemnych. Wywnioskował, że zagruntowane na kremowo lub biało płótno, doda pigmentom wyrazistości i ostrości. W latach 1862-1863, wraz z Monetem, Sisleyem i Bazille`em, uczęszczał do Atelier Gleyre, którą razem z nimi porzucił, by oddać się studiom plenerowym. Na jego wczesną twórczość oddziałały dzieła renesansowego malarstwa weneckiego i francuskiego rokoka, a także Courbeta, Corota i Delacroix. Malował wówczas realistyczne kompozycje figuralne utrzymane w ciemnej gamie kolorystycznej. Zróżnicował ją i rozjaśnił dopiero pod wpływem studiowania pejzaży w plenerze. W 1874 roku wziął udział w pierwszej wystawie impresjonistów, która odbyła się w fotograficznym atelier Nadara w Paryżu. Swoje prace wystawiał z nimi również w 1876, 1877 i 1882. W okresie impresjonistycznym tworzył przeważnie sceny figuralne i portrety, a także pejzaże i martwe natury utrzymane w jasnym, pastelowym kolorycie (zwłaszcza zestawy różów i błękitów). Renoir był wyśmienitym kolorystą. Układy barwne w jego obrazach działają lekko, radośnie, dekoracyjnie. Faktura powierzchni płócien jest niezwykle zróżnicowana - są to plamy kryjące nakładane równocześnie z przejrzystymi laserunkami. Obraz sprawia wrażenie malowanego lekko i bez wysiłku. Jego twórczość jest spontaniczna i dziecięco szczera. Przez około osiem lat artysta stosował impresjonistyczną technikę świetlistych plam w scenach wyrażających cudowną radość życia - sale taneczne, gospody, słoneczne dni na wsi. W latach 1879-1882 odbył podróż do Włoch i Algierii. Po powrocie z Włoch w 1881 roku, zmienił swój styl malowania i oddalił się od impresjonizmu. W istocie Renoir przynależał do niego tylko dlatego, że w pewnym okresie ten kierunek odpowiadał skłonności jego temperamentu : chęci wyrażania radości życia. Impresjonizm jako kierunek zainteresował go tylko na chwilę (oświadczył: "Byłem sobą tylko wtedy, gdy udało mu się wyzwolić z impresjonizmu i powrócić do nauki w muzeach"). Zachwycony malarstwem z Pompei, a także twórczością Rafaela i mistrzów quattrocenta, skupił się bardziej na rysunku niż plamie barwnej. Wpływ malarstwa Ingresa spowodował, że na nowo odkrył walor konturu, bryły i formy. Zdecydowanie wygładził fakturę i zminimalizował rozpiętość palety kolorów do tonów chłodnych. Po tym okresie klasycyzującym, znów powrócił do koloru i światła. Po roku 1866 malował głównie zmysłowe akty kobiece (inspirowane dziełami Tycjana i Rubensa), utrzymane w tonacji ciepłej czerwieni, podkreślanej błękitami, zieleniami i żółcieniami o odcieniu cytrynowym. ("Zawsze uważałem i dziś uważam, że kontynuuję tylko to, co inni znacznie lepiej robili przede mną"). Jego obraz "Kąpiące się", przedstawiający kobiety w różnych pozach, o bujnych okrągłych kształtach, jest ostatnim hymnem artysty na cześć kobiety. W ostatnim okresie życia zajmował się głównie rzeźbą (inspirował się pracami Rodina). Większość jego rzeźb to zmysłowe akty kobiece. Częściowo sparaliżowany kierował pracą uczniów. Zostawił również liczne rysunki i grafiki. Malarstwo Renoira jest wielką afirmacją życia i wszelkich jego przejawów; dematerializuje świat rzeczywistości i nadaje mu bajkową lekkość. Zmarł w Cagnes na Lazurowym Wybrzeżu.
Niektóre dzieła artysty : "Diana łowczyni" (1867), "Liza z parasolką" (1867), "Bazille przy sztalugach" (1867), "Sisley z żoną" (1868), "Maki" (1873), "Loża" (1874), " Droga pnąca się wśród traw" (1875), " Zabawa w Moulin de la Galette" (1876), "Huśtawka" (1877), "Pani Charpentier z dziećmi" (1878), "Parasolki" (1879), "Śniadanie wioślarzy" (1881), "Blondynka w kąpieli" (1881), "Kąpiące się" (1883-1885), "Macierzyństwo" (1886), "Oda do kwiatów" (ok. 1909), "Gabriela z różą" (1911), "Sąd Parysa" (1914). Z prac rzeźbiarskich to np. "Coco" (1908), "Wenus" (1916).